Bettina
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/Quadrille_brillant_La_Mascotte_bals_de_l%E2%80%99Op%C3%A9ra%2C_G.32361.jpg/279px-Quadrille_brillant_La_Mascotte_bals_de_l%E2%80%99Op%C3%A9ra%2C_G.32361.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Violet_Cameron_in_costume_as_Bettina_in_The_Mascotte%2C_circa_1880_%28PORTRAITS_484%29.jpg/278px-Violet_Cameron_in_costume_as_Bettina_in_The_Mascotte%2C_circa_1880_%28PORTRAITS_484%29.jpg)
Bettina czyli dziewczę szczęścia (także Maskota czyli dziewczę szczęścia fr. La Mascotte) – opera komiczna Edmonda Audrana w trzech aktach. Libretto napisali Alfred Duru and Henri Chivot. Prapremiera odbyła się w Paryżu 29 grudnia 1880.
Fabuła
[edytuj | edytuj kod]Akt I
[edytuj | edytuj kod]Tytułową bohaterką jest dziewczyna, która ma magiczną właściwość, że przynosi szczęście każdemu, kto ma z nią styczność. Ta moc trwać będzie jednak jedynie tak długo, jak długo Bettina pozostanie czysta i cnotliwa. Początkowo Bettina pracuje w gospodarstwie farmera Rocco, jako opiekunka indyków. Informacja o jej cudownych mocach dociera jednak do władcy księstwa Piombino - Laurenta XVII, który od dawna już borykał się z kumulacją pechowych zdarzeń. Laurent, chcąc pozyskać Bettinę na swój dwór, wymyśla historię, że jest ona zaginioną arystokratką.
Akt II
[edytuj | edytuj kod]Gdy Bettina zamieszkuje na dworze, Laurentowi zaczyna powodzić się coraz lepiej. Dba on bardzo o swoją maskotkę i o to, by nie straciła ona swych magicznych mocy. Tymczasem zakochany w Bettinie pasterz Pippo czyni starania, by odnaleźć swoją ukochaną. Gdy zakochuje się w nim córka Laurenta (Fiametta) - ojciec jest bardzo przychylny temu związkowi, gdyż odsuwa w ten sposób niebezpieczeństwo od cnoty Bettiny. Rodzi to z kolei gniew narzeczonego Fiametty (Fritelliniego). Sytuacja robi się niebezpieczna, więc Pippo i Bettina uciekają razem przez okno.
Akt III
[edytuj | edytuj kod]Los odwrócił się od Laurenta: przegrywa wojnę z Fritellinim i zmuszony jest wraz z córką uciekać z zamku w przebraniu włóczęgów. Trafiają wprost na uroczystość zaślubin Bettiny i Pippo, którego los również się przy dziewczynie poprawił i z prostego pasterza stał się kapitanem w służbie Fritelliniego. Pippo dowiaduje się, że konsumując małżeństwo straci zarazem przychylność losu, jednak miłość zwycięża i decyduje się i tak poślubić Bettinę. Laurent i Fiametta zostają zdemaskowani, lecz ponieważ Fiametta w łachmanach wygląda wciąż uroczo - Fritellini zakochuje się w niej na nowo. Wojna się kończy i panuje powszechna radość.
Ekranizacja
[edytuj | edytuj kod]- La mascotte (1935, reż. Léon Mathot)[1]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ La mascotte (1935) [online], IMDb [dostęp 2024-01-25] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- La mascotte (zapis nutowy) [w:] Trove [online] [dostęp 2024-01-25]
- Bettina. Dziewczę szczęścia (egzemplarz teatralny) [w:] Śląska Biblioteka Cyfrowa [online] [dostęp 2024-01-25]
- Maskota czyli Dziewczę szczęścia (afisz teatralny, 1888) [w:] Bibliotece Cyfrowej Polona [online] [dostęp 2024-01-26]
- Bettina czyli dziewczę szczęścia (afisz teatralny, 1899) [w:] Bibliotece Cyfrowej Polona [online] [dostęp 2024-01-25]