Jerzy Bolesławski
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Prezydent miasta stołecznego Warszawy | |
Okres |
od 1 sierpnia 1986 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jerzy Stanisław Bolesławski (ur. 25 lutego 1940 w Przemyślu) – polski działacz samorządowy i PZPR, w latach 1986–1990 prezydent miasta stołecznego Warszawy, ostatni prezydent Warszawy okresu PRL.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Absolwent Politechniki Warszawskiej. W latach 1965–1971 mistrz i kierownik oddziału w Hucie Warszawa. Był działaczem organizacji młodzieżowych, m.in. Związku Młodzieży Socjalistycznej (1961-1971), a następnie od 1966 PZPR. Był zastępcą kierownika (1972-1974) oraz kierownikiem (1974-1975) Wydziału Propagandy Komitetu Warszawskiego PZPR, od 1975 wchodził w skład egzekutywy Komitetu Warszawskiego PZPR. Od roku 1975 do 1979 przewodniczył Radzie Warszawskiej Federacji Socjalistycznej Związku Młodzieży Polskiej i Zarządowi Wojewódzkiemu Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W okresie 1979–1980 był pierwszym sekretarzem Komitetu Dzielnicowego PZPR Warszawa Śródmieście, a następnie sekretarzem Komitetu Warszawskiego PZPR. Od 1980 był przewodniczącym Zarządu Stołecznego, a w 1983 wszedł w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1980 był przewodniczącym Stołecznego Komitetu Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. W latach 1976–1980 radny Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy.
Od 1 sierpnia 1986 do 30 stycznia 1990 był prezydentem Warszawy[1]. W latach 1986–1990 był członkiem Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR.
Działalność jako prezydent Warszawy
[edytuj | edytuj kod]Polityka zagraniczna i partnerstwa
Choć działania dyplomatyczne i polityka zagraniczna nie leżały w gestii prezydentów Warszawy w czasach PRL, Jerzy Bolesławski był bardzo aktywny w tym zakresie. W 1987 za kadencji Jerzego Bolesławskiego Warszawa otrzymała od Organizacji Narodów Zjednoczonych „Medal Międzynarodowego Roku Pokoju”. Było to następstwo inicjatywy z 1986 roku, gdy przyjęty został przez władze miejskie tzw. „Apel Pokoju”. Został on oficjalnym dokumentem ONZ[2].
W 1989 roku za prezydentury Jerzego Bolesławskiego podpisane zostały z kolei pierwsze cztery umowy partnerskie Warszawy. Pierwszą z nich podpisano dnia 24 września 1989 roku z Toronto, kolejną z niemieckim Düsseldorfem 27 września 1989 roku, następną 22 października z japońskim Hamamatsu, zaś czwartą 22 listopada z francuskim regionem Île de France, stanowiącym, w sensie urbanistycznym, „Wielki Paryż”. Było to pokłosie wcześniejszych ustaleń i działań. Rok wcześniej, bo w 1988 r. Bolesławski odwiedził m.in. Düsseldorf, gdzie otworzył wystawę poświęconą Warszawie oraz toczył rozmowy o współpracy kulturalnej i infrastrukturalnej. W tym samym roku prowadził również rozmowy z przedstawicielami Hagi[3]. W trakcie swojej prezydentury Jerzy Bolesławski prowadził również negocjacje z przedstawicielami Ministerstwa Budownictwa Mieszkaniowego i Planowania Przestrzennego Szwecji, w celu pozyskania nowych partnerów do budowy, innowacyjnych w owym czasie, zakładów utylizacji odpadów[4]. Według historyków Warszawa nie wykazała później takiej dynamiki zawierania umów partnerskich[3].
Decyzje infrastrukturalne Jerzego Bolesławskiego
- Podjęcie decyzji o rozpoczęciu budowy nowego odcinka Trasy Łazienkowskiej – od Pomnika Lotnika do Al. Jerozolimskich. Budowa była odpowiedzią na społeczne potrzeby ówczesnych mieszkańców Warszawy.
- Za kadencji prezydenta Bolesławskiego podjęto decyzje o rozbudowie lotniska Okęcie o tzw. Okęcie II[5].
- Warszawa w latach 80. XX wieku borykała się z poważnym kryzysem infrastrukturalnym i brakiem odpowiednich inwestycji w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Jerzy Bolesławski częściowo próbował zmitygować ten problem, poprzez realną aktywizację społeczną. W 1987 r. otworzył Bank Inicjatyw Społecznych, w celu promocji lokalnych inwestycji w zakresie remontów kamienic, ulic czy nasadzenia zieleni[6].
- Podjęcie decyzji w sprawie budowy pomnika Bohaterów Powstania Warszawskiego, według projektu Wincentego Kućmy i Jacka Budyna. Monument został odsłonięty 1 sierpnia 1989 przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego i poświęcony przez prymasa Józefa Glempa[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online] .
- ↑ „Tydzień w Stolicy”, Stolica: warszawski tygodnik ilustrowany, R. 42 (1987), nr 18 (2041), s. 18.
- ↑ a b Faliński Stanisław, Aktywność międzynarodowa Warszawy, ,,Kwartalnik Naukowy Uczelni Vistula”, nr 45, 2015, s. 149.
- ↑ Kronika Warszawy, 3-4, R.1988 (75-76), wpis nr 8.
- ↑ „Tydzień w Stolicy”, Stolica: warszawski tygodnik ilustrowany, R. 42 (1987), nr 5 (2080), s. 18.
- ↑ Kronika Warszawy, 2, R. 1988 (74), wpis nr 27.
- ↑ Krzyżakowa Krystyna, „Kres pomnikowych rozważań”, Stolica: warszawski tygodnik ilustrowany, R. 43 (1988) „nr 18 (2093), s. 2–3.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia Warszawy. PWN, 1994. ISBN 978-83-01-08836-1.
- Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 111
- Becela Lidia, Kto jest Kim w Polsce: Informator Biograficzny, 1989, Interpress
- Brzostek Błażej, Wstecz: Historia Warszawy do początku, 2021, Muzeum Warszawy
- Dziennik Urzędowy Województwa Stołecznego Warszawskiego, nr 4-22, 1987
- Dziennik Urzędowy Województwa Stołecznego Warszawskiego, nr 1-14, 16-24, 1988
- Faliński Stanisław, Aktywność międzynarodowa Warszawy, „Kwartalnik Naukowy Uczelni Vistula”, nr 45, 2015, s. 145–160.
- Kalendarz Warszawski, „Kronika Warszawy” nr 1/73, 1988
- Kalendarz Warszawski, „Kronika Warszawy” nr 2/74, 1988
- Kalendarz Warszawski, „Kronika Warszawy” nr 3/4 75-76, 1988
- Kalendarz Warszawski, „Kronika Warszawy” nr 3/4 71-72, 1987
- Kochański Aleksander, Polska 1944-1991: Informator Historyczny, 2005, Wydawnictwo Sejmowe
- Paziewska Elżbieta, Warszawa i Jej Prezydenci, 2009, Vipart
- Petrozolin-Skowrońska Barbara, Encyklopedia Warszawy, 1994, PWN
- Ruszkowski Paweł, Socjolog przemysłu w warunkach stanu wojennego: przyczynek autobiograficzny, „Uniwersyteckie Czasopismo Socjologiczne”, nr 2, 2008, s. 20–41.
- Członkowie Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR
- Członkowie Komitetu Warszawskiego PZPR
- Członkowie Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej
- Członkowie Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej
- Działacze PZPR
- Działacze Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej
- Działacze Związku Młodzieży Socjalistycznej
- Ludzie urodzeni w Przemyślu
- Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni odznaczeniem im. Janka Krasickiego
- Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Pierwsi sekretarze Komitetów Dzielnicowych PZPR
- Prezydenci miast Polski Ludowej
- Prezydenci Warszawy
- Radni Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy
- Urodzeni w 1940
- Wojewodowie warszawscy (Polska Rzeczpospolita Ludowa)