Platon Kostecki
![]() Platon Kostecki (1881) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Odznaczenia | |
![]() |
Platon Kostecki, ukr. Платон Костецький (ur. 2 lipca 1832 w Więckowicach, zm. 1 maja 1908 we Lwowie) – rusińsko-polski dziennikarz, pisarz, poeta związany ze Lwowem.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Według różnych źródeł urodził się w Więckowicach[1][2][3][3][4][5]. Z pochodzenia był Rusinem[6]. Był synem Ioana (duchowny kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego[2] w Sądowej Wiszni[7]) i Teresy z domu Fedorowicz. Kształcił się w Sanoku, w Gimnazjum w Samborze[2]. W 1851 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Przemyślu[1]. Przez trzy lata studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim[2][7]. Potem skupił się na działalności pisarskiej[2].
Już podczas studiów w 1854 podjął działalność dziennikarską[7]. Od tego czasu pracował w „Nowinach”[7]. Następnie od 1854 do 1855 był redaktorem gazety „Zoria Hałyćka”[2][7]. W 1855 zamieszkał w Sanoku, gdzie został współudziałowcem spółki, założonej przez drukarza Karola Pollaka[8]. Pracował w „Dzienniku Literackim”, „Przeglądzie Powszechnym Politycznym”, „Dzienniku Polskim”, „Ruchu Literackim”[2]. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863[9]. W listopadzie 1862 związał się z polską „Gazetą Narodową”, której był współredaktorem od 1869[2] i pracował niemal do końca życia[7]. W 1888 obchodził 30-lecie pracy pisarskiej[2], a na początku listopada 1907 obchodził jubileusz 45-lecia pracy dziennikarskiej w „Gazecie Narodowej”[6][10][11]. Był uważany za nestora dziennikarstwa polskiego[12][13][7]. Pisał też poezje po polsku i rusińsku[2].
Za poemat Na cześć Don Pedra Kalderona... w 1881 otrzymał nagrodę w Hiszpanii[2]. W 1898 został Kawalerem Orderu Franciszka Józefa[14][15].
Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[3]. Określał siebie słowami gente Ruthenus, natione Polonus[7][16] (pol. z pochodzenia Rusin, z narodowości Polak”). Był zwolennikiem porozumienia i zgody ludności rusińskiej i polskiej[7][17]. W swoim wierszu pt. Mołytwa (Modlitwa) napisał: „...To nasza mołytwa: / Jak Trojca, tak jedyna, / Polszcza, Ruś i Łytwa”[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/%D0%93%D1%80%D0%BE%D0%B1%D1%96%D0%B2%D0%B5%D1%86%D1%8C_%D1%81%D1%96%D0%BC%27%D1%97_%D0%9A%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%B5%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D1%85..jpg/240px-%D0%93%D1%80%D0%BE%D0%B1%D1%96%D0%B2%D0%B5%D1%86%D1%8C_%D1%81%D1%96%D0%BC%27%D1%97_%D0%9A%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%B5%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D1%85..jpg)
Jego żoną była Maria z domu Ładzińska (zm. 1897)[18]. Zmarł 1 maja 1908 we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie 3 maja 1908[19][2][20].
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Poezji ruśkii (1862)[2]
- Pamięci Stanisława Moniuszki[2]
- Dnia 3-go maja 1879[2]
- W zołotyj juwilej Josyfu Hnatu Kraszewskiemu mnohaja lita[2]
- 22 stycznia 1882[2]
- Deotymie[2]
- W dwusetną rocznicę odsieczy Wiednia[2]
- Na cześć Don Pedra Kalderona de la Barca w dwusetną rocznicę jego zgonu (1881)[2]
- Saturninowe Gody (1863)
- Poezye Platona Kosteckiego (1868)
- Władysław Bełza (1897)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1894. Przemyśl: 1894, s. 122.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Platon Kostecki. „Kurier Warszawski”. Nr 120, s. 9, 1 maja 1908.
- ↑ a b c d † Platon Kostecki. „Przewodnik Gimnastyczny „Sokół””. Nr 6, s. 42–44, 1908.
- ↑ Grzegorz Rąkowski: Ukraińskie Karpaty i Podkarpacie: Część zachodnia. Piastów: 2013, s. 438.
- ↑ Według innej wersji w Wańkowicach. Zob. Marian Tyrowicz: Kostecki Platon (1832—1908). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XIV. Wrocław — Warszawa — Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1968, s. 340.
- ↑ a b Jubileusz dziennikarskiej pracy. „Nowości Illustrowane”. Nr 45, s. 4, 9 listopada 1907.
- ↑ a b c d e f g h i Skon nestora dziennikarzy polskich. „Nowości Illustrowane”. Nr 19, s. 7, 9 maja 1908.
- ↑ Tomasz Opas: W czasach zaborów i niewoli. Rynek lokalny. W: Sanok. Dzieje miasta. Feliks Kiryk (red). Kraków: Secesja, 1995, s. 320.
- ↑ Józef Białynia Chołodecki: Cmentarzyska i groby naszych bohaterów z lat 1794-1864 na terenie wschodniej Małopolski. Lwów: 1928, s. 29.
- ↑ Czterdziestopięciolecie Platona Kosteckiego. „Słowo Polskie”. Nr 509, s. 4, 1 listopada 1907.
- ↑ Platon Kostecki. „Gazeta Lwowska”. Nr 253, s. 4, 3 listopada 1907.
- ↑ Pogrzeb ś. p. Karola Brzozowskiego. „Słowo Polskie”. Nr 526, s. 1, 9 listopada 1904.
- ↑ Otwarcie fabryki akumulatorów. „Słowo Polskie”. Nr 23, s. 7, 15 stycznia 1906.
- ↑ Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”. Nr 277, s. 5, 3 grudnia 1898.
- ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 187.
- ↑ Platon Kostecki. "Modlitwa". fronda.pl. [dostęp 2016-06-20].
- ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 27. ISBN 83-04-02817-4.
- ↑ Kronika. Zmarli. „Kurjer Lwowski”. Nr 79, s. 4, 20 marca 1897.
- ↑ † Platon Kostecki. „Gazeta Lwowska”. Nr 102, s. 4, 3 maja 1908.
- ↑ Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 342. ISBN 83-04-02817-4.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Platon Kostecki – publikacje w bazie WorldCat. worldcat.org. [dostęp 2016-06-20].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Publikacje Platona Kosteckiego w bibliotece Polona
- Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie
- Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki)
- Ludzie związani z Samborem
- Pisarze związani ze Lwowem
- Pisarze związani z Sanokiem
- Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie
- Polacy – odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa
- Polscy dziennikarze
- Polscy poeci
- Powstańcy styczniowi
- Polacy pochodzenia rusińskiego
- Rusińscy pisarze
- Rusińscy poeci
- Rusińscy dziennikarze
- Urodzeni w 1832
- Zmarli w 1908