Flammenwerfer 35
![]() Niemiecki żołnierz z miotaczem Flammenwerfer 35 | |
Państwo | |
---|---|
Rodzaj | |
Historia | |
Produkcja |
1938 – 1941 |
Dane techniczne | |
Magazynek |
butla o poj. 11,8 l mieszanki zapalającej |
Masa | |
broni |
35,8 kg |
Inne | |
Zasięg maks. |
30 m |
Zasięg skuteczny |
25 m |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Bundesarchiv_Bild_101I-083-3371-11%2C_Stalingrad%2C_Infanterie_mit_Flammenwerfer.jpg/250px-Bundesarchiv_Bild_101I-083-3371-11%2C_Stalingrad%2C_Infanterie_mit_Flammenwerfer.jpg)
Flammenwerfer 35 – niemiecki plecakowy miotacz ognia z okresu II wojny światowej.
Powstanie i opis
[edytuj | edytuj kod]Rozwój miotaczy ognia w Niemczech w okresie międzywojennym mógł rozpocząć się dopiero po odrzuceniu ograniczeń Traktatu Wersalskiego. Broń opracowana w połowie lat 30. XX wieku przez Deutsche Waffen und Munitionsfabriken, była udoskonaloną wersją niemieckich miotaczy ognia używanych podczas I wojny światowej[1]. Miotacz przenoszony był na plecach na szelkach, obsługiwany przez jednego żołnierza (po raz pierwszy w armii niemieckiej)[1]. Miotacz ważył 35,8 kg i mieścił 11,8 l mieszanki zapalającej, pozwalającej na 10 sekund strzału. Charakterystyczny duży cylindryczny ciśnieniowy zbiornik mieszanki umieszczony był pionowo, z jego lewej strony był mniejszy 5-litrowy zbiornik sprężonego azotu, służącego do wyrzucania mieszanki pod ciśnieniem[1]. Dość długa lufa, połączona ze zbiornikiem gumową rurą, miała elektryczny bateryjny mechanizm zapłonowy[1]. Naciśnięcie spustu powodowało otwarcie zaworu i wyrzucenie mieszanki na zewnątrz, przy czym u wylotu prądownicy była ona zapalana przez mechanizm zapłonowy[1]. Zasięg strzału wynosił 25-30 m[1]. Maksymalnie można było oddać 15 strzałów[2]. Substancją zapalającą była przede wszystkim mieszanka lekkiego i ciężkiego oleju smołowego Flammöl Nr 19, stosowano też mieszanki oleju silnikowego z benzolem lub naftą[1].
Użycie
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze miotacze wykonano w czerwcu 1938 roku, i po testach, pod koniec tego roku broń weszła już na uzbrojenie batalionów pionierów[3]. Miotacz ten był standardową bronią tego typu w niemieckich batalionach pionierów w pierwszym okresie II wojny światowej, używaną m.in. przy zdobywaniu umocnień i walkach ulicznych. W każdej z 3 kompanii batalionu były 3 miotacze[4]. Brak jest kompletnych informacji o wielkości produkcji[1]. Wadą miotacza Flammenwerfer 35 była znaczna masa[3]. Produkcja broni zakończyła się w 1941 roku, wraz z rozpoczęciem produkcji lżejszego miotacza Flammenwerfer 41.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h Skotnicki 2008 ↓, s. 8.
- ↑ Skotnicki 2008 ↓, s. 13.
- ↑ a b Skotnicki 2008 ↓, s. 9.
- ↑ Skotnicki 2008 ↓, s. 12.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- German flamethrowers. [w:] The Encyclopedia of Weapons of WWII [on-line]. Google Książki. [dostęp 2010-08-30]. (ang.).
- Mariusz Skotnicki. Niemieckie lekkie miotacze ognia 1935-45. „Poligon”. 1(8)/2008, s. 7-14, styczeń-marzec 2008. Warszawa: Magnum-X. ISSN 1895-3344.