Jacek Wszoła
![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia |
30 grudnia 1956 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wzrost |
190 cm[1] | |||||||||||||||||||||||||||||||||
Informacje klubowe | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Klub | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Trener |
Roman Wszoła i Stanisław Janowski[2] | |||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() |
Jacek Roman Wszoła (ur. 30 grudnia 1956 w Warszawie) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w skoku wzwyż.
Dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w pierwszym swoim starcie w Montrealu (1976) zdobył złoty, a cztery lata później w Moskwie srebrny medal. W obu występach poprawiał rekord igrzysk olimpijskich[1]. Halowy mistrz Europy oraz złoty medalista uniwersjady. Pierwszy sukces na arenie międzynarodowej odniósł w 1975 roku, wygrywając mistrzostwa Europy juniorów[3]. Po zdobyciu olimpijskiego złota był nazywany „cudownym dzieckiem Montrealu”[4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Romana Wszoły – trenera młodzieży[4] i nauczyciela wychowania fizycznego z warszawskiego technikum łączności[5]. Absolwent Zespołu Szkół Łączności w Warszawie[6]. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim[7], kształcił się także na warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego[4]. Dwanaście razy stawał na podium (w tym 11 razy na jego najwyższym stopniu) mistrzostw Polski seniorów[8]. W latach 1974–1985 29 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych, odnosząc w nich 15 zwycięstw indywidualnych[9]. Rekordzista Polski, Europy i świata[10]. W 1976 roku zajął drugie miejsce w plebiscycie Przeglądu Sportowego[2] oraz zdobył Złote Kolce[4]. Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].
Kariera sportowa
[edytuj | edytuj kod]Początki
[edytuj | edytuj kod]Sport zaczął uprawiać w 1971 roku[4]. Jednak już w latach 60. Jacek Wszoła był częstym gościem zawodów lekkoatletycznych, na które przychodził wraz z ojcem[5]. W 1974 zdobył swój pierwszy złoty medal mistrzostw Polski seniorów[8], a podczas mistrzostw Europy zajął 5. miejsce osiągając wynik 2,19. Rok później, w czasie juniorskiego czempionatu Starego Kontynentu w Atenach, z wynikiem 2,22 zdobył złoty medal i ustanowił nowy rekord imprezy[11].
Igrzyska Olimpijskie 1976
[edytuj | edytuj kod]Eliminacje do olimpijskiego konkursu skoku wzwyż w Montrealu rozegrano 30 lipca[12]. Aby wywalczyć awans do finału, należało pokonać poprzeczkę zawieszoną na wysokości 2,16[1]. Wyczynu tego dokonało 14 skoczków, którzy awansowali do kolejnej rundy[1]. Jacek Wszoła startował w kwalifikacjach w grupie A[1]. Bez strącenia pokonał w pierwszych próbach wysokości 2,10, 2,13 oraz 2,16 – dzięki temu ex aequo z reprezentantem USA Jamesem Barrineau zajął pierwsze miejsce w swojej grupie eliminacyjnej[1].
Finał olimpijski odbył się po południu 31 lipca[12] i był ostatnią konkurencją lekkoatletyczną tego dnia igrzysk[4]. Podczas trwającego ponad 4 godziny konkursu padał obfity deszcz[4]. Wszoła opuścił pierwsze trzy wysokości: 2,00, 2,05 oraz 2,10[1]. Po wysokości 2,18 w konkursie zostało tylko 10 zawodników, którym w skokach przeszkadzały nasilające się opady deszczu[13]. Do wysokości 2,25 dotarło tylko dwóch zawodników: Jacek Wszoła oraz faworyt gospodarzy i rówieśnik Polaka Greg Joy[13]. Poprzeczkę zawieszoną na 2,25 udało się pokonać Wszole w drugiej próbie[1], Kanadyjczyk po nieudanym skoku na 2,25 przeniósł pozostałe dwie próby na wysokość 2,27, której jednak także nie pokonał[14]. Późniejsze ataki Polaka na 2,27 i 2,29 zakończyły się niepowodzeniem[1].
Poniższa tabela prezentuje start Jacka Wszoły podczas finału olimpijskiego w Montrealu[1].
2,00 | 2,05 | 2,10 | 2,14 | 2,18 | 2,21 | 2,23 | 2,25 | 2,27 | 2,29 | Rezultat | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
– | – | – | o | o | o | o | x o | x x – | x – – | 2,25 | rekord olimpijski |
1977 – 1980
[edytuj | edytuj kod]Po igrzyskach w Montrealu przyszedł rok 1977. 13 marca Wszoła wywalczył złoty medal podczas halowych mistrzostw Europy w Hiszpanii, ustanawiając wynikiem 2,25 nowy rekord halowego czempionatu[15]. W sierpniu tego samego roku zdobył złoty medal uniwersjady[16]. W pucharze świata był trzeci, a w finale pucharu Europy zajął drugie miejsce. Podczas halowych mistrzostw Europy, które gościła stolica Austrii, uplasował się w roku 1978 na siódmej lokacie. Kilka miesięcy później Wszoła zajął szóste miejsce podczas, rozgrywanych w Pradze, mistrzostw Europy[17]. W roku 1979 zajął drugie miejsce w pucharze świata. Podczas uniwersjady w Meksyku uplasował się tuż za podium, zajmując z dobrym wynikiem 2,26 czwarte miejsce[2]. Sezon olimpijski 1980 zaczął od srebrnego medalu halowych mistrzostw Starego Kontynentu[15]. 25 maja podczas drugiej edycji mityngu skoku wzwyż w niemieckim Eberstadt skokiem na wysokość 2,35 ustanowił nowy rekord świata.
Igrzyska Olimpijskie 1980
[edytuj | edytuj kod]Zawody w skoku wzwyż podczas igrzysk w Moskwie rozgrywano 31 lipca (eliminacje) i 1 sierpnia (finał)[1]. Wszoła do zawodów przystępował jako aktualny rekordzista świata. Awans do finału moskiewskich igrzysk dawał wynik 2,21[1]. Polak po opuszczeniu próby na 2,05 bez problemu w pierwszych podejściach zaliczył wysokość 2,10, 2,15 oraz 2,18[1]. Rezultat dający awans do finału – 2,21 – uzyskał w drugiej próbie na tej wysokości[1]. Ostatecznie Wszoła zajął 8. miejsce w eliminacyjnej grupie A i 11. w ostatecznej klasyfikacji kwalifikacji[1].
Finał odbył się w piątek 1 sierpnia. Polak opuścił pierwszą wysokość (2,10) i w pierwszej próbie pokonał 2,15. Po opuszczeniu wysokości 2,18 w drugich próbach zaliczył odpowiednio 2,21 i 2,24[1]. Dzięki udanym skokom na 2,27 i 2,29 poprawiał własny rekord olimpijski[1]. W drugiej próbie przeskoczył 2,31, ponownie ustalając nowy rekord igrzysk[1]. Trzy próby na 2,33 były nieudane[1], co nie pozwoliło Wszole na dalszą rywalizację z Gerdem Wessigiem z NRD. Niemiec, który wynikiem 2,36 poprawił należący do polskiego lekkoatlety rekord świata, wygrał zawody, próbując jeszcze – bezskutecznie – pokonać poprzeczkę na wysokości 2,38[18]. Srebrny medal Wszoła uznał za swoją porażkę[4].
Poniższa tabela prezentuje start Jacka Wszoły podczas finału olimpijskiego w Moskwie[1].
2,10 | 2,15 | 2,18 | 2,21 | 2,24 | 2,27 | 2,29 | 2,31 | 2,33 | Rezultat |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
– | o | – | x o | x o | o | o | x o | x x x | 2,31 |
1980 – 1982
[edytuj | edytuj kod]W drugiej części sezonu 1980 Wszoła brał udział w zawodach w Poznaniu – przy odbiciu odsunął się pasek tartanu, co spowodowało zerwanie więzadeł w stawie skokowym. Zawodnik powrócił do pełnej sprawności dopiero po 18 miesiącach[19].
Afera pantoflowa 1982
[edytuj | edytuj kod]W 1982 roku wdał się w konflikt z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki[4]. Oficjalnym partnerem PZLA był wówczas Adidas. Wszoła podczas eliminacji mistrzostw Europy wystartował w butach "Tiger" japońskiej firmy ASICS[4], która przelała na jego konto pieniądze. Oficjalnie tłumaczył to wygodą butów z Kraju Kwitnącej Wiśni. W rezultacie Polak nie mógł wystąpić w finale europejskiego czempionatu[4].
1982 – 1989
[edytuj | edytuj kod]W 1983 po raz trzeci w karierze (i ostatni) brał udział w uniwersjadzie – z wynikiem 2,20 zajął 13. miejsce[2]. W sierpniu startował w pierwszych w historii[20] lekkoatletycznych mistrzostwach świata. Na stadionie w Helsinkach pokonał w eliminacjach wysokość 2,21[21], a w finale z wynikiem 2,23 zajął ostatecznie 13. miejsce[22]. Przez bojkot igrzysk olimpijskich w Los Angeles (1984) Wszoła nie wystartował w swoich trzecich igrzyskach. Podczas zorganizowanych przez kraje socjalistyczne zawodów Przyjaźń-84 zajął 4. miejsce, uzyskując rezultat 2,15[2]. Ostatnim ważnym występem na imprezie rangi mistrzowskiej był dla Wszoły start w halowych mistrzostwach Europy w roku 1987 – w imprezie tej zajął 11. miejsce skacząc 2,20. W 1988 był bez formy i nie udało mu się pojechać do Seulu na igrzyska olimpijskie[4]. Karierę zakończył w roku 1989.
Po zakończeniu kariery
[edytuj | edytuj kod]Jeszcze w czasie czynnego uprawiania sportu Wszoła – wraz z rekordzistą Polski w biegu na 100 metrów Marianem Woroninem – zajął się przedsiębiorczością[23]. Działalność ta jednak nie rozwinęła się[23]. W kolejnych latach pracował jako trener oraz nauczyciel historii powszechnej w Szwecji[23]. Po zakończeniu pracy w Skandynawii miał podjąć pracę trenera w klubie tenisowym w Dublinie, jednak zrezygnował z tej propozycji na rzecz pracy jako przedstawiciel na Polskę firmy obuwniczej[23]. Ostatecznie – w związku z upadkiem Muru Berlińskiego – nie podjął żadnej z tych prac[23]. W kolejnych latach prowadził kantor, a później otworzył w centrum handlowym na warszawskim Ursynowie sklep sportowy[23]. W 1999 roku był jednym z założycieli sieci klubów fitness „Fitness Klub Gymnasion”[24]. Okazjonalnie Wszoła występuje w telewizji jako komentator wydarzeń sportowych. Był bohaterem jednego z komiksów o polskich sportowcach, które w 2008 roku przygotowała Gazeta Wyborcza[25]. W 2010 roku został jednym z ambasadorów cyklu Samsung Athletic Cup[26].
W 1992 wystąpił w zawodach weteranów w Zduńskiej Woli, a w 1997 roku zdobył w Birmingham złoty medal halowych mistrzostw Europy weteranów, uzyskując w kategorii zawodników z przedziału 40–44 lata wynik 2,01[27][4]. W 2012 pełnił rolę ambasadora podczas Warmia Mazury Senior Games 2012[28], na tych zawodach zdobył w swojej kategorii wiekowej srebrny medal w pchnięciu kulą o wadze 6 kilogramów (z wynikiem 8,58 m)[29][30] oraz brąz w żeglarstwie[28].
Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[31] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[32].
Żonaty, ma dwójkę dzieci[4].
Osiągnięcia
[edytuj | edytuj kod]Imprezy międzynarodowe
[edytuj | edytuj kod]Mistrzostwa Polski seniorów
[edytuj | edytuj kod]Stadion
[edytuj | edytuj kod]Jacek Wszoła dwanaście razy startował w finale mistrzostw Polski seniorów – nigdy nie zajął gorszego miejsca niż drugie (w 1983 uległ Januszowi Trzepizurowi)[8]. W klasyfikacji wszech czasów mistrzostw Polski Wszoła zajmuje drugie miejsce, ulegając jedynie posiadającemu w kolekcji 12 złotych krążków Arturowi Partyce[2].
Mistrzostwa Polski | Pozycja | Wynik |
---|---|---|
Warszawa 1974 | ![]() |
2,09 |
Bydgoszcz 1975 | ![]() |
2,10 |
Bydgoszcz 1976 | ![]() |
2,17 |
Bydgoszcz 1977 | ![]() |
2,17 |
Warszawa 1978 | ![]() |
2,20 |
Poznań 1979 | ![]() |
2,25 |
Łódź 1980 | ![]() |
2,22 |
Lublin 1982 | ![]() |
2,28 |
Bydgoszcz 1983 | ![]() |
2,28 |
Lublin 1984 | ![]() |
2,28 |
Bydgoszcz 1985 | ![]() |
2,30 |
Grudziądz 1988 | ![]() |
2,29 |
Hala
[edytuj | edytuj kod]Jacek Wszoła ma w kolekcji 11 medali halowych mistrzostw Polski seniorów. W klasyfikacji wszech czasów halowego czempionatu Wszoła zajmuje pierwsze miejsce[2].
Mistrzostwa Polski | Pozycja | Wynik |
---|---|---|
Katowice 1975 | ![]() |
2,13[36] |
Warszawa 1976 | ![]() |
2,18[37] |
Zabrze 1977 | ![]() |
2,17[37] |
Zabrze 1978 | ![]() |
2,20[37] |
Zabrze 1979 | ![]() |
2,17[37] |
Zabrze 1980 | ![]() |
2,30[37] |
Zabrze 1981 | ![]() |
2,27[37] |
Zabrze 1984 | ![]() |
2,30[37] |
Zabrze 1986 | ![]() |
2,33[37] |
Zabrze 1987 | ![]() |
2,27[37] |
Zabrze 1989 | ![]() |
2,18[38] |
Progresja wyników
[edytuj | edytuj kod]Progresja wyników Jacka Wszoły w poszczególnych latach kariery[39].
Wiek | Rezultat | Data | Miejsce | Pozycja na listach światowych |
---|---|---|---|---|
17 | 2,08 | 28 października 1973 | ![]() |
|
18 | 2,20 | 8 czerwca 1974 | ![]() |
25.[40] |
19 | 2,23 | 9 sierpnia 1975 | ![]() |
14.[40] |
20 | 2,29 | 8 września 1976 | ![]() |
[40] | 2.
21 | 2,30 | 11 września 1977 | ![]() |
[40] | 5.
22 | 2,24 | 17 września 1978 | ![]() |
30.[40] |
23 | 2,29 | 3 lipca 1979 | ![]() |
[40] | 8.
24 | 2,35 | 25 maja 1980 | ![]() |
[40] | 2.
25 | 2,28i | 13 lutego 1981 | ![]() |
14.[40] |
26 | 2,28 | 3 lipca 1982 | ![]() |
24.[40] |
27 | 2,28 | 26 czerwca 1983 | ![]() |
39.[40] |
28 | 2,31 | 2 września 1984 | ![]() |
21.[40] |
29 | 2,32 | 19 czerwca 1985 | ![]() |
20.[40] |
30 | 2,33i[41] | 9 lutego 1986 | ![]() |
13.[40] |
31 | 2,27i[42] | 8 lutego 1987 | ![]() |
50.[40] |
32 | 2,29 | 14 sierpnia 1988 | ![]() |
42.[40] |
33 | 2,24i[43] | 4 czerwca 1989 | ![]() |
90.[40] |
36 | 2,00 | 12 września 1992 | ![]() |
|
41 | 2,01 | ![]() |
Rekordy
[edytuj | edytuj kod]Rekordy świata
[edytuj | edytuj kod]Konkurencja | Rezultat | Data | Miejsce |
---|---|---|---|
Skok wzwyż – stadion | 2,35[17][44] | 25 maja 1980 | ![]() |
Rekordy Europy
[edytuj | edytuj kod]Konkurencja | Rezultat | Data | Miejsce |
---|---|---|---|
Skok wzwyż – stadion | 2,29[2] | 8 września 1976 | ![]() |
Skok wzwyż – stadion | 2,35[17][44] | 25 maja 1980 | ![]() |
Rekordy Polski
[edytuj | edytuj kod]W ciągu swojej 18-letniej kariery Jacek Wszoła ustanowił jedenaście rekordów Polski na stadionie[10].
Rezultat | Data | Miejsce |
---|---|---|
2,20[45] | 8 czerwca 1974 | ![]() |
2,22 | 24 maja 1975 | ![]() |
2,23 | 9 sierpnia 1975 | ![]() |
2,24 | 8 czerwca 1976 | ![]() |
2,25 | 22 czerwca 1976 | ![]() |
2,26 | 12 lipca 1976 | ![]() |
2,27 | 22 sierpnia 1976 | ![]() |
2,29 | 8 września 1976 | ![]() |
2,30 | 11 września 1977 | ![]() |
2,31 | 25 maja 1980 | ![]() |
2,35 | 25 maja 1980 | ![]() |
Rekordy życiowe
[edytuj | edytuj kod]Konkurencja | Rezultat | Data | Miejsce | Uwagi |
---|---|---|---|---|
Skok wzwyż – stadion | 2,35[17] | 25 maja 1980 | ![]() |
rekord świata |
Skok wzwyż – hala | 2,33[17] | 9 lutego 1986 | ![]() |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Wyniki olimpijskie Jacka Wszoły w serwisie sports-reference.com [online], sports-reference.com [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2011-04-06] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
- ↑ wjah.co.uk: European Junior Championships 1975. [dostęp 2014-09-11]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku – tom II. Wrocław: wydawnictwo Europa, 2004, s. 384. ISBN 83-7407-050-1.
- ↑ a b Tadeusz Olszański: Osobista historia olimpiad. Warszawa: wydawnictwo Studio Emka, 2004, s. 122. ISBN 83-88607-40-5.
- ↑ Absolwenci [online], Zespół Szkół nr 37 [dostęp 2013-06-27] [zarchiwizowane z adresu 2013-06-27] (pol.).
- ↑ Polski Komitet Olimpijski: Jacek Wszoła – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl. www.olimpijski.pl. [dostęp 2014-05-31]. (pol.).
- ↑ a b c Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
- ↑ a b c d e f g h Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
- ↑ a b Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 88.
- ↑ a b GBRAthletics: European Junior Championships (Men) [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ a b Wyniki konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com [online], sports-reference.com [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2019-10-01] (ang.).
- ↑ a b Tadeusz Olszański: Osobista historia olimpiad. Warszawa: wydawnictwo Studio Emka, 2004, s. 123. ISBN 83-88607-40-5.
- ↑ Wyniki finałowego konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com. [dostęp 2010-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (31 lipca 2009)]. (ang.).
- ↑ a b GBRAthletics: European Indoor Championships (Men) [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ a b GBRAthletics: World Student Games (Men) [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Jacek Wszoła, [w:] tilastopaja.info [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ Wyniki finałowego konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com [online] [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-11-11] (ang.).
- ↑ Rafał Kazimierczak , Janusz Trzepizur: Miałem jedną myśl: pokonać Moegenburga [online], Sports.pl, 2 stycznia 2011 [dostęp 2011-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2012-09-15] (pol.).
- ↑ IAAF World Championships in Athletics [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ 1st IAAF World Championships in Athletics Helsinki 07/14-Aug-83 [online], IAAF [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-05] (ang.).
- ↑ 1st IAAF World Championships in Athletics Helsinki 07/14-Aug-83 [online], IAAF [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-05] (ang.).
- ↑ a b c d e f Wywiadowcy.pl: Wywiad Jacka Wszoły dla Playboya. [dostęp 2010-04-17]. (pol.).
- ↑ Historia klubu Fitness Klub Gymnasion [online] [dostęp 2010-04-16] [zarchiwizowane z adresu 2010-04-06] (pol.).
- ↑ Sport.pl: Seria komiksów o polskich olimpijczykach. [dostęp 2010-04-28]. (pol.).
- ↑ Lubawska młodzież walczy w Samsung Athletic Cup [online], lubawa.wm.pl [dostęp 2014-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2012-04-12] (pol.).
- ↑ European Veterans Indoor Championships [online], gbrathletics [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ a b Maciej Nowocień , Jacek Wszoła: Senior Games w Polsce trzeba powtórzyć [online], Wyborcza.pl, 18 września 2012 [dostęp 2012-09-18] (pol.).
- ↑ Warmia Mazury Senior Games: Medal Jacka Wszoły w pchnięciu kulą [online], SportoweFakty.pl, 11 września 2012 [dostęp 2012-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03] (pol.).
- ↑ Senior Games LIDZBARK WARMIŃSKI, 11-12 września 2012 [online], domtel-sport.pl [dostęp 2012-09-18] (pol.).
- ↑ Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego [online], onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2014-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2014-04-20] .
- ↑ Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. Dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
- ↑ W eliminacjach osiągnął wynik 2,16.
- ↑ a b GBRAthletics: IAAF World Cup in Athletics [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ a b W eliminacjach osiągnął wynik 2,21.
- ↑ Wyniki Halowych Mistrzostw Polski. „Lekkoatletyka”. XX (4), s. 17, kwiecień 1975. Warszawa: RSW „Prasa”.
- ↑ a b c d e f g h i GBRAthletics: Polish Indoor Championships [online] [dostęp 2010-04-16] (ang.).
- ↑ Halowe Mistrzostwa Polski Seniorów. „Lekkoatletyka”. XXXIV (3), s. 5, marzec 1989. Warszawa: RSW "Prasa".
- ↑ Henryk Gąszczak , Polska lekkoatletyka w statystyce historycznej; lata 1920-2007 [online], statystyka.histor.pzla.pl [dostęp 2012-02-27] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-15] (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p Janusz Waśko: Polscy lekkoatleci na listach światowych 1921-2010. Zamość: grudzień 2011, s. 26.
- ↑ Najlepszy wynik na stadionie (2,25) uzyskał 30 sierpnia 1986 w Warszawie.
- ↑ Najlepszy wynik na stadionie (2,15) uzyskał 7 czerwca 1987 w Eberstadt.
- ↑ Najlepszy wynik na stadionie (2,20) uzyskał 4 czerwca 1989 w Eberstadt.
- ↑ a b Wynik przetrwał do 1 sierpnia 1980.
- ↑ Wyrównany rekord Edwarda Czernika.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jacek Wszoła w bazie World Athletics (ang.). [dostęp 24 października 2011].
- Polski Komitet Olimpijski: Jacek Wszoła – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl. www.olimpijski.pl. [dostęp 2014-05-31]. (pol.).
- Jacek Wszoła, [w:] tilastopaja.info [dostęp 2020-03-27] (ang.).
- Olympedia – Jacek Wszoła (ang.)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Jacek Wszoła o olimpijskim złocie w Montrealu i porażce w Moskwie. „Chrzanić Gerda Wessiga” [online], Sport.pl [dostęp 2011-10-24] (pol.).
- Trening Jacka Wszoły w PKF na stronie KronikaRP
- Dobre Artykuły
- Polscy skoczkowie wzwyż
- Polscy medaliści olimpijscy
- Polscy lekkoatleci na igrzyskach olimpijskich
- Polscy olimpijczycy (Montreal 1976)
- Polscy olimpijczycy (Moskwa 1980)
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1976
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980
- Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976
- Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980
- Medaliści Letniej Uniwersjady 1977
- Lekkoatleci AZS-AWF Warszawa
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni odznaką „Zasłużony Mistrz Sportu” (Polska)
- Rekordziści świata w lekkoatletyce
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Urodzeni w 1956