Korzbok
![]() Herb Korzbok | |
Typ herbu | |
---|---|
Alternatywne nazwy |
Korzbog, Cordebok, Korczbach, Korczbok |
Pierwsza wzmianka |
Korzbok (Korzbog, Cordebok, Korczbach, Korczbok) – polski herb szlachecki.
Opis herbu
[edytuj | edytuj kod]W polu srebrnem, a lepiej błękitnem trzy złote karpie jeden nad drugim w poprzek w lewo lub prawo[1].
W klejnocie trzy pióra strusie.
Kosiński i Ostrowski podają: Nad hełmem w koronie pięć piór strusich[2][1].
Najwcześniejsze wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Najstarsza wzmianka o herbie pochodzi z 1322 roku. Herb pochodzenia śląskiego. Najwcześniejsze polskie źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: "Corczbog, que tres pisces, qui carpones vocantur, unum super alterum locatum, defert in campo rubeo. De genere Theutonico ortum habens."[3].
Herbowni
[edytuj | edytuj kod]Herbem Korzbok posługiwały się następujące rodziny[4]: Brzozogajski, Gliński, Kamieński, Koropaski, Korzbok, Korzylecki, Kozielecki, Kozłowski, Łącki, Niegolewski, Niesiołowski, Rybałtowski, Rybieński, Rybiński, Samotworski, Saplica, Sarnowski, Soplica, Stryjkowski, Strykowski, Suplica,Tucholski, Tuchołka, Witkiewicz, Witkowski, Zajdlicz, Zajlicz, Zawadzki, Zaydlic, Zaydlicz, Zayglic, Zeydler, Zeydlicz, Zydlicz.[5][6]
Być może również[potrzebny przypis]: Karchowski, Korzebok, Kurzbach, Seydlitz, Seidlitz.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Juliusz hr. Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: B. Bolcewicz, J. Sikorski, 1897-1906, s. 152.
- ↑ Adam Amilikar Kosiński: Przewodnik heraldyczny. T. 1. Kraków: Wł. L. Anczyc i Sp., 1877, s. 438.
- ↑ Celichowski 1885 ↓, s. 15-27.
- ↑ Tadeusz Gajl, Herbarz Polski - [dostęp 28.09.2014]
- ↑ Siarhiej Rybčonak: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 2. Miensk: НАРБ, 2007, s. 215. ISBN 978-985-6372-52-3. (biał.). Herbowny Borecki (pol.)
- ↑ Dźmitry Matviejčyk: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 3. Miensk: Беларусь, 2014, s. 313-314. ISBN 978-985-01-1095-4. (biał.). Herbowny Wilamowicz (pol.)
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zygmunt Celichowski: Jan Długosz, "Insignia seu clenodia regis et regni Poloniae.Z kodeksu kórnickiego.". Poznań: Zygmunt Celichowski, 1885.