Niszczyciele typu Capitán Merino Jarpa
![]() Niemal identyczny niszczyciel „Capitán Thomson” | |
Kraj budowy | |
---|---|
Użytkownicy | |
Stocznia | |
Wejście do służby |
1902 |
Wycofanie |
1924 |
Zbudowane okręty |
2 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
normalna: 321 ton |
Długość |
65,5 m między pionami |
Szerokość |
6,48 m |
Zanurzenie |
1,8 m |
Napęd |
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 6250 KM |
Prędkość |
30 węzłów |
Załoga |
65 |
Uzbrojenie |
1 działo kal. 76 mm |
Niszczyciele typu Capitán Merino Jarpa – chilijskie niszczyciele z początku XX wieku. W 1901 roku w stoczni Cammell Laird w Birkenhead zbudowano dwa okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Armada de Chile w 1902 roku. Oba okręty skreślono z listy floty w 1924 roku.
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Niszczyciele typu Capitán Merino Jarpa zostały zamówione przez rząd Chile w Wielkiej Brytanii, podobnie jak pozyskane kilka lat wcześniej jednostki typu Capitán Orella[1][2] . Okręty były ulepszoną wersją swoich poprzedników, lecz nie różniły się od nich zbytnio: miały stalowy kadłub, wypukłą część dziobową i równomiernie rozmieszczone, lekko podwyższone cztery kominy[1][2] .
Obie jednostki typu Capitán Merino Jarpa zostały zbudowane w brytyjskiej stoczni Cammell Laird w Birkenhead[1]. Wodowanie niszczycieli odbyło się w 1901 roku[1][2] .
Okręt | Stocznia | Wodowanie | Wejście do służby |
---|---|---|---|
„Capitán Merino Jarpa” | Cammell Laird | 1901 | 1902 |
„Capitán O’Brien” |
Dane taktyczno-techniczne
[edytuj | edytuj kod]Okręty były niszczycielami o długości między pionami 65,5 metra, szerokości 6,48 metra i zanurzeniu 1,8 metra[1][2] . Wyporność normalna wynosiła 321 ton[1][2][a]. Siłownię okrętów stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 6250 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Normand[1][2] . Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 30 węzłów[1]. Okręty zabierały zapas 90 ton węgla[2] .
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się: umieszczone na dziobie pojedyncze działo kalibru 76 mm (3 cale) L/40 Armstrong i pięć pojedynczych 6-funtowych dział kal. 57 mm L/40 Hotchkiss[1][2] . Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze pokładowe obracalne wyrzutnie kal. 450 mm (18 cali): jedna na śródokręciu i jedna w części rufowej[1][2][b]
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 65 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2] .
Służba
[edytuj | edytuj kod]Oba okręty typu Capitán Merino Jarpa zostały przyjęte w skład Armada de Chile w 1902 roku[2] . Na próbach prędkości niszczyciele osiągnęły od 29,29 do 30,16 węzła[1]. Jednostki wycofano ze służby w 1924 roku i następnie złomowano[2][4].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jane 1970 ↓, s. 357 podaje, że wyporność okrętów wynosiła 350 ton.
- ↑ Brytyjskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[3] .
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.).
- Tony DiGiulian: Torpedoes of the United Kingdom/Britain. www.navweaps.com. [dostęp 2018-12-09]. (ang.).
- Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.).
- Ivan Gogin: CAPITÁN MERINO JARPA destroyers. Navypedia. [dostęp 2018-12-09]. (ang.).
- Fred T. Jane (red.): Jane’s Fighting Ships 1905/6. New York: ARCO Publishing Company, 1970. (ang.).