Bolloré Bluecar
Bolloré Bluecar | |
Producent | |
---|---|
Projektant | |
Zaprezentowany |
wrzesień 2011 |
Okres produkcji |
od 2011 |
Miejsce produkcji | |
Dane techniczne | |
Segment | |
Typy nadwozia |
3-drzwiowy hatchback |
Napęd | |
Długość |
3300 mm |
Szerokość |
1720 mm |
Wysokość |
1610 mm |
Rozstaw osi |
2500 mm |
Masa własna |
1070 kg |
Liczba miejsc |
4 |
Bagażnik |
200 l |
Dane dodatkowe | |
Konkurencja |
Citroën C-ZERO |
Bolloré Bluecar – elektryczny samochód osobowy klasy miejskiej produkowany przez francuskie przedsiębiorstwo Bolloré od 2011 roku.
Historia i opis modelu
[edytuj | edytuj kod]Rozwój
[edytuj | edytuj kod]Zaczynkiem do powstania koncepcji przystępnego cenowo, małego samochodu miejskiego o napędzie w pełni elektrycznym były dwie odrębne interpretacje w formie samochodów studyjnych przedstawione w połowie pierwszej dekady XXI wieku. Podczas wystawy Geneva Motor Show w marcu 2006 francuskie przedsiębiorstwo Bolloré zaprezentowało prototyp elektrycznego hatchbacka o nazwie Bolloré BlueCar, z planami wdrożenia go do produkcji seryjnej[1].
Kolejnym etapem prac nad miejskim samochodem elektrycznym było zawarcie przez Bolloré współpracy z włoskim studiem projektowym Pininfarina, przedstawiając kolejny prototyp podczas wystawy Paris Motor Show we wrześniu 2008 roku[2]. Pininfarina B0 wyróżniła się sylwetką 5-drzwiowego hatchbacka, zwiastując ostateczny, produkcyjny projekt.
Bluecar
[edytuj | edytuj kod]Na mocy zawartej współpracy, do prac nad produkcyjnym pojazdem Bolloré zaangażowało włoskie studio projektowe Pininfarina, z czego zespołowi stylistów przewodził belgijski projektant Lowie Vermeersch[3]. Samochód w obszernym zakresie odtworzył stylistykę prototypu "B0" z 2008 roku, wyróżniając się licznymi ostrymi kantami, wysoko osadzonymi reflektorami i biegnącą ku górze linią okien. W przeciwieństwie do prototypu, samochód zamiast 5-drzwiowego nadwozia, ostatecznie otrzymał formułę 3-drzwiowego hatchbacka[4].
Po tym, jak wstępne oficjalna premiera pojazdu pod nazwą Bolloré Bluecar odbyła się we wrześniu 2011 roku podczas targów samochodowych Paris Motor Show[5]. Wśród charakterystycznych cech pojazdu znalazła się m.in. klapa bagażnika wykonana w całości ze szkła, czteromiejscowa kabina pasażerska, a także koło kierownicy zapożyczone z dawnej Lancii Ypsilon z 2003 roku[6].
Sprzedaż
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Bollor%C3%A9_Bluecar_interior_%288568573542%29.jpg/220px-Bollor%C3%A9_Bluecar_interior_%288568573542%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1b/BlueIndy_carshare_car.jpg/220px-BlueIndy_carshare_car.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Bollor%C3%A9_Bluecar_Bluecity_car_share_in_London_002.jpg/220px-Bollor%C3%A9_Bluecar_Bluecity_car_share_in_London_002.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/Bluecar_at_a_Bluesg_station.jpg/220px-Bluecar_at_a_Bluesg_station.jpg)
W latach 2011–2015 Bluecar był wytwarzany w zakładach produkcyjnych włoskiego przedsiębiorstwa Cecomp w miasteczku Bairo na północnym zachodzie kraju. W czerwcu 2015 roku na mocy porozumienia z Renault zawartego rok wcześniej, produkcję samochodu zajęły się z kolei zakłady Alpine we francuskim mieście Dieppe[7][8]. Głównym celem, dla którego rozpoczęto produkcję Bluecara, zostały usługi car-sharingu, w których specjalizujące się międzynarodowe firmy nabywały w kolejnych latach duże floty pojazdów. W październiku 2012 roku Bolloré rozpoczęło program leasingowy także dla klientów prywatnych[9], rok później z niego rezygnując na rzecz regularnej sprzedaży detalicznej za cenę 19 000 euro[10]. W wartościach bezwzględnych z 1,5 tysiąca sprzedanych sztuk w rodzimej Francji Bluecar nie był samochodem szczególnie popularnych, jednak wśród samochodów elektrycznych wówczas dostępnych na rynku w tym kraju był to najpopularniejszy samochód napędzany prądem[11].
W grudniu 2012 roku Bolloré we współpracy z francuską firmą consultingową Atos rozpoczął program Atos MyCar, który umożliwił pracownikom wykorzystywanie Bluecarów do przejazdów służbowych po uprzednim zarezerwowaniu danego egzemplarza w firmowym intranecie[12]. Ruch ten miał za zadanie promować bezemisyjne środki transportu i obniżać ślad węglowy korporacji Atos.
Dane techniczne
[edytuj | edytuj kod]Bolloré Bluecar to samochód elektryczny, który napędza silnik o mocy 68 KM. Pozwala on rozpędzić się do 60 km/h w 6,3 sekundy, a także osiągnąć elektronicznie ograniczoną prędkość nie większą niż 130 km/h[13]. Akumulatory litowo-metalowo-polimerowe dostarczane przez francuską firmę BatScap pozwalają przejechać w warunkach miejskich ok. 250 kilometrów, za to w pozamiejskich i okołomiejskich ok. 130 kilometrów[13]. Czas ładowania akumulatorów od poziomu 0% do 100% zajmuje ok. 8 godzin przy wykorzystaniu ładowarki pokładowej o napięciu 200V, 16A[13].
Rodzaj wykorzystanych akumulatorów do Bluecara spotkał się z krytyką z powodu komplikacji jakie powodują w dłuższej perspektywie użytkowania. Francuski magazyn "L'Automobile Magazine" opublikował w marcu 2020 tekst[14] punktujący nieprzystosowanie akumulatorów litowo-polimerowych do częstego ładowania, a także ich szybką utratą energii w okresie między uzupełnianiem energii[14]. W przypadku całkowitego wyładowywania, akumulatory stygły do stopnia utrudniającego ich ponowne naładowanie, w efekcie utrudniając dalsze użytkowanie pojazdu i wymuszając wymianę zniszczonego ogniwa na nowe[14]. Optymalna temperatura działania akumulatorów, ok. 60-65 stopni Celsjusza, ograniczyła wskazania dotyczące eksploatacji do podróży zawsze rozpoczynanych i kończonych podłączeniem do ładowarki - co w przypadku usługi car-sharingu nie zawsze było możliwe[14].
Car-sharing
[edytuj | edytuj kod]Bolloré Bluecar został zbudowany głównie z myślą o zyskującej na popularności w Europie Zachodniej usłudze car-sharingu. Działające w tej branży firmy stały się głównymi nabywcami Bluecara - pierwszą zostało francuskie Autolib', które poczynając od puli pilotażowej 66 sztuk w październiku 2011 roku[15] stopniowo rozbudowywało ją o kolejne egzemplarze. W grudniu 2011 flotę utworzyły 250 pojazdy, w marcu 2012 zwiększając się do 1 tysiąca pojazdów i do 3 tysięcy we wrześniu 2013[16]. Głównym miastem, gdzie działała usługa, był Paryż, a także Lyon oraz Bordeaux. W obu tych miastach konkurencyjną flotę Bluecarów zaoferowały także konkurencyjne firmy o nazwach BlueCub[17] i BlueLy w 2013 roku[18].
We wrześniu 2015 roku Bluecar trafił do usługu car-sharingu w pierwszym kraju poza Europą. Uruchomiła ją amerykańska firma BlueIndy w mieście Indianapolis z flotą 50 pojazdów[19] powiększonej w kolejnym roku do 230 pojazdów[20]. W czerwcu 2017 flota Bluecarów na minuty trafiła do użytku w innym amerykańskim mieście, Los Angeles, w ramach usługi BlueLA[21]. W tym samym miesiącu pod nazwą BlueCity pojazdy pojawiły się w ramach car-sharingu w Londynie w Wielkiej Brytanii[22], a w grudniu 2017 roku pod nazwą Blue SG - także w Singapurze[23].
Niepowodzenia
[edytuj | edytuj kod]- W czerwcu 2018 roku pierwszy i największy nabywca Bluecarów, francuska firma car-sharingowa Autolib', ogłosiła bankructwo i zakończenie swoich dotychczasowych usług[24]. Oprócz dużych nakładów na naprawy często niszczonych lub dewastowanych pojazdów, dalszą działalność uniemożliwiło niespełnienie finansowych planów[25]. Oczekiwano, że każdy z egzemplarzy przyniesie ok. 23 tysiące euro zysku, w praktyce nie dając więcej niż 4 tysiące euro[26]. Łącznie przez 7 lat działania firmy Autolib' flota Bluecarów przyniosła 220 milionów euro strat[26].
- W lutym 2020 usługa BlueCity dostępna od dotychczasowych 2 i pół roku na obszarze Londynu została wycofana z użytku wraz z całą flotą pojazdów[27].
- W marcu 2020 roku flota 230 Bluecarów oferowanych przez firmę BlueIndy w amerykańskim mieście Indianapolis została wycofana. Pomimo federalnych dotacji w kwocie 7 milionów dolarów w ramach programu, usługa nie zdobyła popularności i systematycznie zyskiwała coraz mniej nowych użytkowników[28]. Pojazdy po upadku programu zostały skierowane do przerobienia lub utylizacji.
Bluecar w mediach
[edytuj | edytuj kod]- W październiku 2013 roku dwa egzemplarze Bluecarów wykorzystywane do car-sharingu w Paryżu spłonęły podczas ładowania na parkingu miejskim - pierwszy zajął się ogniem, który po chwili rozprzestrzenił się na sąsiednio zaparkowany drugi egzemplarz pojazdu[29]. Śledztwo wokół sprawy wykazało, że przyczyną pożaru nie była usterka techniczna, lecz zaprószenie ognia przez wandali, którzy w ciągu pierwszych dwóch lat funkcjonowania usług firmy Autolib' łącznie zniszczyli 25 egzemplarzy Bluecarów[30].
- W marcu 2021 motoryzacyjne media obiegły umieszczone na Twitterze zdjęcia niszczejących wraków Bluecarów, które na wolnym powietrzu przetrzymywane były na dużym trawniku we francuskiej miejscowości Romorantin-Lanthenay. Sprawa okazała się być pokłosiem bankructwa firmy car-sharingowej Autolib'[25]. Po wycofaniu z użytku całej floty, firma była w stanie sprzedać ok. 800 egzemplarzy z floty liczącej łącznie 4 tysiące egzemplarzy, pozostając z kilkoma tysiącami bezużytecznych pojazdów. W ten sposób, większość z nich pozostała od 2018 roku nieużywana, niszczejąc w zgromadzonym miejscu po zdemontowaniu akumulatorów[26]. Pojazdy mają zostać ostatecznie zutylizowane.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bolloré Brings Road-Ready BlueCar EV to Geneva; Plans to Build More. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Pininfarina B0 (B Zero) Electric Car Revealed At The Paris Auto Show. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Bollore Bluecar Battery Electric Car. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ La BlueCar prend forme. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ The Bolloré Bluecar will be produced at Pininfarina to drive in Paris this fall. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Bolloré Bluecar contre Mia L : de l'électricité dans l'air. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Bollore Bluecars Now Being Built By Renault. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Bolloré Bluecar EV being assembled at Groupe Renault plant in Dieppe. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ LOUEZ UNE BLUECAR POUR 500 € PAR MOIS. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ VOITURE ÉLECTRIQUE – LA BLUECAR DE BOLLORÉ DISPONIBLE POUR 12.000 €. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ +115% pour les ventes de voitures électriques en France pour 2012. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ Atos and Bolloré Group launch first 100% electric corporate car fleet. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ a b c Bolloré Bluecar. [dostęp 2021-10-09]. (pol.).
- ↑ a b c d Les anciennes BlueCar d'Autolib’ à 5 000 € sont-elles de bonnes affaires ?. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ Paris Tests Short-Term Rentals of Electric Cars. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ PARIS – AUTOLIB’ PASSE LE SEUIL DES 3 MILLIONS DE LOCATIONS. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ Bordeaux Bluecub. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ BLUELY. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Groundbreaking Electric Car Sharing Program Launches in an Unlikely City. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ BlueIndy. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ BlueLA. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Bluecity is expanding its electric car sharing service across London after successful Hammersmith and Fulham pilot. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ BlueSG. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Paris: Autolib electric car scheme ‘to end in days’ after authorities pull the plug. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ a b Setki samochodów elektrycznych gniją w trawie – są tanie, a i tak nikt ich nie chce. [dostęp 2021-10-09]. (pol.).
- ↑ a b c Samochody elektryczne Bollore Bluecar po carsharingu Autolib, których „nikt nie chce”. Co TAK NAPRAWDĘ się dz .... [dostęp 2021-10-09]. (pol.).
- ↑ BlueCity closed. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ BlueIndy electric cars will be repurposed — or crushed. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).
- ↑ Incendies d'Autolib': des actes de malveillance. [dostęp 2021-10-09]. (fr.).
- ↑ Two Autolib Bolloré Bluecars Catch Fire - Cause Unknown. [dostęp 2021-10-09]. (ang.).