อม
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *ʔɤmᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩋᩫ᩠ᨾ (อ็ม), ภาษาเขิน ᩋᩫ᩠ᨾ (อ็ม), ภาษาลาว ອົມ (อ็ม), ภาษาไทลื้อ ᦷᦁᧄ (โอ̱ม), ภาษาไทใหญ่ ဢူမ် (อูม), ภาษาอาหม 𑜒𑜤𑜉𑜫 (อุม์), ภาษาจ้วง oem, ภาษาจ้วงแบบหนง umq
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | อม | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | om |
ราชบัณฑิตยสภา | om | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /ʔom˧/(สัมผัส) |
คำกริยา
[แก้ไข]อม (คำอาการนาม การอม)