Spækhuggeren (1911)
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
październik 1910 |
Wodowanie |
7 października 1911 |
![]() | |
Nazwa |
„Spækhuggeren” |
Wejście do służby |
1912 |
Wycofanie ze służby |
1935 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
normalna: 249 ton |
Długość |
56,4 metra |
Szerokość |
5,83 m |
Zanurzenie |
2,16 m |
Napęd | |
1 turbina parowa Schichau o mocy 5000 KM 2 kotły, 1 śruba | |
Prędkość |
27,5 węzła |
Uzbrojenie | |
2 działa kal. 75 mm (2 x I) | |
Wyrzutnie torpedowe |
5 x 450 mm (5 x I) |
Załoga |
33 |
Spækhuggeren – duński torpedowiec z początku XX wieku i okresu międzywojennego, jedna z trzech zbudowanych jednostek typu Tumleren. Okręt został zwodowany 7 października 1911 roku w stoczni Orlogsværftet w Kopenhadze, a do służby w Kongelige Danske Marine wszedł w 1912 roku. Jednostka została wycofana ze służby w 1935 roku.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Po zbudowanym na licencji Normanda w kopenhaskiej stoczni Orlogsværftet w 1907 roku torpedowcu „Ormen” dowództwo duńskiej marynarki zdecydowało o zamówieniu w zagranicznych stoczniach dwóch kolejnych typów torpedowców[1]. Prototyp - „Tumleren” - zamówiono w Niemczech, a dwie pozostałe jednostki zbudowano już w kraju[1][a]. Były to pierwsze duńskie okręty o napędzie turbinowym[2] .
„Spækhuggeren” zbudowany został w stoczni Orlogsværftet w Kopenhadze[1][2] . Stępkę okrętu położono w październiku 1910 roku, a zwodowany został 7 października 1911 roku[2] .
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Okręt był torpedowcem o długości całkowitej 56,4 metra, szerokości 5,83 metra i zanurzeniu 2,16 metra[1][2] . Wyporność normalna wynosiła 249 ton, zaś pełna 271 ton[2] . Siłownię okrętu stanowiła turbina parowa Schichau o mocy 5000 KM, do której parę dostarczały dwa kotły typu Normand[1][2] . Prędkość maksymalna napędzanego jedną śrubą okrętu wynosiła 27,5 węzła[1][2] . Okręt zabierał zapas 50 ton węgla[3].
Okręt wyposażony był w pięć pojedynczych wyrzutnie torped kalibru 450 mm: jedną stałą na dziobie i cztery na pokładzie (po dwie na każdej z burt)[1][2] . Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa pokładowe kalibru 75 mm L/52 M07[1][2] .
Załoga okrętu składała się z 33 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][b].
Służba
[edytuj | edytuj kod]„Spækhuggeren” wszedł do służby w Kongelige Danske Marine w 1912 roku[2] . W 1919 roku okręt otrzymał numer taktyczny 17, zmieniony dwa lata później na C3, zaś w 1929 roku na N3[1][2] . Jednostka została wycofana ze służby w 1935 roku[1][4].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Okręty były podobne do budowanych masowo dla Kaiserliche Marine podczas I wojny światowej jednostek typu A[1][2] .
- ↑ Parkes 1934 ↓, s. 145 podaje, że liczebność załogi wynosiła 39 osób.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: TUMLEREN torpedo boats (1911-1912). Navypedia. [dostęp 2018-08-28]. (ang.).
- Oscar Parkes (red.): Jane’s Fighting Ships 1934. London: Sampson Low, Marston & Co., 1934. (ang.).