Partia Postępowa (1912)
Państwo | |
---|---|
Lider | |
Data założenia |
1912 |
Ideologia polityczna |
progresywizm, neonacjonalizm |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/Theodore_Roosevelt_circa_1902.jpg/220px-Theodore_Roosevelt_circa_1902.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Aa_addams_work_2_e.jpg/220px-Aa_addams_work_2_e.jpg)
Partia Postępowa (ang. Progressive Party), Partia Łosia (ang. Bull Moose Party) – amerykańska rozłamowa partia polityczna, która powstała jako platforma wyborcza Theodore’a Roosevelta w wyborach prezydenckich w 1912 roku.
Roosevelt pragnął zostać kandydatem Partii Republikańskiej w wyborach w 1912 roku, jednak nie znalazł poparcia[1]. Sprzeciwiając się narastającemu konserwatyzmowi w Partii Republikańskiej kontrolowanej przez prezydenta Williama Tafta, senator Robert M. La Follette z Wisconsin zorganizował w 1911 roku Narodowo-Republikańską Ligę Postępową. W następnym roku przekształciła się ona w Partię Postępową i 7 sierpnia 1912 roku zorganizowała konwencję, na której nominowała Roosevelta na kandydata na prezydenta, a Hirama W. Johnsona z Kalifornii na wiceprezydenta. Popularna nazwa Partia Łosia pochodzi od określenia, którym często opisywał się Roosevelt, porównując się do silnego i pełnego wigoru zwierzęcia[2].
Partia Postępowa wyrażała poglądy zbieżne z ideami jej przywódcy, popierając prawa obywatelskie kobiet, budowę systemu zabezpieczenia społecznego, regulację sektora bankowego, ubezpieczenia zdrowotne w przemyśle i zwiększenie praw robotników[1].
Partia zdobyła ok. 25% głosów wyborców. Z powodu rozłamu wśród republikanów i powstania Partii Postępowej, zwycięstwo odniósł demokrata Woodrow Wilson[2]. Partia nominowała kandydatów w wyborach do Kongresu w 1914 roku, jednak osiągnęli oni mierne wyniki. Z czasem Partia Postępowa zaczęła tracić na znaczeniu[2], po czterech latach Roosevelt pojednał się z Partią Republikańską i wrócił w jej szeregi[3], choć postępowcy proponowali mu nominację prezydencką. Po odmowie Roosevelta, Partia Postępowa nominowała Charlesa Hughesa, co spowodowało kryzys w ugrupowaniu[1]. Wkrótce potem partia zaprzestała działalności[3].
Wybory prezydenckie | Kandydat | Głosy powszechne | Głosy elektorskie |
---|---|---|---|
1912 | Theodore Roosevelt | 4 119 207[4] | 88[5] |
1916 | Theodore Roosevelt | 35 234[6] | 0 |
Wybory do Izby Reprezentantów | Liczba mandatów[7] |
---|---|
1912 | 9 |
1914 | 6 |
1916 | 3 |
Wybory do Senatu | Liczba mandatów[8] |
---|---|
1912 | 1 |
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c What Was the Platform of the Bull Moose Party? [online], About.com Education [dostęp 2016-03-12] .
- ↑ a b c Bull Moose Party, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2016-03-12] (ang.).
- ↑ a b Progressive Party [online], www.u-s-history.com [dostęp 2016-03-12] .
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-16]. (ang.).
- ↑ Electoral College Box – 1912. NARA. [dostęp 2017-05-16]. (ang.).
- ↑ US President – National Vote. Our Campaign. [dostęp 2017-05-16]. (ang.).
- ↑ Party Divisions of the House of Representatives. United States House of Representatives. [dostęp 2018-02-27]. (ang.).
- ↑ Party Division. United States Senate. [dostęp 2018-03-10]. (ang.).