D-dur
tonacja muzyczna
D-dur – majorowa skala muzyczna, której toniką jest dźwięk d. Jej dźwięki to: d, e, fis, g, a, h, cis. Tonacja D-dur zawiera dwa krzyżyki.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/D-major_b-minor.svg/220px-D-major_b-minor.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b4/D_major_chord_for_guitar_%28open%29.svg/150px-D_major_chord_for_guitar_%28open%29.svg.png)
Gama D-dur zapisana za pomocą |
![]() |
Gama D-dur zapisana za pomocą |
![]() |
Równoległą tonacją molową/minorową jest h-moll[1], jednoimienną molową – d-moll.
D-dur to również akord, zbudowany z pierwszego (d), trzeciego (fis) i piątego (a) stopnia gamy D-dur.
Akord D-dur |
![]() |
Znane dzieła w tonacji D-dur:
- Johann Sebastian Bach – Magnificat BWV 243 (wersja pierwotna skomponowana w tonacji Es-dur, oznaczana w katalogu W. Schmiedera jako BWV 243a, została później transponowana przez Bacha do obecnej tonacji)
- Ludwig van Beethoven – II Symfonia, Missa Solemnis, Koncert skrzypcowy, trio fortepianowe Geistertrio, XV Sonata fortepianowa Pastoralna
- Johannes Brahms – II Symfonia, Koncert skrzypcowy
- Piotr Czajkowski – Koncert skrzypcowy
- Wolfgang Amadeus Mozart – XXXVIII symfonia (KV 504) Praska
- Siergiej Prokofjew – Symfonia Klasyczna
- Carl Stamitz – Koncert altówkowy
- Johann Pachelbel – Kanon
- Johan Joachim Agrell – Symfonia op.1, nr 1
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ Franciszek Wesołowski , Zasady muzyki, wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 127, ISBN 83-224-0250-3 .
Linki zewnętrzne
edytuj- D major scale. [w:] WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).
- D major chord. [w:] WolframAlpha Computational Knowledge Engine [on-line]. Wolfram Alpha LLC — A Wolfram Research Company. [dostęp 2018-07-07]. (ang.).