Erich Kühnhackl
![]() Erich Kühnhackl jako trener Straubing Tigers (2006) | |||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Obywatelstwo | |||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost |
196 cm | ||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja |
napastnik (center) | ||||||||||||||||||||||||||||
Uchwyt |
lewy | ||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||||||||||||||||||
![]() |
Erich Kühnhackl (ur. 17 października 1950 w Citicach) – niemiecki hokeista czechosłowackiego pochodzenia grający na pozycji napastnika (centra), reprezentant kraju, olimpijczyk, trener, działacz hokejowy.
Jeden z najlepszych hokeistów w historii niemieckiego hokeja na lodzie. Reprezentował barwy: Baníka Sokolov, trzykrotnie EV Landshut (dwukrotny mistrz Niemiec, zdobywca Pucharu Niemiec), Kölner EC (dwukrotny mistrz Niemiec) oraz EHC Olten. Z reprezentacją RFN trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich (1972, 1976 – brązowy medal, 1984) oraz 10-krotnie uczestniczył w mistrzostwach świata.
Erich Kühnhackl w trakcie kariery sportowej zyskał pseudonim Szafa na Łyżwy (Kleiderschrank auf Kufen), który nawiązuje do jego potężnego wyglądu. W Finlandii znany jest jako Iso-Eerikki (Wielki Eric).
Był także nagradzany indywidualnie: 7-krotny zdobywca Pucharu Gustava Jaenecke – dla najlepszego punktującego w Bundeslidze, dwukrotny zdobywca Trofeum Fritza Poitscha – dla najlepszego strzelca w Bundeslidze, czterokrotny zdobywca Trofeum Xavera Unsinna – dla najlepszego asystenta w Bundeslidze, najlepszy punktujący mistrzostw świata 1978, Hokeista Roku w Bundeslidze, 7-krotnie wybierany do Drużyny Gwiazd Bundesligi, członek Galerii Sławy IIHF (1997) – jako jeden z trzynastu niemieckich hokeistów, Niemiecki Hokeista Stulecia (2000)[1], członek Galerii Sław Niemieckiego Sportu (2016), Nagroda Sportowa Bawarii za całokształt kariery (2016), członek Galerii Sławy Niemieckiego Hokeja na Lodzie[2]. Ma także w reprezentacji Niemiec zastrzeżony numer (numer 14). Rekordzista Bundesligi względem ilości zdobytych goli w punktów – 1408 punktów (714 goli, 694 asyst) oraz 1054 minuty na ławce kar w 788 meczach, a także względem ilości zdobytych goli w jednym sezonie Bundesligi (83 gole w sezonie 1979/1980). Odznaczony Srebrnym Liściem Laurowym (1976).
Jako trener trenował: EV Landshut, reprezentację Niemiec na Igrzyskach dobrej woli 1990, reprezentację Niemiec U-20, EC Bad Nauheim, reprezentację Niemiec U-18, Erding Jets, Eisbären Regensburg, Straubing Tigers, a także był asystentem trenera w EV Landshut, dwukrotnie w reprezentacji RFN/Niemiec.
Jako działacz był wiceprezesem DEB (Niemiecki Związek Hokeja na Lodzie) oraz dyrektorem sportowym ds. młodzieży we Frankfurcie Lions.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Erich_K%C3%BChnhackl.jpg/220px-Erich_K%C3%BChnhackl.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/EVL_Erich_Kuehnhackl_001.jpg/220px-EVL_Erich_Kuehnhackl_001.jpg)
Erich Kühnhackl urodził się w Czechosłowacji jako syn Niemców sudeckich[3][4]. W 1968 roku wyemigrował wraz z rodziną do RFN po interwencji wojsk Układu Warszawskiego kraju tzw. Operacji „Dunaj”[5][3].
Karierę sportową rozpoczął jeszcze w Czechosłowacji w juniorach Baníku Sokolov, jednak profesjonalną karierę sportową rozpoczął już po emigracji do RFN, kiedy w 1968 roku został zawodnikiem EV Landshut. Grał w tym klubie w trzech okresach (1968–1976, 1979–1985, 1987–1989) i odnosił największe sukcesy w karierze sportowej: trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Niemiec (1970, 1983), trzykrotnie wicemistrzostwo Niemiec (1974, 1976, 1984), zajął także w sezonie 1972/1973 3. miejsce w Bundeslidze, zdobył Puchar Niemiec 1969 po wygranej rywalizacji w finale 7:6 (2:1, 5:5) z SC Riessersee[6], a także nagrody i wyróżnienia indywidualne: 4-krotnie Puchar Gustava Jaenecke (1974, 1980, 1983, 1984), 2-krotnie Trofeum Fritza Poitscha (1974, 1980), 3-krotnie Trofeum Xavera Unsinna (1974, 1983, 1984), Hokeista Roku w Bundeslidze (1976), 4-krotnie wybierany do Drużyny Gwiazd Bundesligi (1980, 1982, 1983, 1984).
W latach 1976–1979 reprezentował barwy Kölner EC, z którym 2-krotnie zdobył mistrzostwo Niemiec (1977, 1979) oraz zajął 3. miejsce w Bundeslidze w sezonie 1977/1978, a także 3-krotnie zdobył Pucharu Gustava Jaenecke oraz 3-krotnie został wybrany do Drużyny Gwiazd Bundesligi (1977–1979).
W 1985 roku wyjechał do Szwajcarii, gdzie w latach 1985–1987 reprezentował barwy występującego Nationallidze A EHC Olten, z którym zajmował miejsca na końcu tabeli ligowej: w sezonie 1985/1986 zajął przedostatnie – 9. miejsce, natomiast w sezonie 1986/1987 zajął ostatnie – 10. miejsce, który spowodował spadek klubu do Nationalligi B, po czym wrócił do ojczyzny, do EV Landshut w którym w sezonie 1988/1989 był kapitanem klubu, w którym po jego zakończeniu zakończył karierę sportową.
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]Erich Kühnhackl w latach 1969–1985 w reprezentacji RFN rozegrał 211 meczów, w których zdobył 224 punkty (134 gole, 90 asyst) oraz spędził 284 minuty na ławce kar, a od 1982 roku był kapitanem Noszących Orła. Trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich (1968, 1972, 1976). Na turnieju olimpijskim 1976 w Innsbrucku z reprezentacją RFN pod wodzą selekcjonera Xavera Unsinna zdobył pierwszy od 44 lat medal olimpijski – brązowy medal[7]. W październiku tego samego roku za ten sukces wraz z innymi wraz z kolegami z reprezentacji RFN otrzymał z rąk ówczesnego kanclerza Niemiec, Helmuta Schmidta Srebrny Liść Laurowy[8].
Ponadto 10-krotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1973 – spadek do Grupy B, 1974, 1975 – awans do Grupy A, 1976, 1977, 1978, 1981, 1982, 1983, 1985). Na mistrzostwach świata 1978 w Czechosłowacji rozegrał 5 meczów, w których zdobył 15 punktów (8 goli, 7 asyst) oraz spędził 6 minut na ławce kar, dzięki czemu został najlepszym punktującym turnieju, będąc pierwszym niemieckim zawodnikiem, który został nagrodzony takim wyróżnieniem w historii tego turnieju.
Ponadto dwukrotnie uczestniczył w Turnieju Izwiestii (1982, 1984).
Kariera trenerska
[edytuj | edytuj kod]Erich Kühnhackl po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę trenerską. W latach 1989–1990 był asystentem trenera w EV Landshut, po czym w grudniu 1990 roku został głównym trenerem klubu w którym był do końca sezonu 1991/1992. W międzyczasie był asystentem selekcjonera reprezentacji RFN/Niemiec, a także prowadził reprezentację RFN podczas turnieju igrzysk dobrej woli 1990 w Stanach Zjednoczonych. Następnie w 1992–1997 prowadził reprezentację Niemiec U-20, oraz w latach 1996–1997 był asystentem trenera George’a Kingstona w seniorskiej reprezentacji Niemiec.
Następnie w sezonie 1997/1998 trenował występującego z rozgrywkach 1. Eishockey-Ligi EC Bad Nauheim, w którym po przegranej rywalizacji 2:0 (5:2, 6:5 p.d.) w finale fazy play-off z EHC Neuwied zdobył wicemistrzostwo 1. Eishockey-Ligi. W międzyczasie trenował również reprezentację Niemiec U-18, z którą na mistrzostwach Europy U-18 1998 w Niemczech – ostatniej edycji turnieju, wygrał Grupę B.
Następnymi klubami w karierze trenerskiej Kühnhackla były: Erding Jets (1999-2002 – awans do 2. Bundesligi w sezonie 1999/2000), Eisbären Regensburg (2002-2006) oraz Straubing Tigers (2006-2007), w którym został zastąpiony przez Boba Manno.
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]Klubowe
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Drużyna | Liga | Sezon zasadniczy | Faza Play-off | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
M | G | A | Pkt | Min | M | G | A | Pkt | Min | |||||
1968/1969 | ![]() |
BL | 14 | 6 | 2 | 8 | 2 | |||||||
1969/1970 | ![]() |
BL | 35 | 21 | 14 | 35 | 14 | |||||||
1970/1971 | ![]() |
BL | 35 | 16 | 12 | 28 | 18 | |||||||
1971/1972 | ![]() |
BL | 35 | 24 | 19 | 43 | 36 | |||||||
1972/1973 | ![]() |
BL | 40 | 38 | 30 | 68 | 43 | |||||||
1973/1974 | ![]() |
BL | 36 | 50 | 26 | 76 | 40 | |||||||
1974/1975 | ![]() |
BL | 35 | 47 | 20 | 67 | 90 | |||||||
1975/1976 | ![]() |
BL | 35 | 29 | 27 | 56 | 73 | |||||||
1976/1977 | ![]() |
BL | 40 | 47 | 26 | 73 | 79 | |||||||
1977/1978 | ![]() |
BL | 46 | 52 | 43 | 95 | 43 | |||||||
1978/1979 | ![]() |
BL | 52 | 59 | 58 | 117 | 99 | |||||||
1979/1980 | ![]() |
BL | 48 | 83 | 72 | 155 | 67 | |||||||
1980/1981 | ![]() |
BL | 44 | 40 | 46 | 86 | 74 | 5 | 4 | 2 | 6 | 4 | ||
1981/1982 | ![]() |
BL | 38 | 41 | 61 | 102 | 34 | 8 | 6 | 9 | 15 | 4 | ||
1982/1983 | ![]() |
BL | 36 | 32 | 48 | 80 | 70 | 10 | 7 | 7 | 14 | 0 | ||
1983/1984 | ![]() |
BL | 43 | 35 | 52 | 87 | 75 | 10 | 4 | 11 | 15 | 0 | ||
1984/1985 | ![]() |
BL | 36 | 30 | 39 | 69 | 59 | 4 | 2 | 3 | 5 | 16 | ||
1985/1986 | ![]() |
NDA | 35 | 22 | 23 | 45 | 88 | — | — | — | — | — | ||
1986/1987 | ![]() |
NDA | 15 | 6 | 8 | 14 | 38 | — | — | — | — | — | ||
1987/1988 | ![]() |
BL | 35 | 20 | 29 | 49 | 47 | — | — | — | — | — | ||
1988/1989 | ![]() |
BL | 36 | 21 | 38 | 59 | 67 | — | — | — | — | — | ||
BL Ogółem | 751 | 691 | 662 | 1353 | 1030 | 37 | 23 | 32 | 55 | 24 | ||||
NDA Ogółem | 50 | 28 | 31 | 59 | 126 | — | — | — | — | — |
Reprezentacyjne
[edytuj | edytuj kod]Rok | Drużyna | Turniej | Miejsce | M | G | A | Pkt | Min | |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1972 | ![]() |
IO | 7 | 5 | 2 | 4 | 6 | 0 | |
1973 | ![]() |
MŚ | 6 | 10 | 6 | 1 | 7 | 10 | |
1974 | ![]() |
MŚ-B | ![]() |
7 | 9 | 5 | 14 | 2 | |
1975 | ![]() |
MŚ-B | ![]() |
7 | 6 | 4 | 10 | 11 | |
1976 | ![]() |
Kw. IO | – | 1 | 1 | 0 | 1 | 0 | |
1976 | ![]() |
IO | ![]() |
5 | 5 | 5 | 10 | 10 | |
1976 | ![]() |
MŚ | 6 | 10 | 7 | 1 | 8 | 18 | |
1977 | ![]() |
MŚ | 7 | 10 | 5 | 5 | 10 | 24 | |
1978 | ![]() |
MŚ | 5 | 10 | 8 | 7 | 15 | 6 | |
1981 | ![]() |
MŚ | 7 | 8 | 3 | 3 | 6 | 12 | |
1982 | ![]() |
MŚ | 6 | 7 | 3 | 5 | 8 | 8 | |
1982 | ![]() |
TI | 5 | 4 | 2 | 0 | 2 | 14 | |
1983 | ![]() |
MŚ | 5 | 10 | 5 | 6 | 11 | 28 | |
1984 | ![]() |
IO | 5 | 6 | 8 | 7 | 15 | 12 | |
1984 | ![]() |
TI | 5 | 4 | 1 | 0 | 1 | 6 | |
1985 | ![]() |
MŚ | 7 | 10 | 3 | 4 | 7 | 20 | |
Ogółem | 114 | 74 | 58 | 132 | 181 |
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Zawodnicze
[edytuj | edytuj kod]- EV Landshut
- Mistrzostwo Niemiec: 1970, 1983
- Wicemistrzostwo Niemiec: 1974, 1976, 1984
- 3. miejsce w Bundeslidze: 1973
- Puchar Niemiec w hokeju na lodzie: 1969
- Kölner EC
- Mistrzostwo Niemiec: 1977, 1979
- 3. miejsce w Bundeslidze: 1978
- Reprezentacja RFN
- Awans do Grupy A mistrzostw świata: 1975
- Brązowy medal zimowych igrzyska olimpijskich: 1976
Trenerskie
[edytuj | edytuj kod]- EC Bad Nauheim
- Reprezentacja Niemiec U-20
- Erding Jets
- Awans do 2. Bundesligi: 2000
Indywidualne
[edytuj | edytuj kod]- Puchar Gustava Jaenecke: 1974, 1977, 1978, 1979, 1980, 1983, 1984
- Trofeum Fritza Poitscha: 1974, 1980
- Trofeum Xavera Unsinna: 1974, 1978, 1983, 1984
- Najlepszy punktujący mistrzostw świata: 1978 (15 punktów)
- Hokeista Roku w Bundeslidze: 1976
- Drużyna Gwiazd Bundesligi: 1977, 1978, 1979, 1980, 1982, 1983, 1984
- Członek Galerii Sław IIHF: 1997
- Niemiecki Hokeista Stulecia: 2000
- Członek Galerii Sław Niemieckiego Sportu: 2016
- Nagroda Sportowa Bawarii za całokształt kariery: 2016
- Członek Galerii Sław Niemieckiego Hokeja na Lodzie
- Zastrzeżony numer w reprezentacji Niemiec: numer 14
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Srebrny Liść Laurowy: 1976
Rekordy
[edytuj | edytuj kod]- Najlepszy punktujący reprezentacji RFN (224 punkty)
- 2. najlepszy strzelec reprezentacji RFN (134 gole)
- 2. najlepszy asystent reprezentacji RFN (90 asyst)
- Najskuteczniejszy punktujący w Bundeslidze (1408 punktów w 788 meczach)
- Najskuteczniejszy strzelec w Bundeslidze (714 goli w 788 meczach)
- Najwięcej goli w jednym sezonie Bundesligi (1979/1980 – 83 gole)
Kariera działacza
[edytuj | edytuj kod]Erich Kühnhackl w okresie od 16 października 2008 roku do 5 maja 2014 roku był wiceprezesem DEB[9][10], a także w sezonie 2009/2010 był dyrektorem sportowym ds. młodzieży w klubie Deutsche Eishockey Liga – Frankfurcie Lions[11][12][13][14].
Pozostała działalność
[edytuj | edytuj kod]- Założył fundację wspierającą hokejowe drużyny młodzieżowe.
- W 2014 roku bez powodzenia startował w wyborach samorządowych do rady miasta Landshut z 43. pozycji z ramienia CSU, zajmując 13. miejsce (2,41% – 5308 głosy). Do 12. miejsca, gwarantującego dostanie się do rady miasta Landshut (zajął je Philipp Wetzstein), zabrakło 140 głosów (0,6%)[15].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Erich Kühnhackl jest żonaty, ma trójkę dzieci: w tym hokeistów – córkę Kirstin (ur. 1979) i syna Toma (ur. 1992). Mieszka w Landshut.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Son of German hockey legend Kuhnhackl hopes to play for Spitfires [data dostępu: 2010-05-30] (ang.)
- ↑ Hall of Fame Deutschland (niem.)
- ↑ a b Erich Kühnhackl w bazie Internationalhockeylegends.blogspot.com (ang.)
- ↑ Strona fundacji Ericha Kühnhackla (niem.)
- ↑ Erich Kühnhackl: Ein Kleiderschrank wird 65 [data dostępu: 2015-10-17] (niem.)
- ↑ Championnat d’Allemagne 1968/69 – Coupe (fr.)
- ↑ Erich Kühnhackl. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-17)]. w bazie Sport-Reference.com (ang.)
- ↑ Stadt Landshut, Sportchronik 1974-76
- ↑ Änderungen beim DEB – Reindl und Kühnhackl hören auf [data dostępu: 2014-05-05] (niem.)
- ↑ Freising, Johann Kirchberger. Eisige Zeiten. „Süddeutsche Zeitung”. ISSN 0174-4917. [dostęp 2015-10-05]. (niem.).
- ↑ Kühnhackl neuer Sportdirektor bei Frankfurt Lions [data dostępu: 2009-06-08] (niem.)
- ↑ German legend Kühnhackl takes on new challenge [data dostępu: 2009-10-06] (ang.)
- ↑ Kühnhackl bei Frankfurt Lions entlassen [data dostępu: 2010-06-05] (niem.)
- ↑ Kühnhackl feiert 60. Geburtstag [data dostępu: 2010-10-17] (niem.)
- ↑ Vorläufiges Ergebnis zur Stadtratswahl 2014 am 16.03.2014 (niem.)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Erich Kühnhackl w bazie MKOl (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Rodi-db.de (niem.)
- Erich Kühnhackl w bazie Olympedia.org (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Eurohockey.com (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Sport-Reference.com (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Olympiandatabase.com (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Eliteprospects.com (trenerzy) (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Eliteprospects.com (zawodnicy) (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie The Internet Hockey Database (ang.)
- Erich Kühnhackl w bazie Internationalhockeylegends.blogspot.com (ang.)
- Urodzeni w 1950
- Niemieccy hokeiści
- Hokeiści EV Landshut
- Hokeiści Kölner Haie
- Hokeiści EHC Olten
- Niemieccy olimpijczycy
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1972
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1976
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984
- Niemieccy medaliści olimpijscy
- Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1976
- Niemieccy trenerzy hokejowi
- Odznaczeni Srebrnym Liściem Laurowym
- Selekcjonerzy reprezentacji Niemiec w hokeju na lodzie mężczyzn
- Niemieccy działacze hokeja na lodzie
- Członkowie Galerii Sławy IIHF
- Niemcy pochodzenia czeskiego