XXXV Brygada Piechoty (II RP)
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Rozformowanie |
1921 |
Działania zbrojne | |
wojna polsko-bolszewicka Bitwa pod Mławą | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Bitwa_dubno_1920.png/250px-Bitwa_dubno_1920.png)
XXXV Brygada Piechoty – jednostka taktyczna odradzającego się Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.
Wchodziła w skład 18 Dywizji Piechoty.
Działania brygady
[edytuj | edytuj kod]- Klęska brygady pod Iwaszczukami i Sitnem
- Osobny artykuł:
24 lipca 1920 dowódca brygady nakazał 42 pp z trzema bateriami nacierać na głównym kierunku z Iwaszczuk, przez wzgórze 245 w kierunku na Chotyń. 9 pułk strzelców granicznych wsparty dwiema bateriami miał maszerować na Zabokrzyki i dalej na Boratyn i Korytno. Dwa bataliony 144 pp z dwiema bateriami miały obsadzić przejścia przez rzekę Płaszewkę. Szwadron 6 pułku ułanów prowadzić miał działania rozpoznawcze. Kompania saperów, pozostająca przy sztabie brygady, miała po zakończeniu natarcia fortyfikować pozycję obronną na wschód od rzeczki[1].
Już na wzgórzu 245 nieprzyjaciel stawił opór. 42 pułk piechoty nie zdołał przełamać jego obrony. Później nieprzyjaciel uderzył wzdłuż Płaszewki na 9 pułk strzelców granicznych. Strzelcy graniczni zaczęli się cofać, a odwodowy 144 pułk piechoty nie był w stanie udzielić wojskom pierwszego rzutu udzielić pomocy. XXXV Brygada rozpoczęła odwrót na Iwaszczuki[2].
9 pułk strzelców granicznych i 42 pułk piechoty wraz z taborami, częściowo w bezładzie, skupiły się w Iwaszczukach. Części 42 pp i 144 pp z artylerią obsadziły wzgórze na południe i zachód od wsi. W wyniku nieprzyjacielskiej szarży dowódca brygady wraz z całym sztabem dostał się do niewoli. Oddziały 144 pp i artylerii oraz batalion I/42 pp z dowódcą pułku majorem Zagórskim broniły się, lecz ostatecznie musiały rozpocząć odwrót w kierunku południowym. Nieprzyjaciel ze wszystkich stron okrążał maszerującą brygadę. Brygada wycofała się do Sitna. 144 pp poniósł w tych walkach duże straty. Z Sitna już w bezwładzie grupy żołnierzy wycofywali się ku pociągowi pancernemu „Pionier”. Dzięki działaniu pociągu pancernemu nie doszło do całkowitego rozbicia brygady.
Inna grupa wycofywała się wzdłuż szosy na Krupiec i dotarła na tyły XXXVI Brygady[3] i dalej kierowała się do Krupca. Na tę grupę uderzyła pościgowa brygada nieprzyjacielskiej jazdy, otwierając równocześnie ogień artylerii na Krupiec. Równocześnie część batalionu II/49 pp i 1/18 pap przeszła do kontrataku i zmusiła nieprzyjaciela do odwrotu za wzgórze. Krupiec trzymany był przez 49 pp i 1/18 pap aż do usunięcia wszystkich taborów i zorganizowania obrony Radziwiłłowa przez dowódcę dywizji[4].
- Brygada w ofensywie nad Bugiem
W nocy z 30 września na 1 października 1920 Rosjanie wycofali większość sił sprzed odcinka Grupy gen. Krajowskiego, pozostawiając jedynie drobne oddziały, które cofając się niszczyły wszystkie mosty. 1 października XXXV BP przełamała opór nieprzyjaciela i stanęła na linii Dobrostawka – Pogost. Dowództwo XXXV BP rozlokowało się w Dobrostawce[5].
Struktura organizacyjna
[edytuj | edytuj kod]do wyprawy kijowskiej[6] | 8 VII 1920[7] | 1 VIII 1920[8] | 2 IX 1920[9] |
---|---|---|---|
Dowództwo | Dowództwo | ||
42 pułk piechoty | 49 pułk piechoty | I/42 pp | 42 pp |
I i II/144 pułku piechoty | I/144 pp | 49 pp | |
II/18 pułku artylerii polowej | II/144 pp | ||
4/6 pułku ułanów | |||
1/XVIII kompanii saperów |
Żołnierze brygady
[edytuj | edytuj kod]Dowódcy brygady | |||
---|---|---|---|
stopień | Imię i nazwisko | okres pełnienia służby | kolejne stanowisko |
płk | Stanisław Machcewicz[7] | 1 lipca 1920[10] – 26 VII 1920[11]) | |
płk | Jan Szyszkowski | był 24 lipca 1920 | dostał się do niewoli |
płk | Józef Becker | był 1 sierpnia 1920[8] | |
płk | Gustaw Truskolaski[a] | od 26 sierpnia 1920[12] | |
gen. | Jan Ślepwron Wróblewski | był 2 IX 1920[9] -27 IX[13] | dowódca XXXVI Brygady Piechoty |
płk | Romuald Jelita Dąbrowski | 27 IX[14][b] – 1 XII 1920 | |
ppłk | Jan Tabaczyński (w.z.) | 1 XII 1920[16] – 25 I 1921 | |
płk | Romuald Jelita Dąbrowski | 25 I 1921[16] - |
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Arciszewski 2016 ↓, s. 101.
- ↑ Arciszewski 2016 ↓, s. 102.
- ↑ Arciszewski 2016 ↓, s. 103.
- ↑ Arciszewski 2016 ↓, s. 104.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 395.
- ↑ Stachiewicz 1925 ↓, zał.
- ↑ a b Arciszewski 2016 ↓, s. 41.
- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 294.
- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 391.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 217.
- ↑ a b Tarczyński (red.) 2002 ↓, s. 186.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 379.
- ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 373.
- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 393.
- ↑ Wyszczelski 2009 ↓, s. 324.
- ↑ a b Zakrzewski 2016 ↓, s. 399.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Franciszek Adam Arciszewski: Ostróg - Dubno - Brody. Walki 18 Dywizji Piechoty z konną armią Budionnego (1 lipca - 6 sierpnia 1920) (reprint). Oświecim: Wydawnictwo „Napoleon”, 2016. ISBN 978-83-65652-00-3.
- Marek Tarczyński (red.): Bitwa lwowska 1920. Dokumenty operacyjne. T. 1. Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2002.
- Julian Stachiewicz: Działania zaczepne 3 armji na Ukrainie. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1925.
- Lech Wyszczelski: Kampania ukraińska 1920 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2009. ISBN 978-83-7543-066-0.
- Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.