pianto
pianto (język włoski)
edytuj- wymowa:
- IPA: /ˈpjan.to/
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) płacz
- (1.2) łzy
- (1.3) książk. lament, narzekanie
- (1.4) przen. (o człowieku, rzeczy) utrapienie, krzyż
- (1.5) przen. (o człowieku, rzeczy) beznadzieja, katastrofa
- (1.6) przen. ból, żałoba
czasownik, forma fleksyjna
- (2.1) imiesłów czasu przeszłego (participio passato) od: piangere
- przykłady:
- (1.2) Anche lei ha il volto bagnato di pianto. → Ona również ma twarz zalaną łzami.
- (1.2) Un sorriso può asciugare il pianto. → Jeden uśmiech może osuszyć łzy.
- (1.4) Quel ragazzo è il pianto dei genitori. → Tamten chłopak jest utrapieniem rodziców.
- (1.5) Che pianto quel professore! → Co za beznadziejny profesor!
- (1.5) Lo spettacolo di ieri è stato un pianto. → Wczorajsze przedstawienie było katastrofą.
- (1.6) Tutta la sua famiglia era in pianto. → Cała jego/jej rodzina pogrążona była w bólu.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) un pianto di dolore / di disperazione / di rabbia → płacz z bólu / z rozpaczy / ze złości • avere il pianto facile → płakać z byle powodu
- synonimy:
- (1.1) piangere
- (1.2) lacrime
- (1.3) lagno, lamento
- (1.4) croce, pena, tormento
- (1.5) delusione, disastro, strazio
- (1.6) affanno, afflizione, dolore, lutto, patimento, pena, sofferenza, tribolazione
- antonimy:
- (1.1) riso, sorriso
- (1.4) consolazione, gioia, soddisfazione
- (1.5) fenomeno, meraviglia, portento, prodigio
- (1.6) felicità, gioia
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. piangere m, piangitore m
- czas. piangere
- przym. piangente, piangevole
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- źródła: