ARV General Juan José Flores
Bliźniacza fregata „General José Trinidad Moran” w 1979 r. | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
5 maja 1954 |
Wodowanie |
7 lutego 1955 |
![]() | |
Wejście do służby |
1956 |
Wycofanie ze służby |
1978 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
standardowa: 1300 ton |
Długość |
całkowita: 99,1 metra |
Szerokość |
10,8 m |
Zanurzenie |
3,4 m |
Napęd | |
2 turbiny parowe Ansaldo-Parsons o łącznej mocy 24 000 KM 2 kotły Ansaldo-Foster Wheeler 2 śruby | |
Prędkość |
34 węzły |
Zasięg |
3500 Mm przy prędkości 15 węzłów |
Sensory | |
radary SPS-6, SPS-10, SPG-34 sonar SQS-4 | |
Uzbrojenie | |
4 działa kal. 102 mm (2 x II) 4 działka plot. kal. 40 mm (2 x II) 8 działek plot. kal. 20 mm (4 x II) 2 miotacze Hedgehog 4 mbg, 2 zrzutnie bg | |
Wyrzutnie torpedowe |
3 x 533 mm (1 x III) |
Załoga |
162 |
ARV General Juan José Flores – wenezuelska fregata (początkowo klasyfikowana jako lekki niszczyciel) z okresu zimnej wojny, jedna z sześciu zbudowanych jednostek typu Almirante Clemente. Okręt został zwodowany 7 lutego 1955 roku w stoczni Ansaldo w Livorno, a w skład Marynarki Wojennej Wenezueli wszedł w 1956 roku. Jednostka, oznaczona znakiem burtowym D-13, została wycofana ze służby w 1978 roku.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze trzy fregaty (początkowo klasyfikowane jako lekkie niszczyciele) typu Almirante Clemente zostały zamówione we Włoszech w 1953 roku[1][2] . Do budowy jednostek dla oszczędności masowych zastosowano na szeroką skalę stopy aluminium, co jednak sprawiło wiele problemów podczas eksploatacji[1][3]. Okręty miały klimatyzowane pomieszczenia załogi i stanowisko dowodzenia oraz wyposażono je w stabilizatory Denny-Brown[1][2] .
ARV „General Juan José Flores” zbudowany został w stoczni Ansaldo w Livorno[2][3]. Stępkę okrętu położono 5 maja 1954 roku, został zwodowany 7 lutego 1955 roku, a ukończono go w 1956 roku[1][3][a].
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Długość całkowita fregaty wynosiła 99,1 metra, szerokość 10,8 metra i zanurzenie maksymalne 3,4 metra[2][3]. Wyporność standardowa wynosiła 1300 ton, zaś pełna 1500 ton[1][3]. Okręt napędzany był przez dwie turbiny parowe Ansaldo-Parsons o łącznej mocy 24 000 KM, do których parę dostarczały dwa kotły Ansaldo-Foster Wheeler[2][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 34 węzłów[2][3][b]. Okręt zabierał zapas 350 ton paliwa, co zapewniało zasięg wynoszący 3500 Mm przy prędkości 15 węzłów[1][3].
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch podwójnych zestawów dział uniwersalnych kal. 102 mm Mark XIX L/45, kierowanych radarem[2][3]. Silne było uzbrojenie przeciwlotnicze, na które składały się dwa podwójne zestawy działek Bofors kal. 40 mm L/60 Mark 1 oraz cztery podwójne zestawy działek automatycznych Oerlikon kal. 20 mm L/70 Mark 24[2][3]. Uzbrojenie uzupełniał potrójny aparat torpedowy kal. 533 mm[2][3]. Broń ZOP stanowiły: dwa 24-pociskowe miotacze Hedgehog oraz cztery miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych[2][3]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radary SPS-6, SPS-10 i SPG-34 oraz sonar SQS-4[2] .
Załoga okrętu składała się z 12 oficerów oraz 150 podoficerów i marynarzy[1][3].
Służba
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Destructor_Flores_D-13.jpg/220px-Destructor_Flores_D-13.jpg)
Okręt został przyjęty w skład Marynarki Wojennej Wenezueli w 1956 roku, otrzymując numer taktyczny D-13[1][2][c]. Jednostka została wycofana ze służby w 1978 roku[3][4].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gogin 2018 ↓ podaje, że okręt zwodowano 12 grudnia 1954 roku.
- ↑ Moore 1974 ↓, s. 588 podaje, że prędkość maksymalna wynosiła 32 węzły.
- ↑ Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 636 podaje inny numer taktyczny – D-23.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
- Ivan Gogin: ALMIRANTE CLEMENTE frigates (1956-1957). Navypedia. [dostęp 2018-03-07]. (ang.).
- John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1974-75. New York: Franklin Watts, 1974. ISBN 0-531-02743-0. (ang.).
- John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1981-82. London: Jane’s Information Group Ltd, 1981. ISBN 0-7106-0728-8. (ang.).