Przejdź do zawartości

RIM-161 Standard Missile 3 Block IA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
RIM-161 SM-3 Block IA
Ilustracja
Informacje podstawowe
Zwalczane cele

SRBM, MRBM

Faza

środkowa, terminalna

Państwo

USA

Producent

Raytheon

Wejście do służby

2004

Status systemu

aktywny

Pocisk
Platforma pocisku

okręty Aegis BMD

Miary pocisku
Długość

6,70 m

Średnica

0,53 m

Masa

2.857,63 kg (wraz z kanistrem)

Prędkość przy wypaleniu

3,2 km/s

Napęd
I stopień

United Techologies MK 72

II stopień

Atlantic Research Corp. MK 104 dual-thrust

III stopień

Alliant Techsystem MK 136

Głowica
Rodzaj głowicy

kinetyczna

Typ głowicy kinetycznej

egzoatmosferyczna, LEAP

Zasięg i pułap
Zasięg

500 km

Zakres pułapu antybalistycznego

do 160 km

System
Nazwa

Navy Theater Wide

Liczba pocisków w wyrzutni

96 – 122 VLS

Radar

okrętowy AN/SPY-1D(V)

Użytkownicy
USA, Japonia

RIM-161 Standard Missile 3 Block IA (SM-3 Block IA) – morski amerykański, antybalistyczny pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania balistycznych pocisków krótkiego (SRBM), i średniego zasięgu (MRBM) w fazie środkowej (Midcourse Phase Defense), oraz w niższym pułapie (Lower tier) lotu pocisku balistycznego w fazie końcowej (Terminal Phase Defense). Stacjonujące na okrętach Aegis BMD pociski SM-3 są elementem amerykańskiego systemu obrony antybalistycznej Balistic Missile Defense, spełniając w nim funkcje morskiego systemu obrony teatru działań i odpowiadając w pewnym stopniu lądowym pociskom antybalistycznym THAAD.

Zmodyfikowany pocisk SM-3 Block IA wystrzelony z krążownika rakietowego typu Ticonderoga USS Lake Erie (CG-70), posłużył do zniszczenia amerykańskiego zepsutego satelity wywiadowczego USA 193 21 lutego 2008 roku.

Konstrukcja

[edytuj | edytuj kod]

Pociski Standard Missile 3 wykorzystują technologie opracowane dla pocisku Raytheon RIM-156 Standard Missile 2ER Block IV, który służył do zwalczania celów powietrznych, i - w ograniczonym zakresie - balistycznych. Z pocisku SM-2, SM-3 Block IA przejął kadłub oraz dwa pierwsze stopnie napędowe i dodał trzeci stopień Alliant Techsystem MK 136 na paliwo stałe, a także systemy nawigacji GPS/INS oraz głowicę kinetyczną LEAP (Lightweight Exo-atmospheric Projectile).

Pierwszy stopień napędowy zawierający silnik startowy służący początkowemu rozpędzeniu pocisku ma średnice 21 cali, czyli 0.53 m, następne jednak stopnie są węższe i posiadają średnice już tylko 13,5 cala (0,34 m), stąd też pociski te zwane są czasami pociskami "SM-3 13,5 cala" - w odróżnieniu od pocisków SM-3 Block II i Block IIA - zwanych "SM-3 21 cali", gdyż posiadają jednakową średnicę 21 cali na całej swej długości.

Według pierwotnych planów, pociski SM-3 miały dysponować tzw. prędkością wypalenia (velocity burnout) - czyli prędkością lotu pocisku w momencie zaprzestania pracy i odłączenia się ostatniego stopnia napędowego - wynoszącą 4,5 km/s, jednakże okazało się to niemożliwe do osiągnięcia dla przemysłu, wobec ograniczeń budżetowych. Pocisk SM-3 13,5 cala, dysponuje więc prędkością wypalenia wynosząca jedynie 3,2 km/s co uniemożliwia mu zwalczanie pocisków dalekiego zasięgu.

Lightweight Exo-Atmospheric Projectile

Pocisk SM-3 Block IA uzbrojony jest w głowicę kinetyczną Lightweight Exo-Atmospheric Projectile - LEAP (Lekki Pocisk Egzosferyczny) samonaprowadzającą się na cel za pomocą działającego na podczerwień jednokolorowego układu FLIR (Forward-Looking Infrared), korzystając przy tym z autonomicznego układu sterowania i kontroli SDACS (Solid Divert and Attitude Control System).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]