knuć
knuć (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
czasownik przechodni niedokonany (dk. uknuć)
- przykłady:
- (1.1) Towarzysze i towarzyszki, amerykańska burżuazja knuje podstępy przeciw ludowi pracującemu!
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) knuć intrygi
- antonimy:
- (1.1) nie knuć
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) conspire, contrive, intrigue, plot, scheme, cook up
- francuski: (1.1) machiner, tramer
- hiszpański: (1.1) tramar, maquinar, urdir
- kaszubski: (1.1) knowac, mąklowac
- niemiecki: (1.1) aushecken, im Schilde führen
- nowogrecki: (1.1) απεργάζομαι, βυσσοδομώ, μηχανορραφώ
- węgierski: (1.1) sző
- włoski: (1.1) inciuciare, macchinare, ordire, tramare
- źródła: