Ascaro
![]() „Ascaro” | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
1911 |
Wodowanie |
6 grudnia 1912 |
Zamówiony dla ![]() | |
Nazwa |
„Tsing Po” |
![]() | |
Nazwa |
„Ascaro” |
Wejście do służby |
21 lipca 1913 |
Wycofanie ze służby |
31 maja 1930 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
normalna: 396 ton |
Długość | |
Szerokość |
6,1 m |
Zanurzenie |
2,1 m |
Napęd | |
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania 3 kotły moc 6416 KM 2 śruby | |
Prędkość |
28,62 węzła |
Zasięg |
1000 Mm przy prędkości 12 węzłów |
Uzbrojenie | |
4 działa kal. 76 mm (4 x I) 10 min | |
Wyrzutnie torpedowe |
3 x 450 mm (3 x I) |
Załoga |
55 |
Ascaro – włoski niszczyciel z początku XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z jedenastu jednostek typu Soldato. Pierwotnie zamówiona przez Chiny, jednak podczas budowy została pozyskana przez rząd Włoch. Okręt został zwodowany 6 grudnia 1912 roku w stoczni Ansaldo w Genui, a do służby w Regia Marina wszedł w lipcu 1913 roku. W 1921 roku jednostka została przeklasyfikowana na torpedowiec, a z listy floty została skreślona w maju 1930 roku.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Przyszły „Ascaro” został zamówiony w 1910 roku przez Rząd Chin[1][2]. Okręt miał otrzymać nazwę „Tsing Po”, jednak przed ukończeniem budowy został na podstawie międzypaństwowego porozumienia nabyty przez Włochy[1][2]. Jednostka była niemal identyczna jak niszczyciele budowane dla Regia Marina, z tym że miała przedni kocioł opalany paliwem płynnym, a dwa pozostałe węglem; projektowane uzbrojenie artyleryjskie składające się z dwóch dział kal. 76 mm i czterech dział kal. 47 mm zostało zmienione na identyczny zestaw jak na włoskich niszczycielach tego typu[1][2].
Okręt został zbudowany w stoczni Ansaldo w Genui[3][4]. Stępkę niszczyciela położono w 1911 roku, został zwodowany 6 grudnia 1912 roku, a do służby w Regia Marina przyjęto go 21 lipca 1913 roku[1][2]. Jednostka nosiła znaki taktyczne „AS” i „AO”[1][2].
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Okręt był niewielkim, pełnomorskim niszczycielem o długości całkowitej 65 metrów (64,4 metra na linii wodnej), szerokości 6,1 metra i zanurzeniu 2,1 metra[1][5]. Wyporność normalna wynosiła 396 ton, zaś pełna 414 ton[6][1]. Okręt napędzany był przez dwie czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy 6000 KM (w praktyce maszyny osiągały większą moc – 6416 KM), do których parę dostarczały trzy kotły Thornycroft[1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 28,62 węzła[1][2]. Okręt zabierał zapas 50 ton węgla i 34 tony mazutu, co zapewniało zasięg wynoszący 1000 Mm przy prędkości 12 węzłów (lub 400 Mm przy prędkości 24 węzłów)[6][1].
Niszczyciel był uzbrojony w cztery pojedyncze działa dwunastofuntowe kal. 76 mm (3 cale) QF L/40 Ansaldo M1897[1][2]. Masa działa wynosiła 625 kg, masa naboju 5,9 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +42°, prędkość wylotowa pocisku 674 m/s, donośność maksymalna 9850 metrów, zaś szybkostrzelność 15 strz./min[7]. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm (17,7 cala), na jego pokładzie można było umieścić 10 min morskich[6][1].
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 52 podoficerów i marynarzy[1][2].
Służba
[edytuj | edytuj kod]1 lipca 1921 roku niszczyciel został przeklasyfikowany na torpedowiec[1][2]. Jednostka służyła do 31 maja 1930 roku, kiedy została skreślona z listy floty[1][2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 268.
- ↑ a b c d e f g h i j k Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 68.
- ↑ John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 214.
- ↑ T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1915. London: 1915, s. 180.
- ↑ J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 617.
- ↑ Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 281-282.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1915. London: William Cloves and Sons, 1915. (ang.).
- Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1970. ISBN 0-7110-0105-7.
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: ASCARO destroyer (1913). Navypedia. [dostęp 2017-09-10]. (ang.).
- Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
- John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.).