Edwin Aguilar
Pełne imię i nazwisko |
Edwin Enrique Aguilar Samaniego | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
8 lipca 1985 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost |
187 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Edwin Enrique Aguilar Samaniego (ur. 8 lipca 1985 w mieście Panama) – panamski piłkarz występujący na pozycji napastnika, reprezentant Panamy.
Profesjonalnymi piłkarzami byli również jego bracia William Aguilar[1] i Vidal González[2].
Kariera klubowa
[edytuj | edytuj kod]Aguilar zaczął grać w piłkę nożną pod wpływem swojego starszego brata, Williama[3]. W wieku dziesięciu lat dołączył do klubu CD Istmeño[4], a w kolejnych latach udawał się na testy do zespołów Chepo FC i CD Plaza Amador[5]. Ostatecznie jako szesnastolatek dołączył do grup juniorskich czołowego klubu w kraju – Tauro FC[4]. Początkowo występował na pozycji bramkarza, następnie był przesuwany kolejno na środek obrony, ofensywną pomoc, aż ostatecznie na pozycję napastnika[4]. W ANAPROF zadebiutował za kadencji trenera Gonzalo Soto, w 2003 roku w spotkaniu z Árabe Unido[6]. W maju 2005 był testowany przez austriacki Rheindorf Altach[5].
W jesiennym sezonie Clausura 2006 wywalczył z Tauro tytuł mistrza Panamy[7]. Sukces ten powtórzył pół roku później, w wiosennym sezonie Apertura 2007, kiedy to został również królem strzelców ligi panamskiej z 14 golami na koncie[8]. Bezpośrednio po tym wraz ze swoim rodakiem Luisem Moreno dołączył do meksykańskiego drugoligowca Tiburones Rojos de Coatzacoalcos[9]. Tam zanotował udane pół roku, po czym powrócił do Tauro. Jako kluczowy zawodnik stołecznego zespołu zdobył z nim trzy wicemistrzostwa Panamy – w sezonach Apertura 2008[10], Clausura 2008[10] i Apertura 2009[11]. Ponadto w ostatnich z wymienionych rozgrywek po raz drugi wywalczył tytuł króla strzelców (17 goli)[12].
W międzyczasie Aguilar próbował znaleźć zatrudnienie za granicą. W lipcu 2008 ogłoszono, że za sumę 50 tysięcy dolarów został wypożyczony do ukraińskiego zespołu Karpaty Lwów z opcją wykupu wynoszącą pół miliona dolarów[13]. Transfer nie doszedł jednak do skutku, gdyż na lotnisku w Kijowie okazało się, że zawodnik nie ma odpowiedniej wizy[14]. W grudniu 2008 wyjechał do Meksyku na negocjacje kontraktowe z drugoligowym klubem Querétaro FC, które ostatecznie nie zakończyły się powodzeniem[15]. Następnie przez kilka dni trenował z innym meksykańskim drugoligowcem, Petroleros de Salamanca[15]. W styczniu 2009 odrzucił natomiast ofertę izraelskiego Maccabi Netanja, ponieważ wiązałoby się to dla niego z opuszczeniem zgrupowania reprezentacji[16].
W styczniu 2010 Aguilar razem ze swoim kolegą klubowym Jeanem McLeanem udał się na testy do kolumbijskiej Amériki Cali, po których pomyślnym przejściu obydwaj gracze zostali wypożyczeni do tego klubu[17]. W Categoría Primera A zadebiutował 8 lutego 2010 w przegranej 0:2 konfrontacji z Santa Fe, zaś pierwszą bramkę zdobył 7 marca w wygranym 3:1 meczu z La Equidad. Już w maju 2010 opuścił jednak Américę ze względu na zaległości płacowe[18]. W czerwcu 2010 był bliski przenosin do klubu Deportivo Cali, lecz nie przeszedł w nim testów medycznych[19] i ostatecznie jesień spędził bez większych sukcesów w panamskim Sportingu San Miguelito.
W styczniu 2011 Aguilar powrócił do Kolumbii, tym razem zasilając Real Cartagena[20]. Występował tam ze swoim rodakiem Luisem Renteríą[21]. W marcu 2011 zerwał jednak więzadła krzyżowe w prawym kolanie, wobec czego musiał pauzować przez siedem miesięcy[22]. Po roku spędzonym w Cartagenie miał możliwość pozostania w lidze kolumbijskiej – otrzymał ofertę wypożyczenia z Deportivo Pasto, lecz wolał odbudować formę po kontuzji w swoim macierzystym Tauro FC[23]. W wiosennym sezonie Clausura 2012 wywalczył z ekipą trenera Sergio Angulo swoje trzecie mistrzostwo Panamy[24], będąc wówczas najlepszym strzelcem drużyny.
W lipcu 2013 Aguilar na zasadzie wolnego transferu przeszedł do wicemistrza Wenezueli – Deportivo Anzoátegui, dołączając tam do swojego rodaka Rolando Escobara[25]. Wcześniej ze względu na różnice finansowe nie porozumiał się z innym zespołem z tego kraju, Trujillanos FC[25]. W wenezuelskiej Primera División zadebiutował 11 sierpnia 2013 w wygranym 1:0 pojedynku z Deportivo Petare, natomiast premierowego gola zdobył 15 września w wygranym 3:1 spotkaniu z Atlético El Vigía. Od razu został kluczowym zawodnikiem zespołu i w sezonie 2014/2015 wywalczył tytuł króla strzelców ligi wenezuelskiej z 23 bramkami na koncie[26]. W drodze do tego sukcesu zanotował m.in. serię 10 meczów z rzędu ze strzelonym co najmniej jednym golem[27]. Ogółem barwy Anzoátegui reprezentował przez dwa i pół roku.
Następne Aguilar występował po pół roku w Tauro FC[28], ponownie w Deportivo Anzoátegui[29], znów w Tauro[30] oraz w wenezuelskim Deportivo La Guaira[31], bez poważniejszych sukcesów drużynowych. W lipcu 2017 po raz piąty powrócił do swojego macierzystego Tauro FC[12]. Najpierw zdobył z nim tytuł wicemistrzowski (Clausura 2018)[32], następnie został najlepszym strzelcem Ligi CONCACAF (5 goli)[33], a w sezonie Apertura 2019 po raz czwarty wywalczył mistrzostwo Panamy (jako kapitan zespołu)[34] i po raz trzeci został królem strzelców ligi panamskiej (15 goli)[35]. Bezpośrednio po tym powrócił do kolumbijskiego Realu Cartagena, występującego już w drugiej lidze[35]. Zawodnikami tego zespołu byli wówczas inni Panamczycy – Paul Roderick i Nelson Barahona[35]. W barwach Realu zanotował rewelacyjny pod względem indywidualnym sezon, notując dwucyfrową liczbę goli i asyst oraz został najlepszym zagranicznym strzelcem w historii klubu[36].
W styczniu 2020 Aguilar powrócił do Tauro FC[37].
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]W seniorskiej reprezentacji Panamy Aguilar zadebiutował za kadencji selekcjonera José Eugenio Hernándeza, 8 października 2005 w przegranym 0:1 spotkaniu z Trynidadem i Tobago w ramach nieudanych dla jego kadry eliminacji do mistrzostw świata w Niemczech. Premierowego gola strzelił natomiast już w kolejnym występie, 31 stycznia 2007 w wygranym 2:1 meczu towarzyskim również z Trynidadem i Tobago. Pięć miesięcy później został powołany przez Alexandre Guimarãesa na Złoty Puchar CONCACAF. Tam nie wystąpił jednak w żadnym spotkaniu, a Panamczycy odpadli z turnieju w ćwierćfinale po porażce z gospodarzem i późniejszym triumfatorem – USA (1:2)[38]. Zanotował również epizod podczas eliminacji do mistrzostw świata w RPA (jeden mecz). W styczniu 2009 znalazł się w składzie na Puchar Narodów UNCAF, na którym rozegrał dwa z czterech możliwych spotkań (obydwa po wejściu z ławki). Podopieczni selekcjonera Gary'ego Stempela wygrali turniej, zostając mistrzami Ameryki Środkowej. W finale Panamczycy pokonali po serii rzutów karnych Kostarykę (0:0, 5:3 k), a Aguilar wykorzystał swoją jedenastkę[39].
W styczniu 2011 Aguilar został powołany przez Julio Césara Dely Valdésa na turniej Copa Centroamericana. Tam rozegrał trzy z pięciu możliwych meczów (z czego dwa w wyjściowym składzie) i strzelił dwa gole w fazie grupowej – z Belize (2:0) i Salwadorem (2:0). Jego kadra uległa w półfinale po serii jedenastek z Kostaryką (1:1, 2:4 k) i zajęła ostatecznie trzecie miejsce w rozgrywkach[40]. Z powodu kontuzji Aguilar nie znalazł się w składzie na rozgrywany kilka miesięcy później Złoty Puchar CONCACAF[22]. Wziął także udział w eliminacjach do mistrzostw świata w Brazylii (jeden mecz), ponownie zakończonych fiaskiem dla Panamy. Później przez siedem lat nie otrzymywał szansy występu w kadrze narodowej, pomimo bardzo dobrych występów w lidze panamskiej i wenezuelskiej[26].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Carlos Figueroa: Edwin Aguilar fue la estrella de la tercera jornada de ANAPROF. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 11 marca 2017. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Mundialistas quieren ganar el Premundial. [w:] TVMax [on-line]. tvmax-9.com, 17 kwietnia 2013. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Entrevista a Edwin Aguilar. [w:] Pruebas (blog) [on-line]. pruebas12345678909222.blogspot.com, kwiecień 2015. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b c Romina Balocco: Entrevista exclusiva a Edwin Aguilar: "He jugado de todo". [w:] La Pizarra del DT (blog) [on-line]. lapizarradeldt.blogspot.com, wrzesień 2016. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b Eduardo Moreno Tórtora: El trotamundos Edwin Aguilar. [w:] Crítica [on-line]. portal.critica.com.pa, 27 maja 2008. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ ¿Cuándo debutas en la mayor del Tauro y contra quién?. [w:] La Albinegra [on-line]. facebook.com, 21 października 2017. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Adán De Gracia: Panama 2006. [w:] RSSSF [on-line]. rsssf.com, 2 marca 2007. [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ Adán De Gracia: Panama 2007. [w:] RSSSF [on-line]. rsssf.com, 19 grudnia 2013. [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ Carlos Figueroa: Luis Moreno y Edwin fueron presentados. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 17 sierpnia 2007. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b Adán De Gracia: Panama 2008. [w:] RSSSF [on-line]. rsssf.com, 19 grudnia 2013. [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ Adán De Gracia: Panama 2009. [w:] RSSSF [on-line]. rsssf.com, 28 lutego 2019. [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ a b El panameño Edwin Aguilar deja al Deportivo La Guaira y regresa al Tauro. [w:] Telemetro [on-line]. telemetro.com, 18 lipca 2017. [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ "Карпаты" арендуют панамца. [w:] Podrobnosti [on-line]. podrobnosti.ua, 18 lipca 2017. [dostęp 2020-08-17]. (ukr.).
- ↑ Eduardo Moreno: No hay mal que por bien no venga. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 27 sierpnia 2008. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b José Miguel Domínguez F.: ¿En qué equipo jugará en el 2009?. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 22 grudnia 2008. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Roberto Acuña: ¡No abandonó a la Sele!. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 29 stycznia 2009. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Aguilar y Mclean impresionaron. [w:] La Estrella [on-line]. laestrella.com.pa, 19 stycznia 2010. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Edwin Aguilar deja América de Cali. [w:] ESPN [on-line]. espn.co.cr, 7 maja 2010. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Eduardo González: No va al Deportivo CA. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 6 czerwca 2010. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ José Miguel Domínguez F.: Aguilar, rumbo a Colombia. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 24 stycznia 2011. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Elogios para Edwin Aguilar y se suma Luis Rentería. [w:] La Estrella [on-line]. laestrella.com.pa, 8 lutego 2011. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b Edwin Aguilar está triste y destrozado. [w:] La Estrella [on-line]. laestrella.com.pa, 4 marca 2011. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Eduardo González: Edwin Aguilar no jugará con el Deportivo Pasto. [w:] Crítica [on-line]. critica.com.pa, 18 stycznia 2012. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Tauro FC, campeón del Clausura 2012 de la LPF. [w:] TVMax [on-line]. tvmax-9.com, 22 maja 2012. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b Arturo Bolvarán C.: Panameño Edwin Aguilar es nuevo jugador del Anzoátegui. [w:] Telemetro [on-line]. telemetro.com, 14 lipca 2013. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b Álvaro Sarmiento M.: Edwin Aguilar, el goleador perseverante. [w:] La Estrella [on-line]. laestrella.com.pa, 13 marca 2020. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Edwin Aguilar espera por Bolillo. [w:] La Prensa [on-line]. prensa.com, 21 stycznia 2015. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Víctor Bárcenas: Edwin Aguilar: 'No me como ese cuento'. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 17 września 2015. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Rolando Escobar y Edwin Aguilar regresan al Anzoátegui. [w:] SERTV [on-line]. sertv.gob.pa, 29 grudnia 2015. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Regresa a Tauro. [w:] Panamá América [on-line]. panamaamerica.com.pa, 30 czerwca 2016. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Alexander Da Silva: Edwin Aguilar regresa al fútbol de Venezuela. [w:] La Prensa [on-line]. prensa.com, 13 grudnia 2016. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ El CAI se llevó el campeonato del Clausura 2018 de la Liga Panameña de Fútbol. [w:] TVMax [on-line]. tvmax-9.com, 19 maja 2018. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Bayron Gómez: Rubilio Castillo se queda con el liderato de goleo de la Liga Concacaf. [w:] Diez [on-line]. diez.hn, 1 listopada 2018. [dostęp 2020-09-11]. (hiszp.).
- ↑ El Tauro venció en Tiempo extra a Costa Del Este y es el Campeón del Torneo Apertura. [w:] RPC TV [on-line]. tvmax-9.com, 1 grudnia 2018. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ a b c Melissa Gallego G.: Edwin Aguilar regresa al Real Cartagena donde jugará con otros panameños. [w:] Telemetro [on-line]. telemetro.com, 17 grudnia 2018. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Lucho Anaya G.: Edwin Aguilar, primer extranjero en el top 10 de goleadores históricos de Real Cartagena. [w:] Primer Tiempo [on-line]. primertiempo.co, 29 października 2019. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Edwin Aguilar, ex Real Cartagena, volverá al Tauro de Panamá. [w:] Primer Tiempo [on-line]. primertiempo.co, 21 stycznia 2020. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Estados Unidos vence a Panamá 2-1 y pasa a semifinales de Copa Oro. [w:] La Prensa [on-line]. laprensa.hn, 16 czerwca 2007. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Panama campeon de la copa de naciones digicel. [w:] UNCAF [on-line]. uncafut.com, 2 lutego 2009. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
- ↑ Panamá venció en penales por 5-4 a El Salvador. [w:] El Faro [on-line]. elfaro.net, 23 stycznia 2011. [dostęp 2020-08-17]. (hiszp.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Edwin Aguilar w bazie National Football Teams (ang.)
- Edwin Aguilar, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2020-11-26] .
- E. Aguilar, [w:] baza Soccerway (zawodnicy) [dostęp 2021-01-02] .
- Reprezentanci Panamy w piłce nożnej
- Piłkarze Tauro FC
- Piłkarze Tiburones Rojos de Coatzacoalcos
- Piłkarze América Cali
- Piłkarze Sportingu San Miguelito
- Piłkarze Realu Cartagena
- Piłkarze Deportivo Anzoátegui
- Uczestnicy Złotego Pucharu CONCACAF 2007
- Uczestnicy Pucharu Narodów UNCAF 2009
- Uczestnicy Copa Centroamericana 2011
- Uczestnicy Mistrzostw Świata U-20 w Piłce Nożnej 2005
- Uczestnicy Mistrzostw CONCACAF U-20 w Piłce Nożnej 2005
- Zdobywcy Pucharu Narodów UNCAF i Copa Centroamericana
- Królowie strzelców Liga Panameña de Fútbol
- Królowie strzelców Ligi CONCACAF
- Ludzie urodzeni w Panamie (mieście)
- Urodzeni w 1985