Joel Casamayor
Pseudonim |
El Cepillo | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||
Obywatelstwo | |||||||||||||
Wzrost |
170 cm | ||||||||||||
Styl walki |
leworęczny | ||||||||||||
Kategoria wagowa |
super piórkowa/lekka | ||||||||||||
Bilans walk zawodowych | |||||||||||||
Liczba walk |
45 | ||||||||||||
Zwycięstwa |
38 | ||||||||||||
Przez nokauty |
22 | ||||||||||||
Porażki |
6 | ||||||||||||
Remisy |
1 | ||||||||||||
Nieodbyte |
0 | ||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||
| |||||||||||||
Strona internetowa |
Joel Casamayor Johnson, przydomek bokserski El Cepillo (ur. 12 lipca 1971) w Guantánamo – kubański bokser zawodowy; trzykrotny mistrz świata w dwóch kategoriach wagowych; złoty medalista igrzysk olimpijskich w Barcelonie[1].
Kariera amatorska
[edytuj | edytuj kod]Jego bilans walk amatorskich to 363 zwycięstw i 30 porażek.
W boskie amatorskim walczył w wadze koguciej (do 54 kilogramów). Oprócz olimpijskiego złota ma na swoim koncie srebrny medal mistrzostw świata z Tampere w roku 1993 i mistrzostwo świata juniorów z 1989 roku.
Walki olimpijskie 1992 Barcelona (waga kogucia)
- Pokonał Venkatesan Devarajan (India) punkty.
- Pokonał Riadh Klaai (Tunisia) punkty.
- Pokonał Roberto Jalnaiz (Philippines) nokaut 1 runda.
- Pokonał Mohammed Achik (Morocco) techniczny nokaut 1 runda.
- Pokonał Wayne McCullough (Ireland) punkty.
Kariera zawodowa
[edytuj | edytuj kod]Joel Casamayor karierę zawodową rozpoczął 20 września 1996 pokonując przeciętnego Davida Chamendisa. Po stoczeniu kilkunastu walk i pokonaniu m.in. byłego mistrza WBA w wadze super koguciej Julio Gervacio (30-7-2 23 KO) dostał, szansę zaboksowania o tytuł NABF.
W 1999 dostał szansę walki o pas WBA World Interim (tytuł tymczasowy) pokonując Antonio Hernandeza 53-24 (41 KO). Po kilku obronach tytułu Casamayor chciał dołożyć do pasa WBA Pas WBO, a jego przeciwnikiem był niepokonany wtedy Acelino Freitas(38-2 32 KO). Po ciekawym i zaciętym pojedynku zwyciężył Freitas zostając posiadaczem obu pasów federacji WBA i WBO w wadze super piórkowej.
W 2003 przeciwnikami Casamayora byli Diego Corrales oraz Nate Campbell. W 2004 odbył się rewanż Corralesa z Casamayorem; wygrał ten pierwszy niejednogłośną decyzją sędziów, wynik walki był kontrowersyjny.
Po nieudanej próbie odzyskaniu tytułu "El Cepillo" przeszedł do kategorii lekkiej, gdzie w 2. walce otrzymał propozycję walki o pas WBC w kategorii lekkiej. Casamayor przegrał niejednogłośną decyzją sędziów.
W 2006 odbudował się i pokonał przez niejednogłośną decyzję Diego Corralesa (była to ich 3. walka) i zdobył tytuł WBC w kategorii lekkiej.
W 2008 niespodziewanie wygrał z dobrze rokującym prospektem Michaelem Katsidisem zdobywając tytuł WBO Interim. W następnej walce jego przeciwnikiem była gwiazda i król wagi lekkiej Juan Manuel Márquez. Casamayor przegrał przez TKO w 11 starciu. W chwili przerwania walki, na kartach punktowych widniał remis 95:95 95:95 oraz 97:93 dla Marqueza. W 2011 dostał szansę walki o tytuł WBO, a jego przeciwnikiem był posiadacz tytułu Timothy Bradley. Joel leżał na deskach trzy razy w tej walce.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ [http://www.olympedia.org/athletes/1645 Joel Casamayor Biographical information]. olympedia.org. [dostęp 2020-07-08]. (ang.).