Nerio II Acciaioli
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 1416 ![]() Florencia ![]() |
Morte | 1451 ![]() Atenas, Grecia ![]() |
Actividade | |
Ocupación | aristócrata ![]() |
Familia![]() | |
Familia | Família Accioli (pt) ![]() ![]() |
Cónxuxe | Clara Zorzi |
Fillos | Francesco I Acciaioli ![]() |
Irmáns | Antonio II Acciaioli ![]() |
Nerio II Acciaioli, nado en 1416 e finado en 1451, foi o duque de Atenas, en dúas ocasións: desde 1435 até 1439 e novamente desde 1441 até 1451.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Foi membro da familia Acciaioli de Florencia, fillo de Francesco Acciaioli, señor de Sykaminon. O seu goberno foi contemporáneo cun renovado filhelenismo italiano e os intereses correspondentes polas antigüidades e a lingua grega. Nerio non só falaba grego de forma natural, senón que tamén era dono dos monumentos máis famosos do mundo helénico na súa capital de Atenas.
Nerio chegou a Grecia en 1419, despois da morte do seu pai, cando só tiña tres anos de idade. Foi nomeado herdeiro do seu tío Antonio I de Atenas, pero á súa morte en 1435, Nerio tivo que loitar contra a viúva do seu tío, María Melissena, e Xurxo Calcocondilas polo trono ducal. Nerio foi apoiado por Murad II, o sultán otomán, contra o grego Constantino Paleólogo, déspota de Morea. Despois de asegurar a súa posición coa axuda turca, foi destituído polas intrigas do seu irmán Antonio II e expulsado da Acrópole. O seu inveterado inimigo persoal, o cronista Laónico Calcocondilas, denígrao como "efeminado".
Nerio volveu ao poder en 1441, despois de pasar uns anos en Florencia. Inmediatamente expulsou á viúva do seu irmán, María Zorzi. É probábel que Nerio estivese presente cando o emperador bizantino Xoán VIII Paleólogo fixo unha proclamación de catolicismo no Duomo de Florencia o 6 de xullo de 1439. En 1444, Nerio entrou en guerra contra os turcos á beira de Constantino, pero chegou a un acordo cos otománs. Logo perdeu con Constantino Tebas e viuse obrigado a lle pagar tributo e se converter no seu vasalo. En 1446, Murad axudou a Nerio a volver tomar Tebas para os latinos. Á súa morte, foi sucedido polo seu fillo Francesco baixo a rexencia da súa viúva Clara Zorzi.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Setton, Kenneth M. (xeneral editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
- Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: Londres, 1975.