politura
politura (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) spirytusowy roztwór szelaku używany w meblarstwie do wykańczania powierzchni drewna; zob. też politura w Wikipedii.
- (1.2) powłoka z politury (1.1)
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. politurowanie n
- czas. politurować ndk.
- przym. politurowany
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.1) политура ż; (1.2) политура ż
- czeski: (1.1) politura
- fiński: (1.1) pulituuri
- hiszpański: (1.1) laca de alcohol ż
- niderlandzki: (1.1) politoer
- niemiecki: (1.1) Politur ż
- rosyjski: (1.1) политура ż; полировка ż
- ukraiński: (1.1) політу́ра ż
- węgierski: (1.1) sellakpolitúr
- wilamowski: (1.1) puölitur
- źródła: