Anita Hill
Anita Hill | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Hill in 2018
| ||||
Persoonlijke gegevens | ||||
Volledige naam | Anita Faye Hill | |||
Geboren | Lone Tree (Oklahoma), 30 juli 1956 | |||
Nationaliteit | ![]() | |||
Religie | baptisme | |||
Werkzaamheden | ||||
Vakgebied | Rechten | |||
Universiteit | Brandeis-universiteit | |||
Beroep | Hoogleraar en advocaat | |||
|
Anita Faye Hill (Lone Tree, Oklahoma, 30 juli 1956)[1] is een Amerikaans hoogleraar. Ze is hoogleraar in sociaal beleid, rechten en vrouwenstudies aan de Brandeis-universiteit en lid van de faculteit van Brandeis Heller School voor sociaal beleid en management.[2] Ze werd landelijk bekend in 1991, toen ze haar leidinggevende Clarence Thomas, die was genomineerd voor het Amerikaanse Hooggerechtshof, beschuldigde van seksuele intimidatie.
Jeugd
[bewerken | brontekst bewerken]Hill was de jongste van dertien kinderen van Albert en Erma Hill, een boerengezin in Lone Tree, in Oklahoma. Haar familie komt uit Arkansas, waar haar grootvader van moederskant, Henry Eliot, en al haar overgrootouders in slavernij waren geboren. Zij kreeg een Baptistische opvoeding.
In 1977 behaalde zij aan de Oklahoma State University een bachelor in de psychologie (cum laude) en in 1980 aan Yale Law school een doctorsgraad in de rechten (met lof).
Ze werd in 1980 toegelaten tot de balie van het District Columbia en begon haar loopbaan als medewerker van de firma Wald, Harkrader & Ross in Washington D.C. In 1981 werd ze adviseur van Clarence Thomas, assistent-secretaris van het Bureau voor burgerrechten van het ministerie van Onderwijs. Toen Thomas in 1982 voorzitter werd van de Equal employment opportunity commission (Commissie voor gelijke behandeling in het werk, EEOC), ging Hill tot 1983 mee als zijn assistent.
Van 1983 tot 1986 was ze assistent-hoogleraar aan de Evangelisch-Christelijke O.W. Coburn Law School op de Oral Roberts Universiteit. In 1986 werd zij lid van de rechtenfaculteit van de Universiteit van Oklahoma, waar ze handelsrecht en contracten doceerde.[3][4][5][6][7][8]
Seksuele intimidatie door Clarence Thomas
[bewerken | brontekst bewerken]In 1991 nomineerde president George Bush Clarence Thomas, toen federaal rechter van het Hof van beroep, om de gepensioneerde rechter van het Hooggerechtshof Thurgood Marshall op te volgen. De hoorzittingen in de senaat over zijn aanstelling werden in eerste instantie afgerond, waarbij het goede karakter van Thomas werd gepresenteerd als zijn belangrijkste kwalificatie voor het Hooggerechtshof, want hij was slechts iets meer dan een jaar rechter geweest. Er was weinig verzet tegen zijn benoeming en de aanstelling leek verzekerd, tot de FBI een verslag van een privé-interview van Hill naar de pers lekte. De hoorzitting werd daarop heropend, en Hill werd opgeroepen om in het openbaar te getuigen. In de hoorzitting van oktober 1991 verklaarde Hill dat Thomas haar had lastiggevallen terwijl hij haar leidinggevende was op het ministerie van Onderwijs en bij de EEOC. Toen gevraagd werd waarom ze Thomas volgde naar de tweede baan nadat hij had haar zou hebben lastiggevallen, antwoordde ze dat het haar ambitie was te werken op een gerenommeerde positie op het gebied van de burgerrechten. Ze realiseerde zich pas later in haar leven dat deze ambitieuze onderneming een slechte beslissing was en legde ook uit dat in die tijd de seksuele toenaderingen leken te zijn geëindigd.[9][10][11][12][13]
Volgens Hill vroeg Thomas haar vele malen mee uit tijdens haar twee jaar als zijn assistent, en toen ze weigerde, gebruikte hij werksituaties om seksuele onderwerpen te bespreken. "Hij sprak over (...) zaken als vrouwen die seks met dieren hadden en films met beelden van groepsseks of verkrachtingsscènes," zei ze, waaraan ze toevoegde dat Thomas bij verschillende gelegenheden plastisch "zijn eigen seksuele bekwaamheid" beschreef en de details van zijn anatomie. Ze noemde ook een voorbeeld waarin Thomas een blikje cola op zijn bureau bekeek en vroeg: "Wie heeft er schaamhaar op mijn coke gedaan?" Tijdens de hoorzitting suggereerde de Republikeinse senator Orrin Hatch dat Hill samenwerkte met "gladde advocaten en belangenorganisaties die Thomas' kansen bij de rechtbank wilden vernietigen".[4][6]
Naar verluidt wilden vier vrouwelijke getuigen Hills geloofwaardigheid ondersteunen, maar zij werden niet opgeroepen, als gevolg van wat de Los Angeles Times beschreef als een compromis tussen de Republikeinen en de voorzitter van de Senate Judiciary Committee, de Democraat Joe Biden.[14] Volgens Time magazine kon een van de getuigen, Angela Wright, niet als geloofwaardig worden beschouwd op het gebied van seksuele intimidatie, omdat ze door Thomas bij de EEOC was ontslagen.[11][15]
Thomas ontkende de beschuldigingen heftig en zei dat hij werd onderworpen aan een "hightech lynchpartij" door blanke liberalen die een zwarte conservatief wilden verhinderen zitting te nemen in het Hooggerechtshof.[16] Na een uitgebreide discussie stemde de senaat met 52 stemmen voor en 48 stemmen tegen de benoeming van Thomas, de kleinste marge sinds de negentiende eeuw.[17]
Twijfels over de waarheid van Hills getuigenis hielden lang aan nadat Thomas zijn plaats aan het Hof had ingenomen. Deze twijfels werden bevorderd door het boek De echte Anita Hill van David Brock uit 1993,[15] hoewel hij later de beweringen in zijn boek herriep als een "aanslag op je goede naam" en tegenover Hill zijn excuses maakte.[18] Na interviews met een aantal vrouwen die beweerden dat Thomas vaak seksueel expliciete opmerkingen tegen hen maakte, schreven Wall Street Journal-journalisten Jane Mayer en Jill Abramson een boek waarin geconcludeerd werd dat Thomas had gelogen tijdens het benoemingsproces.[17][19]
In 2007 publiceerde Thomas zijn autobiografie Mijn grootvaders zoon, waarin hij opnieuw de controverse beschreef en Hill zijn "meest verraderlijke tegenstander" noemde. Hij beschreef haar persoon als lichtgeraakt en snel overreagerend, en haar werk bij de EEOC als middelmatig. Hij schreef ook dat de enige reden waarom Hill een baan in de regering-Reagan had, was dat hij haar die gegeven had.[20][21] Hill ontkende deze beschuldigingen in een opiniestuk in The New York Times, en schreef dat ze niet stil zou toezien hoe Thomas haar, in zijn woede, opnieuw zou zwartmaken.[22]
Gevolgen van de controverse
[bewerken | brontekst bewerken]Kort na de benoeming van Thomas gaf president Bush zijn verzet tegen een wetsvoorstel op dat slachtoffers van seksuele intimidatie het recht gaf op schadevergoeding en eerherstel. Deze wet werd vervolgens aangenomen door het Congres. Een jaar later werden er vijftig procent meer klachten over seksuele intimidatie ingediend bij de EEOC en was de publieke opinie veranderd in Hills voordeel. Particuliere bedrijven begonnen ook met trainingsprogramma's om seksuele intimidatie te bestrijden.[23][24] Toen journalist Cinny Kennard Hill in 1991 vroeg of ze opnieuw tegen Thomas zou getuigen, antwoordde Hill "Ik weet niet of ik met mezelf had kunnen leven als ik die vragen anders beantwoord zou hebben."[25]
De wijze waarop de Senate Judiciary Committee omging met Hills beschuldigingen van seksuele intimidatie zette kwaad bloed bij vrouwelijke politici en advocaten.[26] Volgens Eleanor Holmes Norton, afgevaardigde in het Congres, droeg de behandeling van Hill bij aan de verkiezing van het grote aantal vrouwen voor het Congres in 1992. In hun bloemlezing Alle vrouwen zijn wit, de zwarten zijn mannen, maar sommigen van ons zijn moedig beschreven de redacteuren zwarte feministen die een opmerkelijk antwoord op de Anita Hill – Clarence Thomas controverse mobiliseerden.[27]
In 1992 begon een feministische groep een landelijke fondsenwervingscampagne en verkreeg de benodigde fondsen om ter ere van Hill een bijzondere leerstoel aan de rechtenfaculteit van de Universiteit van Oklahoma op te richten. Conservatieve wetgevers van Oklahoma reageerden met de eis dat Hill ontslag moest nemen bij de universiteit. Tevens voerden zij een wet in die de universiteit verbood schenkingen te aanvaarden van bewoners van buiten de staat, en ten slotte poogden zij de rechtenfaculteit te sluiten. Medewerkers van de universiteit probeerden Hills mandaat in te trekken en na vijf jaar druk nam Hill ontslag.[28][29] De rechtenfaculteit hief de Anita F. Hill-leerstoel in mei 1999 op zonder dat de post ooit werd bezet.[30]
Latere loopbaan
[bewerken | brontekst bewerken]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/2014_Anita_Hill.jpg/260px-2014_Anita_Hill.jpg)
Hill bleef lesgeven aan de Universiteit van Oklahoma, hoewel ze twee jaar als gasthoogleraar in Californië werkte. Ze nam in oktober 1996 ontslag en maakte het laatste onderwijssemester af.[28] In haar laatste semester gaf ze een seminar over burgerrechten.
Hill nam in januari 1997 een aanstelling aan als gasthoogleraar aan het Instituut voor de studie van sociale verandering aan de Universiteit van Californië - Berkeley, maar werd al snel lid van de faculteit van de Brandeis-universiteit — eerst bij Vrouwenstudies, later aan de Heller school voor sociaal beleid en management. In 2011 nam ze ook een adviseurspositie aan bij de praktijk voor burgerrechten & werkgelegenheid van advocatenkantoor Cohen Milstein Sellers & Toll.[3][7][31]
Door de jaren heen heeft Hill op tv commentaar gegeven op problemen met betrekking tot gender en ras. Zij is spreker over de onderwerpen handelsrecht, ras en de rechten van de vrouw. Ze schreef artikelen in The New York Times en in Newsweek en droeg bij aan vele wetenschappelijke en juridische publicaties op het gebied van het internationale handelsrecht, faillissementsrecht en burgerrechten.[3][7][32]
In 1995 was Hill samen met Emma Coleman Jordan co-redacteur van Ras, sekse en macht in Amerika: De erfenis van de Hill-Thomas hoorzittingen.[33] In 1997 publiceerde ze haar autobiografie Speaking truth to power,[1][5] waarin ze haar rol in de controverse rond Clarence Thomas optekende en schreef dat het creëren van een betere samenleving een drijvende kracht was in haar leven.[34] Ze droeg het artikel "De aard van het beest: seksuele intimidatie" bij aan de bloemlezing uit 2003 Zusterschap is voor eeuwig: de vrouwenanthologie voor een nieuw millennium, bewerkt door Robin Morgan.[35] In 2011 publiceerde zij haar tweede boek, Reimagining gelijkheid: de verhalen van geslacht, ras en thuiskomen, dat gaat over de leningencrisis die leidde tot de gedwongen verkoop van een groot aantal woningen in eigendom van Afro-Amerikanen.[36][11] Ze pleitte voor een nieuw begrip van het belang van een huis en de plaats daarvan in de Amerikaanse droom.[5] Op 26 maart 2015 promoveerde de Brandeis Raad van bestuur Hill tot hoogleraar aan de Universiteit van sociaal beleid, wetgeving en vrouwenstudies.[37]
Op 16 december 2017 werd de Commissie inzake seksuele intimidatie en bevordering van gelijkheid op de werkplek gevormd, en Hill werd verkozen om de aanklachten tegen seksuele intimidatie in de entertainmentindustrie te leiden.[38]
In september 2018 schreef Hill een opiniestuk in The New York Times over de beschuldiging door Christine Blasey Ford van seksuele intimidatie door Brett Kavanaugh bij zijn voordracht voor het Hooggerechtshof.[39]
Bronnen
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Anita Hill op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Referenties
- ↑ a b (en) Anita Hill (2011). Speaking Truth to Power. Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 9780307779663.
- ↑ (en) Faculty and Researchers, Anita Hill. Brandeis University. Gearchiveerd op 7 februari 2009. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ a b c (en) Hill, Anita F. (1956–). Encyclopedia of Oklahoma History and Culture. Oklahoma Historical Society. Gearchiveerd op 13 oktober 2011. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ a b (en) Hoorzitting voor de senaatscommissie. Getuigenis en verklaring Anita Hill. U.S. Government Printing Office (11-13 oktober 1991). Gearchiveerd op 7 november 2011. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ a b c (en) Anita Hill's book on gender, race and home creating a stir. BrandeisNOW (30 september 2011). Gearchiveerd op 28 september 2018. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ a b (en) Roberto Suro, The Thomas Nomination; A Law Professor Defends Integrity. The New York Times (8 oktober 1991). Gearchiveerd op 11 oktober 2018. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ a b c (en) Attorneys: Anita F. Hill, of counsel. Cohen Milstein. Gearchiveerd op 1 april 2016. Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ (en) Roberto Suro, The Thomas Nomination - Woman at Center of Furor Seeks Quiet of Law Classes. The New York Times (9 oktober 1991). Gearchiveerd op 8 mei 2012. Geraadpleegd op 11 oktober 2011.
- ↑ (en) Joel Siegel, Clarence Thomas-Anita Hill Supreme Court Confirmation Hearing 'Empowered Women' and Panel Member Arlen Specter Still Amazed by Reactions. ABC news (24 oktober 2011). Gearchiveerd op 16 oktober 2018. Geraadpleegd op 16 oktober 2018.
- ↑ (en) Jeffrey Toobin, The Nine: Inside the Secret World of the Supreme Court pag. 30–32. Doubleday.
- ↑ a b c (en) Cynthia Gordy, Anita Hill Defends Her Legacy. The Root (18 oktober 2011). Gearchiveerd op 1 november 2011. Geraadpleegd op 16 oktober 2018.
- ↑ (en) Julia Jacobs, Anita Hill’s Testimony and Other Key Moments From the Clarence Thomas Hearings. The New York Times (20 september 2018). Gearchiveerd op 17 oktober 2018. Geraadpleegd op 16 oktober 2018.
- ↑ (en) Anita Hill - Opening Statement (PDF). American Rhetoric.com (11 oktober 1991). Gearchiveerd op 4 maart 2018. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.
- ↑ (en) Douglas Frantz, "Senators' Private Deal Kept '2nd Woman' Off TV: Thomas: Democrats feared Republican attacks on Angela Wright's public testimony. Biden's handling of the hearing is criticized.", Los Angeles Times, 17 oktober 1991. Gearchiveerd op 3 oktober 2018. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.
- ↑ a b (en) Richard Lacayo, Strange Justice: A Book on Clarence Thomas. Time (4 november 1994). Gearchiveerd op 4 november 2010. Geraadpleegd op 16 oktober 2018.
- ↑ (en) Hoorzitting voor de senaatscommissie: Getuigenis en verklaring Clarence Thomas. Electronic Text Center, University of Virginia Library (11 oktober 1991). Gearchiveerd op 13 september 2013. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ a b (en) Margaret Carlson, Smearing Anita Hill: A Writer Confesses. Time (9 juli 2001). Gearchiveerd op 24 november 2010. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Alex Kuczynski en William Glaberson, Book Author Says He Lied in His Attacks on Anita Hill in Bid to Aid Justice Thomas. The New York Times (27 juni 2001). Gearchiveerd op 23 oktober 2018. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Jill Abramson, Jane Mayer (19941994). Strange Justice: The Selling of Clarence Thomas. Houghton Mifflin. ISBN 978-0-395-63318-2.
- ↑ (en) Neil A. Lewis, "In New Book, Justice Thomas Weighs In on Former Accuser", The New York Times, 30 september 2007. Gearchiveerd op 22 oktober 2018. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Clarence Thomas (oktober 2007). My Grandfather's Son. Harper Perennial, pag.250. ISBN 978-0-06-056555-8.
- ↑ (en) Anita F. Hill, "The Smear This Time", The New York Times, 2 oktober 2007. Gearchiveerd op 22 oktober 2018. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) "Sexual Harassment 20 Years Later", The New York Times, 21 oktober 2011. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Jill Smolowe, "Anita Hill's Legacy", Time, 19 oktober 1992. Gearchiveerd op 25 augustus 2013. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Kennard, Twenty Years Later: Covering the Anita Hill Story. HuffPost (13 oktober 2011). Gearchiveerd op 14 maart 2017. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.
- ↑ (en) Maureen Dowd, "The Thomas Nomination: The Senate and Sexism; Panel's Handling of Harassment Allegation Renews Questions About an All-Male Club", The New York Times, 8 oktober 1991. Gearchiveerd op 5 mei 2021. Geraadpleegd op 22 oktober 28 2018.
- ↑ (en) Gloria T. Hull (Ed.), Patricia Bell Scott (Ed.), Barbara Smith (Ed.) (2000). But Some Of Us Are Brave: All the Women Are White, All the Blacks Are Men: Black Women's Studies. Feminist Press at CUNY, pag. xvi.
- ↑ a b (en) Jo Thomas, Anita Hill Plans to Leave Teaching Post in Oklahoma. The New York Times (13 november 1996). Geraadpleegd op 11 oktober 2018.
- ↑ (en) Anita Hill, "The Stories I Carry With Me", Time, 12 oktober 2011. Gearchiveerd op 28 juli 2020. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Killackey, Jim, "OU Scraps Anita Hill Law Professorship", The Oklahoman, 8 mei 1999. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Gretchen Kell, Anita Hill to be visiting scholar at UC Berkeley during spring 1997 to work on book, give seminars. University of California (21 januari 1997). Gearchiveerd op 28 juli 2020. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Anita Hill biography. All American Speakers. Gearchiveerd op 10 april 2016. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Anita F. Hill (Ed.), Emma Coleman Jordan (Ed.) (oktober 1995). Race, Gender and Power in America: The Legacy of the Hill-Thomas Hearings. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-508774-1.
- ↑ (en) "Then & Now: Anita Hill", CNN.com, 19 juni 2005. Gearchiveerd op 15 september 2020. Geraadpleegd op 22 oktober 2011.
- ↑ (en) Library Resource Finder: Table of Contents for: Sisterhood is forever: the women's anth. Washington Square Press. Gearchiveerd op 30 december 2018. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.
- ↑ (en) Anita Hill (4 oktober 2011). Reimagining Equality: Stories of Gender, Race, and Finding Home. Beacon Press. ISBN 978-0-8070-1437-0.
- ↑ (en) Anita Hill named University Professor. BrandeisNow (15 april 2015). Gearchiveerd op 20 oktober 2018. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.
- ↑ (en) Ellen McCarthy, Anita Hill chosen to lead Hollywood sexual harassment commission. The Washington Post (16 december 2017). Gearchiveerd op 22 oktober 2018. Geraadpleegd op 22 oktober 2018.
- ↑ (en) Hill, Anita, Anita Hill: How to Get the Kavanaugh Hearings Right. The New York Times (18 september 2018). Gearchiveerd op 11 oktober 2018. Geraadpleegd op 10 oktober 2018.