Janusz Bryczkowski
Janusz Bryczkowski (ur. 19 stycznia 1948 w Piszu) – polski polityk o poglądach nacjonalistycznych i przedsiębiorca.
Data i miejsce urodzenia |
19 stycznia 1948 |
---|---|
Przewodniczący Polskiego Frontu Narodowego | |
Okres |
od 1994 |
Przynależność polityczna | |
Przewodniczący Polskiej Partii Zielonych | |
Okres |
od 1988 |
Przynależność polityczna | |
Następca |
Życiorys
edytujWykształcenie i działalność zawodowa
edytujW latach 70. podjął nieukończone ostatecznie studia prawnicze. Prowadził zakład handlowy w Olsztynie. Był współwłaścicielem wydawnictwa „Świat”.
W połowie lat 90. był prezesem spółki „Agricost”. W 1994 prokurator przedstawił mu zarzuty zaboru mienia znacznej wartości. W związku z tą sprawą został we wrześniu 1996 zatrzymany przez policję[1], a następnie tymczasowo aresztowany. Z aresztu wyszedł w 1997, za kaucją w wysokości 100 tys. zł[2]. W 2004 został prezesem firmy Trading Investments Sp. z o.o.[3]. Prowadzi interesy w krajach Europy Wschodniej m.in. w Rosji.
Działalność polityczna
edytujDziałał w Zjednoczeniu Patriotycznym „Grunwald”[4], które reaktywował wraz z Bohdanem Porębą[5]. W 1988 współtworzył i stanął na czele Polskiej Partii Zielonych, z jej ramienia został w 1990 wybrany na radnego Rady Miejskiej Olsztyna[6]. Zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski (z listy koalicji Polskiej Partii Ekologicznej i Polskiej Partii Zielonych). Partia zasłynęła wówczas z niecodziennych spotów wyborczych w których obok Bryczkowskiego występował bioenergoterapeuta mający leczyć ludzi z chorób poprzez telewizyjne seanse.[7] W lipcu 1992 został wykluczony z PPZ.
W tym samym roku przystąpił do Związku Zawodowego „Samoobrona” oraz partii Przymierze Samoobrona, niedługo po utworzeniu tego ugrupowania[8]. Objął funkcję wiceprzewodniczącego tej partii. Przed wyborami parlamentarnymi w 1993 był pełnomocnikiem wyborczym utworzonego przez to ugrupowanie KW „Samoobrona-Leppera”. W wyborach tych bez powodzenia kandydował z listy tego komitetu do Sejmu w województwie suwalskim (otrzymał 3443 głosy). W 1994 został wykluczony z Przymierza Samoobrony po dokonaniu nieudanej próby usunięcia ze stanowiska lidera ugrupowania Andrzeja Leppera[9][10][11].
Następnie objął funkcję przewodniczącego Polskiego Frontu Narodowego, zrzeszającego polskie środowiska skinheadów. Utrzymywał bliskie kontakty z Władimirem Żyrinowskim, którego nakłonił do przyjazdu do Polski w 1994. W 1994 powiedział m.in.: żeby zaprowadzić porządek prawny w Polsce, trzeba rozstrzelać milion osób[12].
W 1995 opuścił PFN, na krótko przed jego likwidacją. Ogłosił chęć startu w wyborach prezydenckich w tym samym roku[13], do którego ostatecznie nie doszło ze względu na niezebranie 100 tys. podpisów poparcia.
W marcu 2017 zasiadł w radzie krajowej partii Samoobrona i został skarbnikiem ugrupowania[14]. W 2019 przeszedł do Akcji Zawiedzionych Emerytów Rencistów, zasiadając w jej zarządzie[15].
Przypisy
edytuj- ↑ Bryczkowski wreszcie zatrzymany. rp.pl, 27 września 1996.
- ↑ Informacje. rp.pl, 9 kwietnia 1997.
- ↑ Informacje w wyszukiwarce podmiotów w KRS.
- ↑ Żyrinowski w poniedziałek. rp.pl, 27 stycznia 1994.
- ↑ Informacje. Lepper składa ofertę współpracy SLD i PSL. rp.pl, 26 listopada 1993.
- ↑ Kto radnym w Olsztynie, „Gazeta Olsztyńska”, nr 103 (11673), 29 maja 1990, s. 1–2
- ↑ Narodziny demokracji. Wybory parlamentarne 1991 - Dudek o Historii. [dostęp 2023-05-20].
- ↑ Od blokady do posady. polityka.pl, 13 lipca 2006.
- ↑ Jak dzielono „Samoobronę”. rp.pl, 12 września 1994.
- ↑ Trafiła Kosa na Leppera. polityka.pl, 27 maja 2006.
- ↑ Kartel Samoobrona. polityka.pl, 20 października 2001.
- ↑ Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1980-2002, Warszawa: Świat Książki, 2003, ISBN 83-7391-086-7, OCLC 749339522 .
- ↑ Jeden z dwudziestu. rp.pl, 23 marca 1995.
- ↑ Wiadomości. samoobrona.org.pl, 19 marca 2017.
- ↑ Struktury. azer.sos.pl.