panowanie
panowanie (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik panowanie dopełniacz panowania celownik panowaniu biernik panowanie narzędnik panowaniem miejscownik panowaniu wołacz panowanie - (1.2-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik panowanie panowania dopełniacz panowania panowań celownik panowaniu panowaniom biernik panowanie panowania narzędnik panowaniem panowaniami miejscownik panowaniu panowaniach wołacz panowanie panowania
- przykłady:
- (1.3) Było to w dwunastym roku panowania Nabuchodonozora, który królował nad Asyrią w wielkim mieście Niniwie.[1]
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. panować, opanować
- rzecz. panicz m, pan m, pani ż, państwo n
- przym. Pański, opanowany
- związki frazeologiczne:
- tracić panowanie nad sobą / stracić panowanie nad sobą • panowanie towarzystwa nie lubi
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.2) dominion; (1.3) reign
- arabski: (1.2) ملك, سيطرة
- esperanto: (1.1) regado
- francuski: (1.2) souveraineté ż
- hiszpański: (1.2) poder m; (1.3) mandato m, gobierno m
- rosyjski: (1.3) правление n, царствование n
- szwedzki: (1.1) regering w; (1.2) herravälde n, välde n, makt w; (1.3) regeringstid w
- ukraiński: (1.3) царювання n
- źródła:
- ↑ Księga Judyty 1,1, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Stanisław Grzybek).