Richard Bing
Data i miejsce urodzenia |
12 października 1909 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
8 listopada 2010 |
Zawód, zajęcie |
Richard John Bing[1] (ur. 12 października 1909 w Norymberdze, zm. 8 listopada 2010 w La Cañadzie) – amerykański lekarz żydowsko-niemieckiego pochodzenia.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 12 października 1909 w niemieckiej Norymberdze jako syn handlarza chmielem i śpiewaczki[2] specjalizującej się w kompozycjach Jana Sebastiana Bacha[1], po której odziedziczył talent muzyczny. Uczył się gry na fortepianie i kompozycji muzycznej w norymberskim konserwatorium, jednak później zdecydował się zostać lekarzem, do czego zainspirowała go powieść Arrowsmith Sinclaira Lewisa[2]. Studiował we Frankfurcie[1], Wiedniu i Berlinie[3], jednak ukończył studia na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium w 1934 i jeszcze w tym samym roku wyemigrował z rodziną, uciekając przed nazistami[2] z powodu częściowo żydowskiego pochodzenia[3].
Uzyskawszy w 1935 dyplom także na Uniwersytecie Berneńskim, rozpoczął badania w Instytucie Biologii Carlsberga w Kopenhadze, gdzie zajmował się liniami komórkowymi. Tam spotkał Alexisa Carrela i Charlesa Lindbergha, którzy demonstrowali eksperymentalną pompę perfuzyjną[2] stosowaną w badaniach in vitro narządów zwierzęcych. Dzięki ich pomocy uzyskał stypendium Fundacji Rockefellera i amerykańskie obywatelstwo[3] i wyjechał do Rockefeller Institute w Nowym Jorku, gdzie pomagał w eksperymentach nad perfuzją w całych narządach. W 1936 przyjął posadę w Columbia University’s College of Physicians and Surgeons, gdzie kierownikiem oddziału chirurgii był Allen O. Whipple. Dwa lata później ożenił się z jego córką Mary (zm. 1990). Jego prace na oddziale fizjologii nad nerkowymi peptydami wazopresynowymi pozwoliły rozwinąć badania nad chorobami nerek wiązanymi z urazami spowodowanymi zmiażdżeniem[2].
W czasie II wojny światowej został lekarzem wojskowym (służył od 1943 do 1945). Po zdemobilizowaniu podjął pracę w szkole medycznej na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore, gdzie zainicjował badania nad metabolizmem serca, interesował się także przepływem krwi w sercu. To tam zbudował pierwsze laboratorium cewnikowania, diagnozujące wrodzone wady serca[2]. Wraz z Helen Taussig najbardziej znany jest z opisania w 1949 sinicznej wady wrodzonej serca, znanej jako anomalia Taussig-Binga[4], chociaż jego stosunki zawodowe z Taussig były napięte[2] i przez konflikt z nią odszedł później ze szpitala[4]. W 1951, w czasie jednego z eksperymentów, przypadkowo umieścił cewnik w zatoce wieńcowej, odkrywając, że próbki krwi z tego naczynia mogą być użyteczne w badaniu metabolizmu miokardialnego i skuteczności leczenia[2].
W latach 50. objął kierownictwo laboratorium cewnikowania na Uniwersytecie Alabamy i został profesorem medycyny na Uniwersytecie Waszyngtona w St. Louis. W 1959 został dziekanem wydziału medycznego na Wayne State University w Detroit, gdzie z pomocą komputerów dostarczonych przez Ford Motor Company[2] rozwijał wraz z fizykiem George’em W. Clarkiem z Massachusetts Institute of Technology[1] zastosowanie emiterów pozytonów w badaniach serca, co przyczyniło się do stworzenia powszechnie stosowanej pozytonowej tomografii emisyjnej[2]. W 1969 przeniósł się do Pasadeny, by kontynuować swoje badania w Huntington Medical Research Institutes, objął również profesurę na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Był pionierem wykorzystania kamer poklatkowych do badań naczyń wieńcowych. Prowadził również badania chemiczne serca pozawałowego i nad zastosowaniem tlenku azotu do pomiaru przepływu krwi. Na emeryturę przeszedł w wieku 98 lat[2].
Dożywotni przewodniczący International Society for Heart Research, które sam współzakładał, i założyciel jego pisma „Journal of Molecular & Cellular Cardiology”. Autor ponad 500 publikacji naukowych[2].
Pracując jako lekarz, hobbystycznie komponował[2]; jego dziełem jest ok. 300 utworów[1] (m.in. kwartety smyczkowe i sonaty na wiolonczelę)[4], które wykonywane były na całym świecie[2]. Przyjaźnił się z kompozytorem Carlem Orffem[1]. W ostatnich latach życia napisał pięć powieści[2].
Zmarł 8 listopada 2010[2] w La Cañadzie[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g William Grimes , Richard Bing, Pioneering Cardiologist, Dies at 101, „The New York Times”, 13 listopada 2010, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-01-05] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p Denton A. Cooley , In Memoriam, „Texas Heart Institute Journal”, 38 (1), 2011, s. 3–4, ISSN 0730-2347, PMCID: PMC3060754 [dostęp 2020-01-05] .
- ↑ a b c James Pittman , Tinsley Harrison, M.D.: Teacher of Medicine, NewSouth Books, 1 marca 2013, ISBN 978-1-60306-251-0 [dostęp 2020-01-05] (ang.).
- ↑ a b c Beata Maciejewska , Dolny Śląsk w sercu i żyłach każdego człowieka. Na cześć medyków-odkrywców z regionu nazwano m.in. zastawkę [online], wroclaw.wyborcza.pl, 28 października 2019 [dostęp 2019-11-26] .
- Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bernie
- Absolwenci Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium
- Amerykanie pochodzenia niemieckiego
- Amerykanie pochodzenia żydowskiego
- Amerykańscy lekarze
- Amerykańscy stulatkowie
- Niemieccy lekarze
- Ludzie urodzeni w Norymberdze
- Ludzie związani z Baltimore
- Ludzie związani z Detroit
- Ludzie związani z Kopenhagą
- Ludzie związani z Nowym Jorkiem
- Uczestnicy II wojny światowej
- Urodzeni w 1909
- Zmarli w 2010