Salut 5
Wygląd
![]() Szkic stacji kosmicznej typu Ałmaz | |
Inne nazwy |
Ałmaz 3 |
---|---|
Indeks COSPAR |
1976-057A |
Państwo | |
Rakieta nośna | |
Miejsce startu | |
Orbita (docelowa, początkowa) | |
Perygeum |
219 km |
Apogeum |
260 km |
Okres obiegu |
89,0 min |
Nachylenie |
51,1° |
Czas trwania | |
Początek misji |
22 czerwca 1976 18:04 UTC |
Powrót do atmosfery |
8 sierpnia 1977 |
Wymiary | |
Masa całkowita |
19 000 kg[1] |
Salut 5 (Ałmaz 3) – radziecka stacja kosmiczna wysłana w ramach programu Salut, trzecia i ostatnia baza wojskowego programu Ałmaz.
Misja
[edytuj | edytuj kod]Baza satelitarna została umieszczona na orbicie 22 czerwca 1976 roku, a więc ponownie nastąpiło to przed zakończeniem lotu poprzedniej stacji (Salut 4). Początkowe parametry charakteryzujące jej ruch: perygeum 219 km, apogeum 260 km, nachylenie orbity 51,1° i okres orbitalny 89,0 min. Wyposażenie i przeznaczenie analogiczne jak Saluta 3.
Loty do stacji
[edytuj | edytuj kod]- Sojuz 21 – załoga: Borys Wołynow, Witalij Żołobow; start 6 lipca 1976 roku, przyłączenie 7 lipca 1976 roku, odcumowanie 24 sierpnia 1976 roku.
- Sojuz 23 – załoga: Wiaczesław Zudow, Walerij Rożdiestwienski; start 14 października 1976 roku, połączenie jednak się nie powiodło i załoga w trudnych warunkach powróciła na Ziemię 16 października 1976 roku.
- Sojuz 24 – załoga: Wiktor Gorbatko, Jurij Głazkow; start 7 lutego 1977 roku, cumowanie do bazy 8 lutego 1977 roku, powrót na Ziemię 25 lutego 1977 roku. W dniu następnym – 26 lutego 1977 roku – od bazy satelitarnej odłączyła się automatyczna kapsuła, zawierająca materiały badawcze, których rodzaju jednak bliżej nie sprecyzowano, i pomyślnie powróciła na Ziemię[2].
Program badawczy
[edytuj | edytuj kod]- Eksperymenty metalurgiczne – uzyskanie stopów bizmutu, ołowiu, cyny, kadmu i uzyskiwanie kryształów aluminiowo-potasowych. Eksperymentowano też ze spawaniem w kosmosie.
- Kosmonauci badali przemysłowe zanieczyszczenia atmosfery za pomocą spektrometru podczerwieni.
- Za pomocą spektrometru nadfioletowego badano zawartość w atmosferze ziemskiej ozonu i pary wodnej na różnych wysokościach.
- Prowadzono badania biologiczne z kulturami roślin, owadów i bakterii, a także rybek akwariowych gatunku gupik.
- Bardzo ważne było wypróbowanie nowego systemu zmian orientacji przestrzennej bazy za pomocą kół zamachowych obracanych silnikami elektrycznymi.
Koniec misji
[edytuj | edytuj kod]8 sierpnia 1977 roku, po dokonaniu 6630 okrążeń wokół naszej planety, na polecenie z Ziemi stacja weszła w gęste warstwy atmosfery nad Oceanem Spokojnym i przestała istnieć.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mark Wade: Almaz OPS. Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-09-17]. (ang.).
- ↑ Andrzej Marks: Baza satelitarna Alfa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1997, s. 31-33. ISBN 83-204-2203-5.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Marks: Polak w Kosmosie, Książka i Wiedza, Warszawa 1978, s. 212-213
- Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1978, s. 75-76