Triton (1915)
![]() „Triton” w Gdyni w 1930 roku | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
1915 |
Wodowanie |
29 lipca 1915 |
![]() | |
Nazwa |
„Triton” |
Wejście do służby |
marzec 1916 |
Wycofanie ze służby |
1940 |
Zatopiony |
samozatopiony 29 sierpnia 1943 |
Los okrętu |
złomowany w 1946 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Długość |
40,6 metra |
Szerokość |
3,7 metra |
Zanurzenie |
2,4 metra |
Rodzaj kadłuba |
jednokadłubowy |
Napęd | |
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 450 KM 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 340 KM 1 śruba | |
Prędkość • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
Uzbrojenie | |
3 torpedy | |
Wyrzutnie torpedowe |
3 × 450 mm |
Załoga |
11 |
Triton – duński okręt podwodny z początku XX wieku, jedna z pięciu zbudowanych jednostek typu Ægir. Okręt został zwodowany 29 lipca 1915 roku w stoczni Orlogsværftet w Kopenhadze, a w skład Kongelige Danske Marine wcielono go w marcu 1916 roku. „Triton” został wycofany z czynnej służby w 1940 roku. Jednostka została samozatopiona w Kopenhadze 29 sierpnia 1943 roku, by uniknąć przejęcia przez Niemców, a w 1946 roku została złomowana.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Główny konstruktor austro-węgierskiej stoczni Whitehead & Co. w Fiume Marley F. Hay, po przejściu w 1913 roku do szkockiej stoczni William Denny and Brothers w Dumbarton opracował powiększoną wersję swojego wcześniejszego projektu Havmanden, aby pomieścić dodatkową wyrzutnię torpedową[1]. Projekt został zakupiony przez Danię, stając się drugim typem okrętów podwodnych zbudowanym w tym kraju[1]. Powstało pięć jednostek typu Ægir (zwanego także typem B); po utracie w 1916 roku pierwszego duńskiego okrętu podwodnego „Dykkeren” zamówiono szósty okręt, jednak ostatecznie nie został ukończony[2][3].
„Triton” zbudowany został w stoczni Orlogsværftet w Kopenhadze[1][4] . Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 29 lipca 1915 roku[2][5][a].
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]„Triton” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej[1][6]. Długość całkowita wynosiła 40,6 metra, szerokość 3,7 metra i zanurzenie 2,4 metra[2][6]. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 185 ton, a w zanurzeniu 235 ton[2][6]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 450 KM[2][6]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 340 KM[2][6][b]. Jeden wał napędowy obracający jedną śrubą umożliwiał osiągnięcie prędkości 13,5 węzła na powierzchni i 9,8 węzła w zanurzeniu[2][7]. Zapas paliwa płynnego wynosił 8 ton[4] .
Okręt wyposażony był w trzy stałe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, bez torped zapasowych (dwie dziobowe i jedna na rufie)[2][4] .
Załoga okrętu składała się z 11 (później 14) oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].
Służba
[edytuj | edytuj kod]„Triton” został wcielony do służby w Kongelige Danske Marine w marcu 1916 roku[4] . Jednostka otrzymała początkowo numer taktyczny 10, zmieniony później na B10[2][4] . W 1917 roku uzbrojenie okrętu powiększyło się o działo przeciwlotnicze kalibru 57 mm M1885 L/40[2][4] . „Triton”, podobnie jak siostrzane okręty, pełnił służbę we Flotylli okrętów podwodnych[1]. Jednostka została wycofana ze służby w 1940 roku i trafiła do rezerwy, pełniąc funkcję pływającego zbiornika paliwa[1][4] . 29 sierpnia 1943 roku okręt został samozatopiony w Kopenhadze, by uniknąć przejęcia przez realizujących operację „Safari” Niemców[2][5]. Po zakończeniu wojny wrak podniesiono i złomowano w 1946 roku[1][2].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 166 podaje, że okręt został zwodowany 29 czerwca 1915 roku.
- ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 166 podaje, że okręt napędzał jeden silnik wysokoprężny i jeden silnik elektryczny.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. Robert Gardiner, Randal Gray (red.). London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Robert Gardiner, Roger Chesneau (red.). London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
- Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
- Ivan Gogin: ÆGIR submarines (1915-1917). Navypedia. [dostęp 2023-01-07]. (ang.).
- David Miller: The Illustrated Directory of Submarines of the World. London: Salamander Books Ltd., 2002. ISBN 1-84065-375-2. (ang.).