Blich
Ten artykuł od 2024-01 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/Die_Rasenbleiche.jpg/220px-Die_Rasenbleiche.jpg)
Blich albo blech (od niem. Bleiche)[1] – miejsce, w którym bielono płótno. Były to łąki położone w pobliżu rzek, na południowych stokach ze względu na wzmożone działanie promieni słonecznych. Tkaniny lniane lub konopne – najlepiej w maju lub czerwcu – rozkładano na trawie, by wysychając bielały na słońcu. W celu przyspieszenia bielenia, tkaniny polewano wodą. Czynność tę nazywano blichowaniem[a], a wykonującą ją osobę – blicharzem. Później blichem nazywano miejsce, gdzie znajdowały się blichownie (bielenie płótna, albo wosku), oraz folusze, pralnie, ługownie czy farbiarnie. Warsztaty te wymagały znacznej ilości wody i energii wodnej, dlatego lokalizowano je w pobliżu rzek.
Blich to również w wielu miastach nazwy ulic, które wzięły swą nazwę od dawnych blichowni. Ulice o nazwie Blich mają m.in. Gorlice, Łowicz, Kraków, Krosno, Jarosław i Kurów. Jest to też historyczna nazwa Żywieckiego Przedmieścia w Bielsku-Białej, dawnej dzielnicy płócienników. Jedna z dzielnic Lędzin – Blych wzięła swoją nazwę od istniejącego tam niegdyś blichu. W Jarosławiu ulice Na Blichu i Blichowa znajdują się w pobliżu starego koryta Sanu.
Od tego określenia pochodzą także nazwiska Blicharz i Blecharz.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Blichowanie, to czynność chemicznego bielenia materiału lub przez poddanie go wpływowi czynników atmosferycznych.
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 36.