Carabiniere (1909)
![]() | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
7 listopada 1905 |
Wodowanie |
12 października 1909 |
![]() | |
Wejście do służby |
26 stycznia 1910 |
Wycofanie ze służby |
7 maja 1925 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
normalna: 407 ton |
Długość | |
Szerokość |
6,1 m |
Zanurzenie |
2,1 m |
Napęd | |
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania 3 kotły moc 6000 KM 2 śruby | |
Prędkość |
28,5 węzła |
Zasięg |
1600 Mm przy prędkości 12 węzłów |
Uzbrojenie | |
4 działa kal. 76 mm (4 x I) 10 min | |
Wyrzutnie torpedowe |
3 x 450 mm (3 x I) |
Załoga |
50 |
Carabiniere – włoski niszczyciel z początku XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z jedenastu jednostek typu Soldato. Okręt został zwodowany 12 października 1909 roku w stoczni Ansaldo w Genui, a do służby w Regia Marina wszedł w styczniu 1910 roku. W 1921 roku jednostka została przeklasyfikowana na torpedowiec, a z listy floty została skreślona w maju 1925 roku.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]„Carabiniere” był jednym z jedenastu bliźniaczych niszczycieli – ostatniej serii jednostek tej klasy wzorowanych na projektach stoczni brytyjskich[1]. Okręty, zaprojektowane w stoczni Ansaldo , zbliżone były wielkością i parametrami do typu Nembo, lecz posiadały szereg udoskonaleń wynikających z doświadczeń eksploatacyjnych poprzedników[2][3]. W odróżnieniu od jednostek I grupy, które miały kotły opalane węglem, na „Carabiniere” zamontowano kotły przystosowane do paliwa płynnego[4].
Okręt został zbudowany w stoczni Ansaldo w Genui[5][6]. Stępkę niszczyciela położono 7 listopada 1905 roku, został zwodowany 12 października 1909 roku, a do służby w Regia Marina przyjęto go 26 stycznia 1910 roku[5].
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Okręt był niewielkim, pełnomorskim niszczycielem o długości całkowitej 65 metrów (64,4 metra na linii wodnej), szerokości 6,1 metra i zanurzeniu 2,1 metra[5][7]. Wyporność normalna wynosiła 407 ton, zaś pełna 424 tony[5]. Okręt napędzany był przez dwie czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy 6000 KM (w praktyce maszyny osiągały większą moc, pomiędzy 6269 a 6911 KM), do których parę dostarczały trzy kotły Thornycroft[5]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 28,5 węzła[5][7][a]. Zasięg wynosił 1600 Mm przy prędkości 12 węzłów (lub 400 Mm przy prędkości 24 węzłów)[5].
Niszczyciel był uzbrojony w cztery pojedyncze działa dwunastofuntowe kal. 76 mm (3 cale) QF L/40 Ansaldo M1897[5]. Masa działa wynosiła 625 kg, masa naboju 5,9 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +42°, prędkość wylotowa pocisku 674 m/s, donośność maksymalna 9850 metrów, zaś szybkostrzelność 15 strz./min[9]. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm (17,7 cala), na jego pokładzie można było umieścić 10 min morskich[5].
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 47 podoficerów i marynarzy[5].
Służba
[edytuj | edytuj kod]1 lipca 1921 roku niszczyciel został przeklasyfikowany na torpedowiec[5]. Jednostka służyła do 7 maja 1925 roku, kiedy została skreślona z listy floty[5].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 268.
- ↑ Robert Jackson: Niszczyciele, fregaty i korwety. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2001, s. 182.
- ↑ Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 66.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 67.
- ↑ John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 214.
- ↑ a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 617.
- ↑ T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1912. Portsmouth: 1912, s. 258.
- ↑ Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 281-282.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1912. Portsmouth: J. Griffin and Co., 1912. (ang.).
- Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1970. ISBN 0-7110-0105-7.
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: "Soldati", 2nd (ALPINO) group destroyers (1910). Navypedia. [dostęp 2017-09-10]. (ang.).
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- Robert Jackson: Niszczyciele, fregaty i korwety. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2001. ISBN 83-1109-273-7.
- John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).