Andy Roddick
Andy Roddick, właśc. Andrew Stephen Roddick (ur. 30 sierpnia 1982 w Omaha) – amerykański tenisista.
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 sierpnia 1982 |
Wzrost |
187 cm |
Gra |
praworęczny, oburęczny bekhend |
Status profesjonalny |
2000 |
Zakończenie kariery |
5 września 2012 |
Trener |
Tarik Benhabiles (2000–2003) |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
32 |
Najwyżej w rankingu |
1 (3 listopada 2003) |
Australian Open |
SF (2003, 2005, 2007, 2009) |
Roland Garros |
4R (2009) |
Wimbledon |
F (2004, 2005, 2009) |
US Open |
W (2003) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
4 |
Najwyżej w rankingu |
50 (11 stycznia 2010) |
Australian Open |
nie startował |
Roland Garros |
1R (2001) |
Wimbledon |
1R (2001) |
US Open |
2R (1999–2000) |
Strona internetowa |
Roddick zadebiutował w zawodowym tourze w 2000 roku, podczas zawodów w Delray Beach, gdzie w I rundzie przegrał w dwóch setach z Włochem Laurence’em Tielemanem. Dwanaście lat później, dnia 5 września 2012 roku, Roddick zakończył swoją karierę meczem IV rundy US Open z Juanem Martínem del Potro, ponosząc porażkę w czterech setach.
W 2003 roku Amerykanin został mistrzem wielkoszlemowego US Open, a w 2006 był finalistą tej imprezy. Ponadto w latach 2004, 2005 i 2009 był również finalistą Wimbledonu. Amerykanin jest zwycięzcą Pucharu Davisa z 2007 roku, kiedy to reprezentacja Stanów Zjednoczonych pokonała w finale Rosję 4:1. Był również finalistą rozgrywek w 2004 roku. Pierwsze turniejowe zwycięstwo Roddick odniósł w Atlancie w 2001 roku, a ostatnie w lipcu 2012 roku ponownie w Atlancie. W sumie wygrał 32 zawodów z cyklu ATP World Tour w grze pojedynczej z 52 osiągniętych finałów. W meczach szczebla ATP World Tour Amerykanin zagrał 825 razy, zwyciężając w 612 spotkaniach.
W grze podwójnej Amerykanin rozegrał 8 finałów z cyklu ATP World Tour, z których 4 wygrał.
3 listopada 2003 roku Roddick został liderem rankingu ATP. Na szczycie listy znajdował się przez 13 tygodni, do 1 lutego 2004 roku, kiedy został wyprzedzony przez Rogera Federera. Amerykanin jest drugim aktywnym tenisistą obok Federera, który przez 9 kolejnych lat (począwszy od 2002 roku) kończył sezon w czołowej dziesiątce rankingu singlowego[1].
Kariera zawodowa
edytujLata juniorskie
edytujPodczas kariery juniorskiej Roddick typowany był na następcę takich amerykańskich tenisistów jak Pete Sampras czy Andre Agassi[2].
Po raz pierwszy w zawodach juniorskich wystartował w marcu 1998 roku w Kostaryce. Pod koniec stycznia 2000 roku Roddick wygrał Australian Open. W finałowym meczu pokonał Chorwata Mario Ančicia. We wrześniu tego roku odniósł swój drugi juniorski wielkoszlemowy triumf, wygrywając mecz finałowy US Open z Robbym Gineprim. Również w tym samym sezonie uzyskał ćwierćfinał Rolanda Garrosa, w którym przegrał z Paulem-Henrim Mathieu. Łącznie wygrał sześć turniejów singlowych. Najwyżej w klasyfikacji singlowej juniorów był na 1. miejscu (6 marca 2000).
W rozgrywkach deblowych Amerykanin triumfował siedmiokrotnie. Ponadto w 2000 roku osiągnął finały Australian Open i Rolanda Garrosa. W Melbourne partnerem deblowym Roddicka był Tres Davis, a w Paryżu Szwed Joachim Johansson. W zestawieniu deblistów również osiągnął 1. pozycję (12 czerwca 2000).
W 2000 roku Amerykanin rozpoczął karierę zawodową[3].
Sezony 2000–2001
edytujSwój pierwszy singlowy mecz jako zawodowiec Roddick wygrał w marcu 2000 roku podczas turnieju ATP Masters Series w Miami, pokonując 6:4, 6:0 w meczu I rundy Hiszpana Fernando Vicente. Pierwszy ćwierćfinał turnieju ATP World Tour Roddick osiągnął w Waszyngtonie, ulegając w pojedynku o półfinał Andre Agassiemu. Tego roku wygrał swój pierwszy turniej kategorii ATP Challenger Tour w karierze, w Austin, po zwycięstwie w finale nad Michaelem Russellem. Na początku listopada Roddick wywalczył tytuł ATP Challenger Tour w Burbanku, gdzie w meczu o tytuł pokonał Kevina Kima. Wystąpił również w jednym turnieju wielkoszlemowym, na US Open, dzięki otrzymaniu dzikiej karty. Spotkanie I rundy przegrał z Albertem Costą.
Pod koniec stycznia sezonu 2001 Amerykanin triumfował po raz trzeci w rozgrywkach ATP Challenger Tour, w Waikoloi. Mecz finałowy wygrał z Jamesem Blakiem. W połowie marca wystartował w Miami, gdzie doszedł do ćwierćfinału, eliminując m.in. Pete’a Samprasa, byłego lidera światowego rankingu. Pojedynek o dalszą fazę zawodów rozegrał z Lleytonem Hewittem. Mecz zakończył się porażką Roddicka 3:6, 2:6. W tym samym miesiącu Roddick, podczas turnieju w Delray Beach, osiągnął swój pierwszy deblowy finał w karierze w zawodach ATP World Tour. Wraz z Janem-Michaelem Gambillem pokonali 6:3, 6:4 w meczu o tytuł parę Thomas Shimada i Myles Wakefield. Następnie Amerykanin wystąpił w Atlancie, gdzie po raz pierwszy w karierze wygrał turniej ATP World Tour w grze pojedynczej. W całych rozgrywkach stracił jednego seta w meczu I rundy z Holendrem Raemonem Sluiterem, a w finale pokonał wynikiem 6:2, 6:4 Belga Xaviera Malissa. Tydzień po tym sukcesie Roddick wygrał swój drugi turniej ATP World Tour, na ziemnych kortach w Houston. W finałowej rozgrywce pokonał Koreańczyka Lee Hyunga-Taika 3:6, 6:1, 2:6, 6:4, 6:2.
W turniejach z serii ATP Masters Series w Monte Carlo i Rzymie nie wystąpił, natomiast w Madrycie doszedł do III rundy. Podczas Rolanda Garros Amerykanin doszedł do III rundy, w której zmierzył się z Lleytonem Hewittem. Z powodu nadwerężenia ścięgien w lewym kolanie Roddick poddał spotkanie przy stanie 7:6(6), 4:6, 2:2[1].
W czerwcu Roddick wystartował w Wimbledonie, gdzie odpadł w III rundzie. W Los Angeles osiągnął drugi deblowy finał w sezonie. Grając w parze z Janem-Michaelem Gambillem, Roddick przegrał spotkanie finałowe z Bobem Bryanem i jego bratem Mikiem 5:7, 6:7(6). W sierpniu Roddick wygrał turniej w Waszyngtonie, pokonując w finale Sjenga Schalkena 6:2, 6:3. W swoim debiucie w turnieju Rogers Cup doszedł do ćwierćfinału. Podczas turnieju w Cincinnati odpadł w I rundzie. W ostatniej imprezie wielkiego szlema – US Open – Roddick osiągnął ćwierćfinał. W walce o awans do półfinału ponownie przegrał z Lleytonem Hewittem.
Na koniec sezonu 2001 Roddick zajmował 14. miejsce w zestawieniu ATP, a w grudniu otrzymał nagrodę debiutanta roku (Newcomer of the Year).
Sezon 2002
edytujSezon Amerykanin rozpoczął od startu w Sydney, dochodząc do półfinału, w którym przegrał z Rogerem Federerem. W połowie stycznia wystartował w Australian Open, gdzie odpadł w II rundzie. Następnie wziął udział w turnieju w Memphis, gdzie awansował do finału, w którym pokonał Jamesa Blake’a 6:4, 3:6, 7:5[4]. Po wygranej w Memphis Roddick uzyskał półfinał w San José, gdzie uległ Andre Agassiemu. Drugi w sezonie finał Amerykanin osiągnął w Delray Beach. Spotkanie o tytuł przegrał z Włochem Davidem Sanguinettim[5].
W turnieju ATP Masters Series w Miami odpadł z rywalizacji w II rundzie po porażce z Juanem Ignacio Chelą[6]. W zawodach na kortach w Houston Roddick wygrał po raz drugi, pokonując w finale Pete’a Samprasa 7:6(9), 6:3[7]. Turniej zakończył się również zwycięstwem Amerykanina w deblu. Wspólnie z Mardym Fishem pokonali w finałowym pojedynku duet Jan-Michael Gambill oraz Graydon Oliver. W kwietniu Roddick wystąpił w Monte Carlo, dochodząc do III rundy. W Rzymie awansował po raz pierwszy w karierze do półfinału imprezy z cyklu ATP Masters Series. Spotkanie o finał rozegrał z Niemcem Tommym Haasem, któremu uległ w dwóch setach.
Na kortach Rolanda Garrosa Amerykanin odpadł w I rundzie po porażce w pięciosetowym pojedynku z Wayne’em Arthursem. W Wimbledonie wyrównał wynik z poprzedniego sezonu, awansując do III rundy.
US Open Series Roddick rozpoczął od turnieju w Los Angeles, osiągając półfinał, w którym przegrał z Janem-Michaelem Gambillem. W sierpniu Amerykanin awansował do finału turnieju ATP Masters Series w Toronto. Pojedynek finałowy rozegrał z Argentyńczykiem Guillermo Cañasem, z którym przegrał mecz 4:6, 5:7[8]. W Cincinnati Roddick doszedł do ćwierćfinału, w którym nie sprostał Lleytonowi Hewittowi. W US Open Amerykanin powtórzył wynik z 2001 roku, awansując do ćwierćfinału, gdzie w walce o półfinał uległ Pete’owi Samprasowi.
Jesienią Roddick doszedł do ćwierćfinału w Bazylei, przegrywając z Rogerem Federerem, oraz awansował do ćwierćfinału rozgrywek w Paryżu.
W 2002 roku Andy Roddick został najmłodszym Amerykaninem od czasów Michaela Changa w 1992 roku, który wszedł do czołowej 10. klasyfikacji światowej. Sezon na ceglanej mączce zakończył z rezultatem 14-7, zaś na nawierzchni twardej: 34-11. Został numerem 2 w liczbie punktów wygranych przy pierwszym serwisie (88%), oraz numerem 3 w liczbie zaserwowanych asów (658).
Sezon 2003
edytujRok 2003 Roddick rozpoczął od półfinału Australian Open. W ćwierćfinale po ponad 5-godzinnym meczu wygrał z Junusem al-Ajnawim – piąty set tego meczu, zakończony wynikiem 21:19, był najdłuższym w historii turnieju w Melbourne (trwał 2 godziny i 23 minuty)[9]. W półfinale Amerykanin przegrał z Niemcem Rainerem Schüttlerem. W turnieju w Memphis Roddick doszedł do finału, w którym przegrał ze swoim rodakiem Taylorem Dentem. Dwa miesiące później po raz trzeci z rzędu Roddick awansował do finału w Houston, jednak przegrał decydujące spotkanie z Andre Agassim 6:3, 3:6, 4:6[10].
Podczas zawodów ATP Masters Series w Indian Wells Amerykanin doszedł do ćwierćfinału. W Miami zakończył swój udział na III rundzie. W Monte Carlo, Rzymie i Madrycie uzyskał odpowiednio I, II oraz III rundę. Następnie Roddick wziął udział w turnieju w St. Polten, poprzedzającym Rolanda Garrosa. Wygrał tam swój pierwszy turniej w sezonie, pokonując w finale Rosjanina Nikołaja Dawydienkę 6:3, 6:2[11]. Na paryskich kortach został pokonany w I rundzie przez Sarkisa Sarksjana.
Po tym turnieju Roddick zmienił trenera – Tarika Benhabilesa zastąpił Brad Gilbert[12]. Dwa tygodnie później Amerykanin wygrał zawody Queen’s Club Championships na kortach trawiastych Queen’s Clubu, eliminując po drodze m.in. Agassiego, a w meczu o tytuł wynikiem 6:3, 6:3 Sébastiena Grosjeana[13]. Na Wimbledonie Amerykanin doszedł do półfinału. Mecz o finał zagrał z Rogerem Federerem, któremu uległ 6:7, 3:6, 3:6.
Pod koniec lipca Roddick zagrał w Indianapolis, gdzie wygrał w finale z Paradornem Srichaphanem[14]. Tydzień po tym sukcesie Roddick uzyskał półfinał w Waszyngtonie, gdzie przegrał z Brytyjczykiem Timem Henmanem. W sierpniu Roddick zagrał w Montrealu, gdzie doszedł do finału, po wcześniejszym pokonaniu Rogera Federera[15]. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Amerykanina z Davidem Nalbandianem. Tydzień później doszedł do finału turnieju w Cincinnati, pokonując w nim swojego rodaka Mardy’ego Fisha 4:6, 7:6(3), 7:6(4)[16]. Oba te turnieje należały do cyklu ATP Masters Series.
Do ostatniego w sezonie wielkiego szlema, US Open, Amerykanin przystąpił z numerem 4. W I rundzie wyeliminował Tima Henmana. W II fazie wygrał z Ivanem Ljubičiciem, a w III pokonał Flávio Sarettę, zaś w 1/8 finału Xaviera Malissa. W ćwierćfinale Roddick wygrał z rozstawionym z numerem 14. Sjengiem Schalkenem. W walce o finał musiał pokonać Davida Nalbandiana[17]. Mecz wygrał Roddick wynikiem 6:7(4), 3:6, 7:6(7), 6:1, 6:3. W finale zmierzył się z Hiszpanem Juanem Carlosem Ferrero. Przed meczem obawiano się o stan fizyczny Amerykanina[18]. Roddick wygrał po blisko 2-godzinnym pojedynku, w trzech setach 6:3, 7:6(2), 6:3. Był to jego pierwszy triumf wielkoszlemowy w karierze. W trakcie wręczania pucharu oświadczył:
„Wciąż nie dowierzam. Kiedy byłem młodszy, przychodziłem tu jako widz. Widnienie mojego nazwiska na pucharze jest dla mnie absolutnym zaszczytem. Jestem bardzo szczęśliwy i chcę dzielić tę chwilę ze wszystkimi, którzy mnie wspierali”[18].
Dzięki zwycięstwu w Nowym Jorku 3 listopada 2003 roku Roddick awansował na 1. pozycję światowego rankingu tenisa[19]. Utrzymując pozycję lidera do końca roku, stał się pierwszym Amerykaninem od 1999 roku, który zakończył sezon na szczycie listy[20].
W listopadzie Roddick zadebiutował w turnieju Tennis Masters Cup. Jest to doroczny turniej z udziałem ośmiu najwyżej sklasyfikowanych tenisistów z sezonu. Do zawodów Amerykanin przystąpił z nr 1. w rozstawieniu, a grał w tzw. grupie czerwonej, w której znajdowali się również Guillermo Coria, Rainer Schüttler i Carlos Moyá. Roddick pokonał Corię oraz Moyę, a przegrał z Schüttlerem. Dzięki dwóm zwycięstwom fazę grupową zakończył na pierwszej pozycji. W półfinale zmierzył się z Rogerem Federerem, z którym przegrał 6:7(2), 2:6 (była to pierwsza z serii jedenastu kolejnych porażek Roddicka ze Szwajcarem[21]).
Pod koniec grudnia Roddick otrzymał tytuł International Tennis Federation World Champion za wygranie wielkoszlemowego US Open i zakończenie sezonu na 1. miejscu w rankingu ATP[22]. Dodatkowo Amerykanin został wybrany graczem roku (Player of the Year).
Sezon 2004
edytujKolejny rok Roddick rozpoczął od występu w Ad-Dausze, gdzie osiągnął finał gry podwójnej. W parze ze Stefanem Koubkiem w decydującym spotkaniu nie sprostali parze Martin Damm i Cyril Suk. Podczas Australian Open Roddick doszedł do ćwierćfinału, a o półfinał zagrał z Maratem Safinem, z którym przegrał 1:6, 2:6, 3:6[23]. Wraz z zakończeniem zawodów Roddick został wyprzedzony przez Rogera Federera w rankingu ATP[24]. Po zawodach w Melbourne Amerykanin wystartował w San José, gdzie wygrał pierwszy w sezonie turniej, pokonując w finale Mardy’ego Fisha 7:6(13), 6:4[25]. W Memphis Roddick osiągnął ćwierćfinał, w którym przegrał z Thomasem Enqvistem, a następnie doszedł do półfinału w Scottsdale, gdzie został pokonany przez Vinca Spadeę. W marcu Amerykanin powtórzył wynik w Indian Wells z 2003 roku, dochodząc do ćwierćfinału, natomiast w Miami uzyskał finał, w którym wygrał z Guillermo Corią. Argentyńczyk poddał spotkanie przy stanie 6:7(2), 6:3, 6:1.
Na ziemnych kortach w Houston Roddick doszedł do finału, w którym przegrał z Tommym Haasem 3:6, 4:6[26]. W imprezie w Monte Carlo Amerykanin nie wystąpił, a w Rzymie został wyeliminowany w I rundzie po porażce z Guillermo Cañasem. W paryskim Rolandzie Garrosie Roddick odpadł w II rundzie. Po wcześniejszym wyeliminowaniu Todda Martina przegrał z Olivierem Mutisem.
Pierwszy w sezonie turniej na kortach trawiastych Roddick zagrał, na początku czerwca, w Londynie, gdzie obronił tytuł z 2003 roku, eliminując m.in. w półfinale Lleytona Hewitta, a w finale Sébastiena Grosjeana. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Amerykanin osiągnął finał, tracąc po drodze jednego seta, w pojedynku półfinałowym z Mario Ančiciem. Decydujące spotkanie przegrał z Rogerem Federerem 6:4, 5:7, 6:7(3), 4:6[27].
US Open Series Roddick rozpoczął od obrony tytułu w Indianapolis, wygrywając w finale z Niemcem Nicolasem Kieferem 6:2, 6:3[28]. W sierpniu Roddick po raz kolejny doszedł do finału w zawodów ATP Masters Series, w Toronto. Pojedynek o mistrzostwo zagrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał w dwóch setach[29]. Podczas turnieju w Cincinnati Amerykanin doszedł do półfinału, odpadając z rywalizacji po porażce z Andre Agassim. Na igrzyskach olimpijskich w Atenach Roddick został pokonany w III rundzie przez Fernando Gonzáleza, późniejszego brązowego medalistę. W Atenach wystartował również w deblu. Wspólnie z Mardym Fishem odpadli z rywalizacji w I rundzie po przegranej z Hindusami Maheshem Bhupathim i Leanderem Paesem. Podczas US Open Amerykanin doszedł do ćwierćfinału, gdzie po pięciosetowym meczu uległ Joachimowi Johanssonowi 4:6, 4:6, 6:3, 6:2, 4:6. Do końca sezonu osiągnął finał turnieju w Bangkoku, jednak w finale nie sprostał Federerowi, przegrywając 4:6, 0:6.
W listopadzie Roddick po raz drugi wziął udział w zawodach Tennis Masters Cup, a jego przeciwnikami w grupie byli Marat Safin, Guillermo Coria i Tim Henman. Wszystkie grupowe spotkania Amerykanin wygrał, co pozwoliło mu na grę w półfinale, gdzie rozegrał pojedynek z Lleytonem Hewittem. Australijczyk wygrał mecz 6:3, 6:2, awansując tym samym do finału imprezy[30].
Sezon Roddick zakończył z czterema wygranymi turniejami i na pozycji wicelidera rankingu ATP. Dnia 13 grudnia Roddick zakończył współpracę z Bradem Gilbertem, a zastąpił go Dean Goldfine[12][31]. Amerykanin przez 18 miesięcy pracy z Gilbertem wygrał 121 meczów spośród 147 rozegranych. W tym samym miesiącu Roddick otrzymał nagrodę ESPY dla najlepszego tenisisty[32].
Sezon 2005
edytujWystępy w 2005 roku Roddick rozpoczął od turnieju Australian Open, gdzie w półfinale uległ Hewittowi[33]. Na początku lutego Amerykanin zagrał w San José, osiągając finał, w którym pokonał Cyrila Saulniera 6:0, 6:4, a wcześniej eliminując m.in. Tommy’ego Haasa[34]. Było to drugie z rzędu zwycięstwo Roddicka w tej imprezie. Następnie wystartował w Memphis, gdzie uzyskał półfinał. Mecz o finał oddał walkowerem Duńczykowi Kennethowi Carlsenowi z powodu przeciążenia lewego kolana[35]. Uraz nie był jednak poważny i Roddick wystąpił w Indian Wells, gdzie awansował do półfinału, w którym ponownie przegrał z Hewittem. W Miami Roddick odpadł w II rundzie po porażce z Fernando Verdasco.
Pod koniec kwietnia Roddick po raz piąty z rzędu awansował do finału zawodów w Houston. Decydujący o tytule mecz wygrał z Sébastienem Grosjeanem 6:2, 6:2[36]. Podczas turnieju w Rzymie Roddick doszedł do III rundy, a w Madrycie uzyskał II rundę. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Amerykanin awansował do II rundy po wygranej z Jo-Wilfriedem Tsongą, jednak spotkanie o dalszą fazę zakończyło się porażką Roddicka z José Acasuso.
Okres gry na kortach trawiastych Roddick rozpoczął od wygranej w Londynie, pokonując w finale Chorwata Ivo Karlovicia 7:6(7), 7:6(4)[37]. Tym samym Roddick po raz trzeci z rzędu triumfował na obiekcie Queen’s Clubu. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Roddick doszedł do finału, w którym rozegrał pojedynek z Rogerem Federerem. Mecz zakończył się wynikiem 6:2, 7:6(2), 6:4 dla Federera[38][39].
W połowie lipca Amerykanin wystartował w Indianapolis, gdzie odpadł w ćwierćfinale po porażce z Robbym Gineprim. Na początku sierpnia Roddick wziął udział w imprezie rozgrywanej w Waszyngtonie. Amerykanin awansował do finału, w którym pokonał Jamesa Blake’a 7:5, 6:3, tym samym zwyciężając po raz drugi w karierze w stolicy Stanów Zjednoczonych[40]. W tym samym miesiącu Roddick wystartował w Montrealu, przegrywając w I rundzie z Paulem-Henrim Mathieu. Po tych zawodach Roddick wziął udział w turnieju w Cincinnati. Amerykanin doszedł do finału, wcześniej pokonując Hewitta, by zagrać po raz kolejny w sezonie z Rogerem Federerem. Szwajcar wygrał mecz 6:3, 7:5[41]. W US Open Roddick odpadł w I rundzie po porażce z Gilles’em Müllerem.
Pod koniec października Amerykanin wygrał turniej w Lyonie, pokonując w finałowej rozgrywce 6:3, 6:2 Francuza Gaëla Monfilsa[42]. W paryskim turnieju BNP Paribas Masters Amerykanin awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Ivan Ljubičiciem. Mecz zakończył się przegraną Roddicka w dwóch setach.
Rok 2005 Roddick zakończył na 3. pozycji w rankingu światowym, wygrywając pięć turniejów z cyklu ATP International Series.
Sezon 2006
edytujSezon 2006 Roddick rozpoczął od startu w Melbourne. Bez straty seta wygrał pierwsze trzy spotkania. W IV rundzie zmierzył się z Cypryjczykiem Markosem Pagdatisem, z którym przegrał mecz 4:6, 6:1, 3:6, 4:6. Po tej porażce Roddick zakończył współpracę trenerską z Deanem Goldfine, a tymczasowo zastąpił go John Roddick (brat Andy’ego Roddicka)[12]. Następnie Amerykanin zagrał w San José odpadając w półfinale z Andym Murrayem. Rozgrywki w Memphis Roddick zakończył na ćwierćfinale po przegranej z Julienem Benneteau, a w Indian Wells osiągnął IV rundę, w której przegrał z Igorem Andriejewem. W Miami Roddick uzyskał ćwierćfinał, w którym nie sprostał Davidowi Ferrerowi.
Okres gry na nawierzchni ziemnej rozpoczął od ćwierćfinału w Houston, gdzie został wyeliminowany przez Tommy’ego Haasa. Na początku maja, w Rzymie, Roddick awansował do kolejnego ćwierćfinału, gdzie przegrał z Gaëlem Monfilsem. W turnieju w Madrycie odpadł w III rundzie. Podczas Rolanda Garrosa Roddick zakończył swój udział w I rundzie, przegrywając z Hiszpanem Alberto Martínem (poddał mecz przy stanie 4:6, 5:7, 0:1 z powodu kontuzji lewej kostki)[43].
Miesiąc gry na kortach trawiastych Amerykanin rozpoczął od turnieju w Londynie, awansując do półfinału, w którym nie sprostał Jamesowi Blake’owi. Na Wimbledonie Roddick pokonał w I rundzie Janko Tipsarevicia, a w dalszej fazie Niemca Floriana Mayera. Mecz o IV rundę rozegrał z Andym Murrayem, któremu uległ w trzech setach.
25 lipca 2006 roku nowym trenerem Roddicka został Jimmy Connors[44]. Pierwszy finał w 2006 roku Roddick rozegrał w sierpniu, w Indianapolis. W finale spotkał się z Jamesem Blakiem, z którym ponownie przegrał[45]. Roddick również wystartował w zawodach deblowych, gdzie razem z Bobbym Reynoldsem pokonali w rundzie finałowej Paula Goldsteina i Jima Thomasa[46]. W turnieju rozgrywanym w Toronto Amerykanin nie wystąpił, natomiast w Cincinnati awansował do finału po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Andy’ego Murraya. W meczu o tytuł Roddick pokonał 6:3, 6:4 Juana Carlosa Ferrero, zwyciężając tym samym po raz drugi w tej imprezie[47].
Podczas US Open Amerykanin awansował do finału, eliminując po drodze m.in. Fernando Verdasco i Lleytona Hewitta. Decydujący o tytule mecz zagrał z Rogerem Federerem. Pojedynek zakończył się wynikiem 6:2, 4:6, 7:5, 6:1 dla Szwajcara[48].
Jesienią Roddick osiągnął półfinał w Wiedniu, lecz w pojedynku o finał zawodów przegrał z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. Podczas zawodów Tennis Masters Cup odpadł w fazie grupowej, wygrywając najpierw z Ivanem Ljubičiciem, a potem przegrywając z Rogerem Federerem i Davidem Nalbandianem.
Sezon zakończył na 6. miejscu w rankingu światowym, a także z jednym turniejowym zwycięstwem (w Cincinnati).
Sezon 2007
edytujNa początku sezonu Roddick uzyskał półfinał w Melbourne, pokonując po drodze m.in. Marata Safina i Mario Ančicia. Spotkanie o finał zagrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał 4:6, 0:6, 2:6. W połowie lutego Roddick zagrał w San José, gdzie zakończył swój udział w półfinale po porażce z Andym Murrayem. Podczas rywalizacji w Memphis Roddick awansował do finału, eliminując m.in. w półfinale Murraya. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Roddicka z Tommym Haasem[49].
W turnieju ATP Masters Series w Indian Wells Roddick awansował do półfinału po wygranej m.in. z Ivanem Ljubičiciem. Pojedynek, którego stawką był finał, przegrał wynikiem 4:6, 3:6 z Hiszpanem Rafaelem Nadalem. Podczas zawodów w Miami Amerykanin odpadł w ćwierćfinale po porażce z Murrayem. Mecz skończył się przy stanie 5:3 dla Murraya, ponieważ Roddick doznał kontuzji pośladka[50].
Do gry Amerykanin powrócił na ziemnych kortach w Rzymie, gdzie odpadł w III rundzie z Juanem Ignacio Chelą. W Pörtschach doszedł do ćwierćfinału, w którym uległ Gaëlowi Monfilsowi. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Roddick został pokonany w I rundzie przez Igora Andriejewa.
Pierwszy tytuł w sezonie Amerykanin wywalczył w Queen’s, pokonując w finale 4:6, 7:6(7), 7:6(2) Nicolasa Mahuta, zwyciężając tym samym po raz czwarty na londyńskich kortach[51]. W Wimbledonie Roddick uzyskał ćwierćfinał. Mecz o półfinał imprezy zagrał z Francuzem Richardem Gasquetem, z którym przegrał spotkanie 6:4, 6:4, 6:7(2), 6:7(3), 8:10[52].
Pod koniec lipca Amerykanin zagrał w Indianapolis w którym uległ Frankowi Danceviciowi. W sierpniu Roddick wystartował w Waszyngtonie. Rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Amerykanina, który wyeliminował m.in. w półfinale Ivo Karlovicia, a w finale wygrał ze swoim rodakiem Johnem Isnerem 6:4, 7:6(4)[53]. W Montrealu Amerykanin przegrał w ćwierćfinale z Novakiem Đokoviciem, późniejszym triumfatorem imprezy. W Cincinnati Roddick uległ w III rundzie Davidowi Ferrerowi. W rozpoczynającym się pod koniec sierpnia US Open Roddick awansował do ćwierćfinału. Spotkanie o półfinał zawodów rozegrał z Federerem, z którym przegrał pojedynek 6:7(5), 6:7(4), 2:6[54][55].
Turniej Tennis Masters Cup Roddick zaczął od przegranego pojedynku z Rogerem Federerem. W kolejnych dwóch pojedynkach z Nikołajem Dawydienką i Fernando Gonzálezem Roddick odniósł zwycięstwa, awansując z drugiego miejsca w grupie do półfinału, w którym zmierzył się Davidem Ferrerem[56]. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Ferrera 6:1, 6:3.
Rok 2007 Amerykanin ukończył na 6. miejscu w światowym rankingu. W całym sezonie wygrał dwa turnieje, w Londynie i Waszyngtonie.
Sezon 2008
edytujÓsmy rok w zawodowej karierze Roddick rozpoczął od awansu do III rundy Australian Open. W meczu o IV fazę rozgrywek przegrał z Philippem Kohlschreiberem 4:6, 6:3, 6:7(9), 7:6(3), 6:8[57]. W połowie lutego Amerykanin wygrał po raz trzeci w karierze turniej SAP Open w San José, pokonując w finale Czecha Radka Štěpánka 6:4, 7:5[58]. W Memphis Roddick uzyskał ćwierćfinał, w którym uległ Robinowi Söderlingowi. W marcu, podczas zawodów w Dubaju Roddick doszedł do finału po wygranych m.in. z Rafaelem Nadalem i Novakiem Đokoviciem. W decydującym meczu zagrał z Feliciano Lópezem, którego pokonał 6:7(8), 6:4, 6:2[59]. Przed turniejem w Dubaju Jimmy Connors zrezygnował z dalszego trenowania Roddicka[60]. Do końca sezonu Amerykanin współpracował ze swoim bratem, Johnem Roddickiem, oraz trenerem od przygotowania fizycznego, Dougiem Spreenem[60].
W rozgrywkach ATP Masters Series w Indian Wells Amerykanin został pokonany w II rundzie przez Tommy’ego Haasa, natomiast w Miami awansował do półfinału. Po drodze pokonał Rogera Federera 7:6(4), 4:6, 6:3, przerywając tym samym passę jedenastu porażek z rzędu ze Szwajcarem[61]. W walce o finał Roddick uległ Nikołajowi Dawydience 6:7(5), 2:6.
Sezon gry na nawierzchni ziemnej Amerykanin rozpoczął od awansu od półfinału w Rzymie. Przeciwnikiem Roddicka w walce o finał był Stan Wawrinka, przeciwko któremu Roddick poddał pojedynek przy stanie 0:3 z powodu urazu prawego ramienia[62]. Kontuzja ta uniemożliwiła mu występ w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie[63].
Na korty Amerykanin powrócił podczas turnieju The Artois Championships w Londynie, gdzie doszedł do półfinału, po wcześniejszym pokonaniu Andy’ego Murraya. W meczu o finał spotkał się z Rafaelem Nadalem, z którym przegrał 5:7, 4:6. Na Wimbledonie Roddick wygrał w I rundzie z Argentyńczykiem Eduardo Schwankiem, jednak następnie nie sprostał Janko Tipsareviciowi.
Podczas amerykańskich turniejów Roddick doszedł do III rundy w Toronto, gdzie przegrał z Marinem Čiliciem. W Cincinnati nie zagrał, natomiast w swoim kolejnym starcie, w Los Angeles, osiągnął finał, w którym przegrał z Juanem Martínem del Potro[64]. W Waszyngtonie Roddick doszedł do ćwierćfinału, gdzie został pokonany przez Viktora Troickiego. Na US Open również osiągnął ćwierćfinał, ponosząc porażkę z Novakiem Đokoviciem.
Jesienią Roddick wystartował najpierw w Pekinie, gdzie wygrał cały turniej po zwycięstwie w finale z Dudim Selą[65]. Było to pierwsze zwycięstwo Amerykanina w tych rozgrywkach, a trzecie w całym sezonie. W kolejnym turnieju azjatyckim, tym razem w Tokio, Roddick uzyskał półfinał (po drodze pokonując m.in. Viktora Troickiego), który przegrał z Tomášem Berdychem. Pod koniec października, we francuskim Lyonie Amerykanin awansował do ćwierćfinału. Na koniec sezonu w turnieju z serii ATP Masters Series w Paryżu swój udział zakończył również w ćwierćfinale, gdzie nie sprostał Jo-Wilfriedowi Tsondze.
W listopadzie, na początku rozgrywek Tennis Masters Cup Roddick zagrał z Andym Murrayem, któremu uległ w trzech setach. Potem Amerykanin zrezygnował z dalszego udziału w turnieju, ponieważ doznał urazu kostki. Jego miejsce zajął Radek Štěpánek[66].
1 grudnia nowym szkoleniowcem Roddicka został Larry Stefanki[67], a sezon Amerykanin ukończył na 8. miejscu w rankingu ATP.
Sezon 2009
edytujSwój kolejny zawodowy sezon Roddick rozpoczął od turnieju w Ad-Dausze, awansując do finału. Pokonał m.in. w półfinale Gaëla Monfilsa, jednak w decydującym spotkaniu nie sprostał Andy’emu Murrayowi[68]. Po tych zawodach Roddick zagrał w Australian Open, osiągając półfinał po wcześniejszym wyeliminowaniu Novaka Đokovicia. Spotkanie o finał zawodów przegrał 5:7, 5:7, 2:6 z Rogerem Federerem.
W lutym Amerykanin wystartował w San José. Roddick uzyskał półfinał, w którym zmierzył się z Radkiem Štěpánkiem. Pojedynek wygrał Czech w trzech setach. Po tym turnieju Roddick wziął udział w imprezie rozgrywanej w Memphis. Zawody zakończyły się triumfem Roddicka, który w finałowym meczu pokonał Štěpánka 7:5, 7:5[69]. W marcu Amerykanin zagrał w turniejach z serii ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells osiągnął półfinał, po drodze pokonując Davida Ferrera i Novaka Đokovicia. Mecz o finał z Rafaelem Nadalem zakończył się porażką Roddicka. W Indian Wells Roddick doszedł ponadto do finału gry podwójnej razem z Mardym Fishem, gdzie w meczu o tytuł zagrali z parą Maks Mirny i Andy Ram. Roddick i Fish wygrali pojedynek 3:6, 6:1, 14-12, broniąc trzech piłek meczowych[70]. Podczas rozgrywek w Miami Roddick doszedł do ćwierćfinału. Pojedynek o półfinał rozegrał z Rogerem Federerem, z którym przegrał 3:6, 6:4, 4:6.
W połowie maja Roddick wystartował w Madrycie, gdzie awansował do ćwierćfinału, w którym ponownie musiał uznać wyższość Federera. Po dwuletniej przerwie ponownie wystąpił na kortach Rolanda Garrosa, dochodząc do IV rundy, co jest jego najlepszym wynikiem na paryskich kortach. Odpadł z rozgrywek po przegranej z Gaëlem Monfilsem 4:6, 2:6, 3:6.
Podczas rozgrywek na kortach trawiastych w Londynie Roddick doszedł do półfinału po wcześniejszym wyeliminowaniu Lleytona Hewitta. Mecz o finał rozegrał z Jamesem Blakiem, kreczując przy stanie 4:4 w pierwszym secie z powodu zwichnięcia kostki[71]. Występ na Wimbledonie Roddick rozpoczął od meczu z Francuzem Jérémym Chardym. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Amerykanina w czterech setach. W kolejnych meczach Roddick również rozgrywał pojedynki czterosetowe. W ćwierćfinale zmierzył się z Lleytonem Hewittem, z którym wygrał mecz wynikiem 6:3, 6:7(10), 7:6(1), 4:6, 6:4[72]. Pojedynek trwał ponad cztery godziny. W półfinale Amerykanin pokonał w czterech setach Andy’ego Murraya[73]. Tym samym po raz trzeci w karierze awansował do wimbledońskiego finału i po raz trzeci spotkał się w nim z Federerem[74]. Blisko pięciogodzinny pojedynek zakończył się wynikiem 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14 dla Szwajcara. Był to najdłuższy finał w historii Wimbledonu[75].
Na początku sierpnia Roddick zagrał w Waszyngtonie. W ćwierćfinale wygrał z Samem Querreyem, przeciwko któremu rozegrał 500. wygrany mecz w karierze[76]. Następnie zwyciężył z Ivo Karloviciem, a w finale spotkał się z Juanem Martínem del Potro. Spotkanie zakończyło się rezultatem 3:6, 7:5, 7:6(6) dla del Potro[77]. Po turnieju w stolicy Stanów Zjednoczonych Roddick wziął udział w zawodach w Montrealu. W I rundzie Amerykanin miał „wolny los”. W II fazie wygrał z Igorem Andriejewem, a w III po ponad dwugodzinnym pojedynku pokonał Fernando Verdasco. W ćwierćfinale spotkał się ze zwycięzcą turnieju sprzed dwóch lat, Novakiem Đokoviciem. Mecz zakończył się wynikiem 6:4, 7:6(4) dla Roddicka. W następnej rundzie zmierzył się z del Potro, któremu uległ w trzech setach. Podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Cincinnati Roddick odpadł w II rundzie po porażce z Samem Querreyem.
Podczas US Open awansował do IV rundy, w której zmierzył się z Johnem Isnerem. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera w pięciu setach 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W październiku Roddick zagrał w turnieju China Open w Pekinie. Amerykanin przegrał w I rundzie z kwalifikantem Łukaszem Kubotem. W turnieju deblowym uzyskał wspólnie z Markiem Knowlesem finał, w którym zmierzyli się z Bobem Bryanem i Mikiem Bryanem. Roddick i Knowles przegrali pojedynek 4:6, 2:6[78]. Podczas rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju Amerykanin odpadł w II rundzie ze Stanislasem Wawrinką z powodu kontuzji kolana, jakiej doznał przy stanie 3:4[79]. Okazało się, że był to ostatni turniej rozegrany przez Amerykanina w 2009 roku.
Sezon 2009 Roddick zakończył na 7. miejscu w światowym rankingu ATP.
Sezon 2010
edytujPo ponad trzymiesięcznej przerwie spowodowanej urazem Roddick powrócił na korty podczas turnieju w Brisbane. W I rundzie Amerykanin wyeliminował Petera Luczaka. W kolejnej fazie rozgrywek pokonał Carstena Balla, w ćwierćfinale Richarda Gasqueta, a w półfinale Tomáša Berdycha. Spotkanie finałowe rozegrał z broniącym tytułu Radkiem Štěpánkiem. Roddick wygrał pojedynek 7:6(2), 7:6(7), odnosząc swoje pierwsze turniejowe zwycięstwo w sezonie, a 28 w całej karierze[80]. Podczas Australian Open Roddick w I i II rundzie bez straty seta pokonał Thiemo de Bakkera oraz Thomaza Bellucciego. W pojedynku III rundy po czterosetowej walce wygrał z Feliciano Lópezem, a w meczu o ćwierćfinał wyeliminował wynikiem 6:3, 3:6, 4:6, 7:5, 6:2 Fernando Gonzáleza. Spotkanie ćwierćfinałowe rozegrał z Marinem Čiliciem. Roddick przegrał mecz 6:7(4), 3:6, 6:3, 6:2, 3:6. Na początku lutego wystartował w turnieju w San Josè. Roddick awansował do finału, pokonując m.in. Tomáša Berdycha oraz Sama Querreya. Mecz o tytuł przegrał 6:3, 4:6, 4:6 z Fernando Verdasco[81]. W swoim kolejnym występie, na halowych kortach w Memphis doszedł do ćwierćfinału, przegrywając pojedynek o dalszą rundę z Querreyem.
W marcu Roddick doszedł po raz pierwszy w karierze do finału turnieju w Indian Wells. Po drodze pokonał m.in. Tommy’ego Robredo oraz w półfinale Robina Söderlinga. W pojedynku finałowym nie sprostał Ivanowi Ljubičiciowi, przegrywając 6:7(3), 6:7(5)[82]. Na piąte zwycięstwo w turnieju ATP World Tour Masters 1000 Amerykanin czekał przez blisko trzy i pół roku, do zawodów w Miami. Roddick wyeliminował w drodze po tytuł m.in. w ćwierćfinale Hiszpana Nicolása Almagro, w półfinale Rafaela Nadala, a w finale wynikiem 7:5, 6:4 Tomáša Berdycha[83]. Po finale powiedział:
„Oczywiście wygranie tego turnieju jest dla mnie wielką sprawą. Czułem, że jestem pod presją, ponieważ miałem dużą szansę w Indian Wells, a nie wykorzystałem jej. W ważnych momentach grałem bardzo dobrze. Byłem w stanie wykonać wszystko, co sobie założyłem przed meczem”[83].
Pod koniec maja Roddick wystartował w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie. Amerykanin doszedł do III rundy, eliminując w pięciu setach Jarkko Nieminena oraz w czterech partiach Słoweńca Blaža Kavčicia. Mecz o IV rundę przegrał z Tejmurazem Gabaszwilim.
Miesiąc gry na kortach trawiastych Roddick rozpoczął od turnieju w Queen’s, gdzie przegrał w III rundzie z Dudim Selą. Podczas wielkoszlemowego Wimbledonu Amerykanin odpadł z rywalizacji w IV rundzie z Lu Yen-hsunem, przegrywając 6:4, 6:7(3), 6:7(4), 7:6(5), 7:9.
US Open Series Amerykanin rozpoczął od startu w Atlancie, dzięki otrzymaniu od organizatorów dzikiej karty. Roddick osiągnął półfinał turnieju, eliminując odpowiednio Rajeeva Rama i Xaviera Malissa. Pojedynek o finał przegrał w dwóch setach z Mardym Fishem. Na początku sierpnia Amerykanin wystąpił w Waszyngtonie, gdzie został pokonany w III rundzie przez Gilles’a Simona. Następnie zrezygnował ze startu w Toronto. Powodem wycofania się Roddicka z rozgrywek było osłabienie organizmu. Po przeprowadzonych badaniach lekarskich wykryto u Amerykanina mononukleozę[84][85]. Podczas zawodów w Cincinnati Roddick doszedł do półfinału, eliminując po drodze Robina Söderlinga i Novaka Đokovicia. Mecz o finał przegrał Mardym Fishem 6:4, 6:7(3), 1:6, pomimo tego, że w drugim secie miał przewagę 5:3 i serwował na zwycięstwo w pojedynku[86]. Podczas US Open Roddick odpadł z rywalizacji w II rundzie. W I fazie wyeliminował Stéphana Roberta, a w II przegrał 6:3, 5:7, 3:6, 6:7(4) z Janko Tipsareviciem.
Jesienią Amerykanin wziął udział w turnieju w Tokio, gdzie doszedł do ćwierćfinału po wygranych z Tatsumą Itō i Jérémym Chardym. Pojedynek o dalszą fazę przegrał w trzech setach z Gaëlem Monfilsem. W połowie października, podczas meczu II rundy rozgrywek ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju z Guillermo Garcíą Lópezem Roddick doznał urazu prawego uda[87]. Do gry Amerykanin powrócił na początku listopada w Bazylei, dochodząc do półfinału po wcześniejszym wyeliminowaniu Sama Querreya, Andrieja Gołubiewa i Davida Nalbandiana. Spotkanie o finał zawodów Roddick przegrał z Rogerem Federerem. Na koniec sezonu Roddick wystartował w turnieju halowym w Paryżu, osiągając ćwierćfinał, w którym nie sprostał Robinowi Söderlingowi.
Do zawodów ATP World Tour Finals Roddick uzyskał kwalifikację jako ostatni. W fazie grupowej zmierzył się z Rafaelem Nadalem, Tomášem Berdychem oraz Novakiem Đokoviciem, przeciwko którym przegrał wszystkie pojedynki.
Na koniec roku Amerykanin zajmował 8. pozycję w zestawieniu ATP.
Sezon 2011
edytujSezon 2011 Amerykanin zainaugurował zawodami w Brisbane, gdzie grał jako obrońca tytułu. Roddick osiągnął finał, eliminując po drodze m.in. Markosa Pagdatisa. Finałowy pojedynek przegrał z Robinem Söderlingiem 3:6, 5:7[88]. Podczas wielkoszlemowego Australian Open Amerykanin w I rundzie pokonał Czecha Jana Hájka, następnie Igora Kunicyna oraz Robina Haase. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał ze Stanislasem Wawrinką. W połowie lutego Roddick wystartował w Memphis. W I i II rundzie wyeliminował Ričardasa Berankisa i Janko Tipsarevicia. W ćwierćfinale wygrał z Lleytonem Hewittem, a w meczu półfinałowym po raz pierwszy pokonał Juana Martína del Potro, osiągając zarazem pięćdziesiąty finał w karierze[89]. W pojedynku finałowym Amerykanin zagrał z Kanadyjczykiem Milosem Raonicem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Roddicka, który tym samym zdobył swój trzydziesty tytuł singlowy[90]. Po turnieju w Memphis Roddick miał wystartować w Delray Beach, jednak wycofał się z zawodów z powodu objawów grypy[91].
W połowie marca podczas turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells Roddick awansował do IV rundy, eliminując Jamesa Blake’a i Johna Isnera. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał z Richardem Gasquetem. Grając jako obrońca tytułu w Miami Roddick odpadł z rywalizacji w II fazie po porażce z Pablo Cuevasem.
Pierwszy turniej z udziałem Roddicka na nawierzchni ziemnej miał miejsce na początku maja w Madrycie. Roddick przegrał swój mecz z Flavio Cipollą, tenisistą sklasyfikowanym na 160. miejscu w rankingu ATP[92]. Podczas turnieju w Rzymie Roddick odpadł w I rundzie z Gilles’em Simonem. Amerykanin wystartował również w grze podwójnej, gdzie wspólnie z Mardym Fishem doszli do finału, po wcześniejszym wyeliminowaniu czołowej pary świata, Boba i Mike’a Bryanów. Ze względu na kontuzję ramienia, jakiej Roddick doznał, przegrali finał walkowerem z Samem Querreyem i Johnem Isnerem. Z powodu doznanego w Rzymie urazu Roddick nie wystąpił w Rolandzie Garrosie[93].
Na początku czerwca Roddick wystartował w Londynie (Queen’s). W II rundzie pokonał Feliciano Lópeza, wygrywając tym samym swój pierwszy mecz od marca[94]. W dalszych rundach wygrywał z Kevinem Andersonem i Fernando Verdasco. Spotkanie o finał zakończyło się porażką Amerykanina z Andym Murrayem. Na Wimbledonie Roddick doszedł do III rundy po wygranych z Andreasem Beckiem i Victorem Hănescu. Pojedynek z Feliciano Lópezem o IV rundę zawodów Amerykanin przegrał 6:7(2), 6:7(2), 4:6. Na początku sierpnia, podczas jednego z treningów Roddick nadciągnął mięsień brzucha i w efekcie wycofał się z rozgrywek w Waszyngtonie oraz Montrealu[95][96].
Na korty Amerykanin powrócił podczas turnieju w Cincinnati, gdzie został pokonany w meczu I rundy przez Philippa Kohlschreibera. Następnie Roddick wystartował w Winston-Salem, grając z „dziką kartą”. Amerykanin doszedł do półfinału zawodów, ponosząc porażkę z Johnem Isnerem. Na US Open Roddick dotarł do ćwierćfinału, osiągając tę fazę rozgrywek w Nowym Jorku po raz ósmy w karierze. Po drodze pokonał m.in. Davida Ferrera. Pojedynek z Hiszpanem przerywany był przez opady deszczu, jednak Roddick wygrał rywalizację 6:3, 6:4, 3:6, 6:3[97]. W pojedynku z Rafaelem Nadalem o półfinał imprezy Roddick przegrał w trzech setach.
Po turnieju w Nowym Jorku Roddick wystartował w październiku w Pekinie, gdzie uległ w I rundzie Kevinowi Andersonowi. Następnie Amerykanin zagrał w Szanghaju, osiągając zarazem pierwszy w sezonie ćwierćfinał imprezy kategorii ATP World Tour Masters 1000. Roddick odpadł jednak w spotkaniu o awans do półfinału z Davidem Ferrerem. Na początku listopada Roddick wystąpił w Bazylei, awansując po wygranych z Tommym Haasem i Radkiem Štěpánkiem do ćwierćfinału, w którym nie sprostał Rogerowi Federerowi. Wraz z tą przegraną Amerykanin nie zakwalifikował się po raz pierwszy od 2002 roku do turnieju ATP World Tour Finals[98]. Ostatni w sezonie turniej Roddick rozegrał w Paryżu, odpadając z rywalizacji w III rundzie, po porażce z Andym Murrayem.
Sezon 2012
edytujPierwszy turniej w 2012 roku z udziałem Amerykanina odbył się podczas Australian Open. W I rundzie Roddick pokonał Robina Haase, natomiast w dalszej rundzie zmierzył się z Lleytonem Hewittem. Roddick przy stanie 6:3, 3:6, 4:6 poddał pojedynek z powodu nadciągnięcia ścięgna udowego[99]. W lutym Amerykanin powrócił do gry na turniej w San José, gdzie doszedł do ćwierćfinału po wygranej z Denisem Kudlą. Pojedynek o awans do półfinału Roddick przegrał z Denisem Istominem. Na początku marca Roddick dotarł do ćwierćfinału w Delray Beach, gdzie wystąpił po raz pierwszy od 2003 roku. Amerykanin pokonał m.in. Denisa Istomina, jednak w spotkaniu o awans do dalszej rundy przeciwko Kevinowi Andersonowi, Roddick nie wykorzystał 3 piłek meczowych w drugim secie przegrywając 6:2, 6:7(9), 4:6[100].
Podczas imprezy w Indian Wells Amerykanin dotarł po zwycięstwie nad Łukaszem Kubotem do III rundy, gdzie poniósł porażkę z Tomášem Berdychem. W Miami Roddick doszedł do IV rundy. Amerykanin w III rundzie rywalizacji pokonał po raz trzeci w karierze Rogera Federera, wynikiem 7:6(4), 1:6, 6:4[101]. Spotkanie o awans do ćwierćfinału Amerykanin przegrał z Juanem Mónaco.
Po turnieju w Miami Roddick zagrał półtora miesiąca później, pod koniec maja tuż przed wielkoszlemowym Rolandem Garrosem, w Düsseldorfie w ramach Drużynowego pucharu świata. Długa przerwa pomiędzy turniejami spowodowana była problemami z biodrem, przez co musiał zrezygnować ze startu w Madrycie i Rzymie[102]. Na niemieckich kortach Amerykanin poniósł trzy porażki, najpierw przegrywając z Carlosem Berlocqiem, następnie z Tomášem Berdychem i na koniec z Gō Soedą. Na Rolandzie Garrosie Amerykanin odpadł w I rundzie po porażce z Nicolasem Mahutem. Była to pierwsza porażka Roddicka w I rundzie zawodów wielkoszlemowych od pięciu lat.
W połowie czerwca, na trawiastych kortach Queen’s Clubu w Londynie amerykański tenisista został wyeliminowany w swoim pierwszym meczu przez Édouarda Rogera-Vasselina, doznając szóstej porażki z rzędu w bieżącym sezonie, najdłuższej w całej karierze[103]. Po tym spotkaniu pojawiły się nawet wiadomości, że rozważa zakończenie sportowej kariery[103]. Tuż po zawodach w Londynie Roddick zdecydował się wystartować po raz pierwszy od dziesięciu lat w turnieju bezpośrednio poprzedzającym Wimbledon. Amerykanin otrzymując dziką kartę zagrał w Eastbourne, gdzie przełamał serię kolejnych porażek pokonując w I rundzie Sama Querreya. W ćwierćfinałowym pojedynku z Fabio Fogninim Roddick zwyciężył w swoim 600. meczu w zawodowym Tourze[104]. Po zwycięstwie w półfinałowej rundzie ze Steve’em Darcisem Amerykanin awansował po raz pierwszy w sezonie do finału, a zmierzył się z Andreasem Seppim. Mecz zakończył się wynikiem 6:3, 6:2 dla Roddicka dzięki czemu został pierwszym tenisistą ze Stanów Zjednoczonych, który w 2012 roku zakończył zawody końcowym triumfem[105]. Roddick również wyrównał wynik Rogera Federera serii dwunastu sezonów z co najmniej jednym turniejowym zwycięstwem[105]. Na Wimbledonie Amerykanin doszedł do III rundy, przegrywając z Davidem Ferrerem. Drugi w sezonie tytuł Roddick wywalczył w Atlancie. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. w półfinale Johna Isnera, a w finale pokonał 1:6, 7:6(2), 6:2 Gillesa Müllera[106]. W spotkaniu z Müllerm tenisista amerykański zmagał się z bólem prawego ramienia.
Wielkoszlemowy US Open Roddick rozpoczął od meczu z Rhynem Williamsem. Po pokonaniu rywala 6:3, 6:4, 6:4 Roddick ogłosił, że jest to ostatni turniej w jego karierze[107]. Tłumacząc powody podjętej decyzji, powiedział:
„Nie wiem, czy jestem wystarczająco zdrów i wystarczająco zaangażowany, by grać przez kolejny rok. Rywale są teraz naprawdę bardzo dobrzy. Sądzę, że nie będąc w pełni zdrowy, nie jestem w stanie robić na korcie tego, co chcę. (...) Popełniłem wiele błędów, ale nigdy nie uznawałem półśrodków. Teraz, po raz pierwszy w karierze, nie jestem pewien, czy jestem w stanie jeszcze dawać z siebie wszystko”[107].
W dalszej rundzie Amerykanin wygrał z Bernardem Tomiciem, a następnie z Fabio Fogninim. Dnia 5 września w IV rundzie przeciwko Juanowi Martínowi del Potro tenisista amerykański rozegrał ostatni pojedynek w swojej dwunastoletniej karierze, ponosząc porażkę 7:6(1), 6:7(4), 2:6, 4:6[108][109]. Spotkanie miało się odbyć dzień wcześniej, ale opady deszczu uniemożliwiły planowe ukończenie rywalizacji. Z chwilą kiedy Roddick oficjalnie zakończył swoje tenisowe starty, USA po raz pierwszy w erze open nie posiada aktywnego mistrza wielkoszlemowego[110].
Puchar Davisa
edytujW reprezentacji Stanów Zjednoczonych Roddick zadebiutował w 2001 roku w meczu I rundy ze Szwajcarią. Swój singlowy pojedynek zakończył zwycięstwem 6:3, 6:4 z George’em Bastlem, jednak to Szwajcarzy wygrali całą rywalizację 3:2 i awansowali do dalszej fazy rozgrywek. Roddick po raz kolejny otrzymał powołanie do zespołu na mecze barażowe z Indiami o utrzymanie się w grupie światowej. Amerykanin pokonał w swoich spotkaniach Harsha Mankada, a potem Leandera Paesa.
W edycji z 2002 roku Roddick doszedł z zespołem do półfinału. W pojedynku o finał Amerykanie przegrali 2:3 z Francuzami. Roddick przegrał oba mecze singlowe, ulegając Arnaudowi Clémentowi oraz Sébastienowi Grosjeanowi.
W 2003 roku jego zespół odpadł już w I fazie rozgrywek. Rywalami Amerykanów byli wówczas Słowacy, którzy wygrali rywalizację 3:2. Roddick pokonał Karola Becka i przegrał z Dominikiem Hrbatým.
W 2004 roku Amerykanin awansował z reprezentacją do finału imprezy, eliminując odpowiednio Austrię, Szwecję oraz Białoruś, przeciwko której ustanowił rekord najszybszego serwisu na świecie: 249,5 km/h[111]. W finale zagrały ze sobą reprezentacje Stanów Zjednoczonych oraz Hiszpanii. Roddickowi przyszło się zmierzyć z Rafaelem Nadalem i Carlosem Moyą. Oba spotkania zakończyły się porażką Amerykanina. Ostatecznie Puchar Davisa zdobyli Hiszpanie, zwyciężając 3:2.
W edycji Pucharu Davisa z 2005 roku Amerykanie przegrali w I rundzie z Chorwatami 2:3. Roddick w swoich meczach najpierw wygrał z Mario Ančiciem 4:6, 6:2, 6:1, 6:4, a potem nie sprostał Ivanowi Ljubičiowi, przegrywając 6:4, 3:6, 6:7(11), 7:6(7), 2:6. W play-offach z Belgami Amerykanie wygrali 4:1, a Roddick wygrał oba swoje mecze, pokonując Christophe Rochusa i jego brata Oliviera.
W 2006 roku uzyskał z reprezentacją półfinał, pokonując wcześniej Rumunię i Chile. W rundzie przeciwko Chilijczykom Roddick odniósł dwa decydujące zwycięstwa, pokonując najpierw Nicolása Massú, a potem Fernando Gonzáleza. W walce o finał rywalami tenisistów z Ameryki Północnej byli Rosjanie, przeciwko którym Roddick przegrał oba mecze, w trzech setach z Maratem Safinem i w pięciu setach z Dmitrijem Tursunowem. Wynik konfrontacji to 3:2 dla Rosji.
W 2007 roku Roddick wraz z resztą zespołu triumfowali w rozgrywkach, rewanżując się w finale Rosji 4:1, a wcześniej eliminując Czechy, Hiszpanię oraz Szwecję, przeciwko którym Roddick nie przegrał meczu. Przeciwko Rosjanom Roddick zwyciężył z Tursunowem 6:4, 6:4, 6:2[112].
W sezonie 2008 Roddick doszedł z zespołem do półfinału. Rywalami Amerykanów byli Hiszpanie, przeciwko którym Roddick rozegrał dwa mecze. Najpierw zagrał z Davidem Ferrerem, a potem z Rafaelem Nadalem. Oba pojedynki zakończyły się porażką Roddicka, a Hiszpanie awansowali do finału.
W 2009 roku wystąpił w reprezentacji w I rundzie przeciwko Szwajcarii. Roddick wygrał najpierw z Marco Chiudinellim, a potem ze Stanislasem Wawrinką. Z udziału w ćwierćfinale zrezygnował z powodu wyczerpania finałem Wimbledonu oraz nadciągnięcia mięśni prawego uda[113].
W marcu 2011 roku Amerykanin powrócił do reprezentacji USA na pojedynek I rundy z Chile. Roddick rozegrał dwa zwycięskie spotkania w singlu, a jego zespół awansował do dalszej fazy, w której zmierzył się z Hiszpanią. Amerykanin wystąpił również w konfrontacji z Hiszpanami, jednak przegrał swój singlowy mecz z Davidem Ferrerem[114]. Ostatecznie Amerykanie przegrali rywalizację 1:4.
Łącznie Roddick rozegrał dla zespołu 43 meczów singlowych, z których 31 wygrał.
Rywalizacja z Rogerem Federerem
edytujRoddick z Federerem po raz pierwszy zmierzyli się jesienią 2001 roku w pojedynku ćwierćfinałowym w Bazylei. Mecz zakończył się wygraną Szwajcara 3:6, 6:3, 7:6(5). Jest to jedna z najdłuższych rywalizacji tenisowych XXI wieku. Tenisiści rozegrali między sobą 24 pojedynki, z których w 21 triumfował Federer[21]. Roddick zwyciężył najpierw w 2003 roku w Montrealu, następnie w 2008 w Miami[15][61], a po raz trzeci w 2012 ponownie w Miami. Obaj zawodnicy siedmiokrotnie grali ze sobą w finałach, w tym cztery razy w finałach turniejów wielkoszlemowych. Jeden z nich miał miejsce podczas Wimbledonu z 2009 roku. Spotkanie wygrał w pięciu setach Federer, a pojedynek ten uznano za mecz roku oraz za jedno z najlepszych spotkań ostatnich lat[115]. Ostatni raz zagrali ze sobą w 2012 roku w Miami. Amerykanin ze Szwajcarem rywalizowali również o bezpośrednie prowadzenie w rankingu ATP. Przed Australian Open z 2004 roku to Roddick był liderem, natomiast po zakończeniu rozgrywek Federer awansował na pierwszą pozycję[24].
Rywalizacja z Lleytonem Hewittem
edytujLleyton Hewitt i Andy Roddick zagrali ze sobą 14 spotkań, z których obaj wygrali po 7[116]. Pierwszy mecz podczas turnieju w Miami wygrał Australijczyk. Początkowo Hewitt dominował w tej rywalizacji; do marca 2005 roku triumfował w sześciu spośród siedmiu rozegranych wówczas pojedynków. Od zawodów w Cincinnati z 2005 roku Roddick wygrał w kolejnych sześciu spotkaniach[116], aż do Australian Open z 2012 roku, kiedy to Hewitt zwyciężył poprzez krecz Amerykanina. Tenisiści nigdy nie zagrali między sobą w finale turnieju ATP. Rywalizowali m.in. w siedmiu półfinałach imprez z cyklu ATP World Tour oraz pięciu ćwierćfinałach.
Styl gry
edytujAndy Roddick był tenisistą praworęcznym, wykonującym oburęczny backhand i jednoręczny forehand. Znany ze swojego serwisu, który wykonywał zazwyczaj z prędkością 200–235 km/h[117]. Amerykanin dzięki swoim zdolnościom serwisowym od wielu lat był w czołówce zawodników z największą liczbą asów serwisowych w sezonie, największym procentem wygrywanych piłek zarówno po pierwszym, jak i po drugim podaniu, a także jest jednym z tenisistów, którzy mają największy procent wygrywanych serwisów[118][119][120]. Dla przykładu, w 2004 roku Roddick zaserwował 1017 asów serwisowych, najwięcej w całym roku. Do marca 2011 roku Roddick był rekordzistą świata w prędkości serwisu. Ustanowił go podczas meczu Pucharu Davisa przeciwko Białorusi, a wynosił on 249,5 km/h[111].
Od początku swojej kariery Roddick oprócz serwisu posiadał również jeden z najsilniejszych forehandów. Często stosował taktykę serwis-forehand, zmuszając po wykonaniu podania przeciwnika do obrony, a następnie wygrywając wymianę forhendem. Kiedy trenerem Roddicka został Larry Stefanki poprawie uległy inne elementy gry Roddicka. Wcześniej szkoleniowiec nadmienił, że „głównym problemem Amerykanina jest zbyt pasywny return”[121]. Amerykański tenisista poprawił return, a także backhand[122].
Współpracując ze Stefankim Roddick oprócz serwisu i forehandu słynął z cierpliwej gry na korcie oraz małej liczby niewymuszonych błędów[123]. Te zmiany spowodowane były przez kontuzje, na które Amerykanin narażony był ze względu na wcześniejszy, agresywny i siłowy styl gry. Ponadto Roddick częściej grał metodą serwis-wolej[124].
Życie prywatne
edytujAndy Roddick urodził się w miejscowości Omaha, w stanie Nebraska. Jest synem Jerry’ego i Blanche Roddicków. Ma dwóch starszych braci – Lawrence’a i Johna, którzy w przeszłości również grywali w tenisa. John był w latach 1996–1998 zawodnikiem Uniwersytetu w Georgii, natomiast Lawrence członkiem seniorskiej drużyny narodowej Stanów Zjednoczonych. Bliskim przyjacielem Andy’ego Roddicka jest inny amerykański tenisista Mardy Fish. Razem dorastali i uczęszczali do tej samej szkoły. Fish sam przyznał, że „są bardziej jak bracia, niż przyjaciele”[125].
Przez pewien czas, od roku 2002 do kwietnia 2004 roku, Roddick spotykał się z aktorką i piosenkarką Mandy Moore[126]. 17 kwietnia 2009 roku Roddick poślubił Brooklyn Decker[127]. Para poznała się w 2007, a w marcu 2008 odbyły się ich zaręczyny. Obecnie małżeństwo mieszka w Austin, w Teksasie.
Roddick jest założycielem fundacji walczącej z wykorzystywaniem i zaniedbywaniem dzieci. Andy Roddick Foundation można wspomóc m.in. poprzez zakup granatowych, silikonowych bransoletek z napisem „No compromise”[128]. Dzięki swojej działalności Amerykanin w 2004 roku otrzymał nagrodę Arthur Ashe Humanitarian Award, a w kwietniu 2007 wyróżnienie Ashe Institute for Urban Health[129]. Tuż przed Australian Open z 2010 roku Amerykanin wziął udział w turnieju pokazowym zorganizowanym by pomóc ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti. W akcji wystartowało wielu czołowych tenisistów, a także tenisistek. Dochód w wysokości 200 000 dolarów w całości przekazano poszkodowanym w trzęsieniu[130]. Po zakończeniu kariery udzielał się m.in. jako ekspert od futbolu amerykańskiego[131].
Pod koniec stycznia 2017 podano do informacji, że Roddick zostanie włączony dnia 22 lipca 2017 do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[132].
Na kortach zarobił łącznie 20 517 390 dolarów amerykańskich[133].
Statystyki
edytujFinały turniejów wielkoszlemowych
edytujGra pojedyncza (1–4)
edytujKońcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
Zwycięzca | 2003 | US Open | Twarda | Juan Carlos Ferrero | 6:3, 7:6(2), 6:3 |
Finalista | 2004 | Wimbledon | Trawiasta | Roger Federer | 6:4, 5:7, 6:7(3), 4:6 |
Finalista | 2005 | Wimbledon | Trawiasta | Roger Federer | 2:6, 6:7(2), 4:6 |
Finalista | 2006 | US Open | Twarda | Roger Federer | 2:6, 6:4, 5:7, 1:6 |
Finalista | 2009 | Wimbledon | Trawiasta | Roger Federer | 7:5, 6:7(6), 6:7(5), 6:3, 14:16 |
Finały turniejów ATP World Tour Masters 1000
edytujGra pojedyncza (5–4)
edytujKońcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
Finalista | 2002 | Toronto (Kanada) | Twarda | Guillermo Cañas | 4:6, 5:7 |
Zwycięzca | 2003 | Montreal (Kanada) | Twarda | David Nalbandian | 6:1, 6:3 |
Zwycięzca | 2003 | Cincinnati (1) | Twarda | Mardy Fish | 4:6, 7:6(3), 7:6(4) |
Zwycięzca | 2004 | Miami (1) | Twarda | Guillermo Coria | 6:7(2), 6:3, 6:1, krecz |
Finalista | 2004 | Toronto (Kanada) | Twarda | Roger Federer | 5:7, 3:6 |
Finalista | 2005 | Cincinnati | Twarda | Roger Federer | 3:6, 5:7 |
Zwycięzca | 2006 | Cincinnati (2) | Twarda | Juan Carlos Ferrero | 6:3, 6:4 |
Finalista | 2010 | Indian Wells | Twarda | Ivan Ljubičić | 6:7(3), 6:7(5) |
Zwycięzca | 2010 | Miami (2) | Twarda | Tomáš Berdych | 7:5, 6:4 |
Gra podwójna (1–1)
edytujKońcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
Zwycięzca | 2009 | Indian Wells | Twarda | Mardy Fish | Maks Mirnyj Andy Ram |
3:6, 6:1, 14–12 |
Finalista | 2011 | Rzym | Ceglana | Mardy Fish | John Isner Sam Querrey |
walkower |
Finały w turniejach ATP World Tour
edytujGra pojedyncza (32–20)
edytuj
|
|
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
Zwycięzca | 1. | 29 kwietnia 2001 | Atlanta | Ceglana | Xavier Malisse | 6:2, 6:4 |
Zwycięzca | 2. | 6 maja 2001 | Houston (1) | Ceglana | Lee Hyung-taik | 7:5, 6:3 |
Zwycięzca | 3. | 19 sierpnia 2001 | Waszyngton (1) | Twarda | Sjeng Schalken | 6:2, 6:3 |
Zwycięzca | 4. | 24 lutego 2002 | Memphis (1) | Twarda (hala) | James Blake | 6:4, 3:6, 7:5 |
Finalista | 1. | 10 marca 2002 | Delray Beach | Twarda | Davide Sanguinetti | 4:6, 6:4, 4:6 |
Zwycięzca | 5. | 28 kwietnia 2002 | Houston (2) | Ceglana | Pete Sampras | 7:6(9), 6:3 |
Finalista | 2. | 4 sierpnia 2002 | Toronto (Kanada) | Twarda | Guillermo Cañas | 4:6, 5:7 |
Finalista | 3. | 23 lutego 2003 | Memphis | Twarda (hala) | Taylor Dent | 1:6, 4:6 |
Finalista | 4. | 27 kwietnia 2003 | Houston | Ceglana | Andre Agassi | 6:3, 3:6, 4:6 |
Zwycięzca | 6. | 25 maja 2003 | Sankt Pölten | Ceglana | Nikołaj Dawydienko | 6:3, 6:2 |
Zwycięzca | 7. | 15 czerwca 2003 | Londyn (Queen’s) (1) | Trawiasta | Sébastien Grosjean | 6:3, 6:3 |
Zwycięzca | 8. | 27 lipca 2003 | Indianapolis (1) | Twarda | Paradorn Srichaphan | 7:6(2), 6:4 |
Zwycięzca | 9. | 10 sierpnia 2003 | Montreal (Kanada) | Twarda | David Nalbandian | 6:1, 6:3 |
Zwycięzca | 10. | 17 sierpnia 2003 | Cincinnati (1) | Twarda | Mardy Fish | 4:6, 7:6(3), 7:6(4) |
Zwycięzca | 11. | 7 września 2003 | US Open, Nowy Jork | Twarda | Juan Carlos Ferrero | 6:3, 7:6(2), 6:3 |
Zwycięzca | 12. | 15 lutego 2004 | San José (1) | Twarda (hala) | Mardy Fish | 7:6(13), 6:4 |
Zwycięzca | 13. | 4 kwietnia 2004 | Miami (1) | Twarda | Guillermo Coria | 6:7(2), 6:3, 6:1, krecz |
Finalista | 5. | 18 kwietnia 2004 | Houston | Ceglana | Tommy Haas | 3:6, 4:6 |
Zwycięzca | 14. | 13 czerwca 2004 | Londyn (Queen’s) (2) | Trawiasta | Sébastien Grosjean | 7:6(4), 6:4 |
Finalista | 6. | 4 lipca 2004 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | Roger Federer | 6:4, 5:7, 6:7(3), 4:6 |
Zwycięzca | 15. | 25 lipca 2004 | Indianapolis (2) | Twarda | Nicolas Kiefer | 6:2, 6:3 |
Finalista | 7. | 1 sierpnia 2004 | Toronto (Kanada) | Twarda | Roger Federer | 5:7, 3:6 |
Finalista | 8. | 3 października 2004 | Bangkok | Twarda (hala) | Roger Federer | 4:6, 0:6 |
Zwycięzca | 16. | 13 lutego 2005 | San José (2) | Twarda (hala) | Cyril Saulnier | 6:0, 6:4 |
Zwycięzca | 17. | 24 kwietnia 2005 | Houston (3) | Ceglana | Sébastien Grosjean | 6:2, 6:2 |
Zwycięzca | 18. | 12 czerwca 2005 | Londyn (Queen’s) (3) | Trawiasta | Ivo Karlović | 7:6(7), 7:6(4) |
Finalista | 9. | 3 lipca 2005 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | Roger Federer | 2:6, 6:7(2), 4:6 |
Zwycięzca | 19. | 7 sierpnia 2005 | Waszyngton (2) | Twarda | James Blake | 7:5, 6:3 |
Finalista | 10. | 21 sierpnia 2005 | Cincinnati | Twarda | Roger Federer | 3:6, 5:7 |
Zwycięzca | 20. | 31 października 2005 | Lyon | Dywanowa (hala) | Gaël Monfils | 6:3, 6:2 |
Finalista | 11. | 23 lipca 2006 | Indianapolis | Twarda | James Blake | 6:4, 4:6, 6:7(5) |
Zwycięzca | 21. | 20 sierpnia 2006 | Cincinnati (2) | Twarda | Juan Carlos Ferrero | 6:3, 6:4 |
Finalista | 12. | 10 września 2006 | US Open, Nowy Jork | Twarda | Roger Federer | 2:6, 6:4, 5:7, 1:6 |
Finalista | 13. | 25 lutego 2007 | Memphis | Twarda (hala) | Tommy Haas | 3:6, 2:6 |
Zwycięzca | 22. | 17 czerwca 2007 | Londyn (Queen’s) (4) | Trawiasta | Nicolas Mahut | 4:6, 7:6(7), 7:6(2) |
Zwycięzca | 23. | 5 sierpnia 2007 | Waszyngton (3) | Twarda | John Isner | 6:4, 7:6(4) |
Zwycięzca | 24. | 24 lutego 2008 | San José (3) | Twarda (hala) | Radek Štěpánek | 6:4, 7:5 |
Zwycięzca | 25. | 8 marca 2008 | Dubaj | Twarda | Feliciano López | 6:7(8), 6:4, 6:2 |
Finalista | 14. | 11 sierpnia 2008 | Los Angeles | Twarda | Juan Martín del Potro | 1:6, 6:7(2) |
Zwycięzca | 26. | 28 września 2008 | Pekin | Twarda | Dudi Sela | 6:4, 6:7(6), 6:3 |
Finalista | 15. | 11 stycznia 2009 | Ad-Dauha | Twarda | Andy Murray | 4:6, 2:6 |
Zwycięzca | 27. | 22 lutego 2009 | Memphis (2) | Twarda (hala) | Radek Štěpánek | 7:5, 7:5 |
Finalista | 16. | 5 lipca 2009 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | Roger Federer | 7:5, 6:7(6), 6:7(5), 6:3, 14:16 |
Finalista | 17. | 9 sierpnia 2009 | Waszyngton | Twarda | Juan Martín del Potro | 6:3, 5:7, 6:7(6) |
Zwycięzca | 28. | 10 stycznia 2010 | Brisbane | Twarda | Radek Štěpánek | 7:6(2), 7:6(7) |
Finalista | 18. | 14 lutego 2010 | San José | Twarda (hala) | Fernando Verdasco | 6:3, 4:6, 4:6 |
Finalista | 19. | 21 marca 2010 | Indian Wells | Twarda | Ivan Ljubičić | 6:7(3), 6:7(5) |
Zwycięzca | 29. | 4 kwietnia 2010 | Miami (2) | Twarda | Tomáš Berdych | 7:5, 6:4 |
Finalista | 20. | 9 stycznia 2011 | Brisbane | Twarda | Robin Söderling | 3:6, 5:7 |
Zwycięzca | 30. | 20 lutego 2011 | Memphis (3) | Twarda (hala) | Milos Raonic | 7:6(7), 6:7(11), 7:5 |
Zwycięzca | 31. | 23 czerwca 2012 | Eastbourne | Trawiasta | Andreas Seppi | 6:3, 6:2 |
Zwycięzca | 32. | 22 lipca 2012 | Atlanta (3) | Twarda | Gilles Müller | 1:6, 7:6(2), 6:2 |
Gra podwójna (4–4)
edytuj
|
|
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
Zwycięzca | 1. | 11 marca 2001 | Delray Beach | Twarda | Jan-Michael Gambill | Thomas Shimada Myles Wakefield |
6:3, 6:4 |
Finalista | 1. | 29 lipca 2001 | Los Angeles | Twarda | Jan-Michael Gambill | Bob Bryan Mike Bryan |
5:7, 6:7(6) |
Zwycięzca | 2. | 28 kwietnia 2002 | Houston | Ceglana | Mardy Fish | Jan-Michael Gambill Graydon Oliver |
6:4, 6:4 |
Finalista | 2. | 11 stycznia 2004 | Ad-Dauha | Twarda | Stefan Koubek | Martin Damm Cyril Suk |
2:6, 4:6 |
Zwycięzca | 3. | 23 lipca 2006 | Indianapolis | Twarda | Bobby Reynolds | Paul Goldstein Jim Thomas |
6:4, 6:4 |
Zwycięzca | 4. | 22 marca 2009 | Indian Wells | Twarda | Mardy Fish | Maks Mirnyj Andy Ram |
3:6, 6:1, 14–12 |
Finalista | 3. | 11 października 2009 | Pekin | Twarda | Mark Knowles | Bob Bryan Mike Bryan |
4:6, 2:6 |
Finalista | 4. | 15 maja 2011 | Rzym | Ceglana | Mardy Fish | John Isner Sam Querrey |
walkower |
Finały w turniejach ATP Challenger Tour
edytujGra pojedyncza (3–1)
edytujWygrane według nawierzchni |
Twarda (3–1) |
Ceglana (0–0) |
Trawiasta (0–0) |
Dywanowa (0–0) |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
Zwycięzca | 1. | 8 października 2000 | Austin | Twarda | Michael Russell | 6:4, 6:4 |
Zwycięzca | 2. | 12 listopada 2000 | Burbank | Twarda | Kevin Kim | 6:1, 6:2 |
Finalista | 1. | 26 listopada 2000 | Knoxville | Twarda (hala) | Cristiano Caratti | 6:3, 6:7(1), 4:6 |
Zwycięzca | 3. | 28 stycznia 2001 | Waikoloa | Twarda | James Blake | 1:6, 6:3, 6:4 |
Gra podwójna (1–1)
edytujWygrane według nawierzchni |
Twarda (0–1) |
Ceglana (1–0) |
Trawiasta (0–0) |
Dywanowa (0–0) |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
Finalista | 1. | 5 listopada 2000 | Las Vegas | Twarda | Mardy Fish | Jeff Coetzee Marcos Ondruska |
7:6(9), 6:7(6), 1:6 |
Zwycięzca | 1. | 22 kwietnia 2001 | Bermudy | Ceglana | Paul Goldstein | Thomas Shimada Grant Stafford |
6:3, 6:4 |
Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)
edytujTurniej | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wielki Szlem | |||||||||||||||
Australian Open | – | – | 2R | SF | QF | SF | 4R | SF | 3R | SF | QF | 4R | 2R | 0 / 11 | 38–11 |
French Open | – | 3R | 1R | 1R | 2R | 2R | 1R | 1R | – | 4R | 3R | – | 1R | 0 / 10 | 9–10 |
Wimbledon | – | 3R | 3R | SF | F | F | 3R | QF | 2R | F | 4R | 3R | 3R | 0 / 12 | 41–12 |
US Open | 1R | QF | QF | W | QF | 1R | F | QF | QF | 3R | 2R | QF | 4R | 1 / 13 | 43–12 |
Wygrane turnieje | 0 / 1 | 0 / 3 | 0 / 4 | 1 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 4 | 1 / 46 | N/A |
Bilans spotkań | 0–1 | 8–3 | 7–4 | 17–3 | 15–4 | 12–4 | 11–4 | 13–4 | 7–3 | 16–4 | 10–4 | 9–3 | 6–4 | N/A | 131–45 |
ATP World Tour Finals | |||||||||||||||
ATP World Tour Finals | – | – | – | SF | SF | – | RR | SF | RR | – | RR | – | – | 0 / 6 | 8–11 |
ATP World Tour Masters 1000 | |||||||||||||||
Indian Wells | – | – | – | QF | QF | SF | 4R | SF | 2R | SF | F | 4R | 3R | 0 / 10 | 28–10 |
Miami | 2R | QF | 2R | 3R | W | 2R | QF | QF | SF | QF | W | 2R | 4R | 2 / 13 | 33–11 |
Monte Carlo | – | – | 3R | 1R | – | – | – | – | – | – | – | – | – | 0 / 2 | 2–2 |
Madryt | – | 3R | 2R | 3R | – | 2R | 3R | – | 3R | QF | – | 1R | – | 0 / 8 | 5–8 |
Rzym | – | – | SF | 2R | 1R | 3R | QF | 3R | SF | – | – | 1R | – | 0 / 8 | 14–8 |
Montreal/Toronto | – | QF | F | W | F | 1R | – | QF | 3R | SF | – | – | – | 1 / 8 | 25–7 |
Cincinnati | 1R | 1R | QF | W | SF | F | W | 3R | – | 2R | SF | 1R | 1R | 2 / 12 | 29–10 |
Szanghaj | Nie ATP World Tour Masters 1000 | 2R | 2R | QF | – | 0 / 3 | 4–3 | ||||||||
Paryż | – | 2R | QF | SF | 3R | SF | – | – | QF | – | QF | 3R | – | 0 / 8 | 14–8 |
Hamburg | – | – | 3R | 2R | 1R | – | – | – | – | NMS | 0 / 3 | 3–3 | |||
Wygrane turnieje | 0 / 2 | 0 / 5 | 0 / 8 | 2 / 9 | 1 / 6 | 0 / 8 | 1 / 5 | 0 / 5 | 0 / 6 | 0 / 6 | 1 / 5 | 0 / 7 | 0 / 3 | 5 / 67 | N/A |
Bilans spotkań | 1–2 | 7–5 | 18–8 | 22–7 | 19–5 | 14–8 | 15–4 | 11–5 | 11–6 | 12–6 | 18–4 | 6–7 | 3–3 | N/A | 157–70 |
Ranking na koniec sezonu | |||||||||||||||
156 | 14 | 10 | 1 | 2 | 3 | 6 | 6 | 8 | 7 | 8 | 14 | 39 | N/A |
Legenda
W, wygrał turniej
F, przegrał w finale
SF, przegrał w półfinale
QF, przegrał w ćwierćfinale
4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie
RR, odpadł w fazie grupowej
–, nie startował w turnieju głównym
Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu ATP (gra pojedyncza)
edytujTenisiści, którzy byli na pierwszym miejscu w rankingu, są zapisani pogrubioną czcionką.
Tenisista | Liczba meczów | Wygrane:przegrane | Lista spotkań |
Tommy Robredo | 11 | 11:0 | Lista meczów z Tommym Robredo:
|
Jürgen Melzer | 10 | 10:0 | Lista meczów z Jürgenem Melzerem:
|
Fernando Verdasco | 13 | 10:3 | Lista meczów z Fernando Verdasco:
|
Mardy Fish | 12 | 9:3 | Lista meczów z Mardym Fishem:
|
Fernando González | 12 | 9:3 | Lista meczów z Fernando Gonzálezem:
|
James Blake | 12 | 9:3 | Lista meczów z Jamesem Blakiem:
|
Sébastien Grosjean | 9 | 8:1 | Lista meczów z Sébastienem Grosjeanem:
|
Radek Štěpánek | 8 | 7:1 | Lista meczów z Radkiem Štěpánkiem:
|
Paradorn Srichaphan | 8 | 7:1 | Lista meczów z Paradornem Srichaphanem:
|
Ivan Ljubičić | 11 | 7:4 | Lista meczów z Ivanem Ljubičiciem:
|
Lleyton Hewitt | 14 | 7:7 | Lista meczów z Lleytonem Hewittem:
|
Greg Rusedski | 7 | 6:1 | Lista meczów z Gregiem Rusedskim:
|
Tomáš Berdych | 11 | 6:5 | Lista meczów z Tomášem Berdychem:
|
Tommy Haas | 13 | 6:7 | Lista meczów z Tommym Haasem:
|
Mario Ančić | 5 | 5:0 | Lista meczów z Mario Ančiciem:
|
Guillermo Coria | 5 | 5:0 | Lista meczów z Guillermo Corią:
|
Juan Carlos Ferrero | 5 | 5:0 | Lista meczów z Juanem Carlosem Ferrero:
|
Thomas Johansson | 5 | 5:0 | |
Nicolas Kiefer | 5 | 5:0 | Lista meczów z Nicolasem Kieferem:
|
Nikołaj Dawydienko | 6 | 5:1 | Lista meczów z Nikołajem Dawydienką:
|
Jonas Björkman | 7 | 5:2 | Lista meczów z Jonasem Björkmanem:
|
Novak Đoković | 9 | 5:4 | Lista meczów z Novakiem Đokoviciem:
|
Todd Martin | 5 | 4:1 | Lista meczów z Toddem Martinem:
|
Carlos Moyá | 5 | 4:1 | Lista meczów z Carlosem Moyą:
|
David Nalbandian | 6 | 4:2 | Lista meczów z Davidem Nalbandianem:
|
John Isner | 6 | 4:2 | Lista meczów z Johnem Isnerem:
|
Marat Safin | 7 | 4:3 | Lista meczów z Maratem Safinem:
|
David Ferrer | 11 | 4:7 | Lista meczów z Davidem Ferrerem:
|
Karol Kučera | 3 | 3:0 | Lista meczów z Karolem Kučerą:
|
Ernests Gulbis | 3 | 3:0 | Lista meczów z Ernestsem Gulbisem:
|
Markos Pagdatis | 4 | 3:1 | Lista meczów z Marcosem Baghdatisem:
|
Arnaud Clément | 5 | 3:2 | Lista meczów z Arnaudem Clémentem:
|
Thomas Enqvist | 5 | 3:2 | Lista meczów z Thomasem Enqvistem:
|
Richard Gasquet | 5 | 3:2 | Lista meczów z Richardem Gasquetem:
|
Michaił Jużny | 5 | 3:2 | Lista meczów z Michaiłem Jużnym:
|
Gaël Monfils | 8 | 3:5 | Lista meczów z Gaëlem Monfilsem:
|
Rafael Nadal | 10 | 3:7 | Lista meczów z Rafaelem Nadalem:
|
Andy Murray | 11 | 3:8 | Lista meczów z Andym Murrayem:
|
Roger Federer | 24 | 3:21 | Lista meczów z Rogerem Federerem:
|
Nicolás Almagro | 2 | 2:0 | |
Michael Chang | 2 | 2:0 | Lista meczów z Michaelem Changiem:
|
Àlex Corretja | 2 | 2:0 | |
Wayne Ferreira | 2 | 2:0 | Lista meczów z Wayne’em Ferreirą:
|
Jiří Novák | 2 | 2:0 | Lista meczów z Jiřím Novákiem:
|
Marcelo Ríos | 2 | 2:0 | Lista meczów z Marcelo Ríosem:
|
Joachim Johansson | 3 | 2:1 | Lista meczów z Joachimem Johanssonem:
|
Pete Sampras | 3 | 2:1 | |
Jo-Wilfried Tsonga | 3 | 2:1 | Lista meczów z Jo-Wilfriedem Tsongą:
|
Guillermo Cañas | 4 | 2:2 | |
Gilles Simon | 4 | 2:2 | Lista meczów z Gilles’em Simonem:
|
Janko Tipsarević | 4 | 2:2 | |
Tim Henman | 5 | 2:3 | Lista meczów z Timem Henmanem:
|
Nicolás Massú | 5 | 2:3 | Lista meczów z Nicolásem Massú:
|
Robin Söderling | 6 | 2:4 | Lista meczów z Robinem Söderlingiem:
|
Grigor Dimitrow | 1 | 1:0 | Lista meczów z Grigorem Dimitrowem:
|
Gastón Gaudio | 1 | 1:0 | Lista meczów z Gastónem Gaudio:
|
Richard Krajicek | 1 | 1:0 | Lista meczów z Richardem Krajickiem:
|
Nicolás Lapentti | 1 | 1:0 | Lista meczów z Nicolásem Lapenttim:
|
Kei Nishikori | 1 | 1:0 | Lista meczów z Keim Nishikorim:
|
Mark Philippoussis | 1 | 1:0 | Lista meczów z Markiem Philippoussisem:
|
Milos Raonic | 1 | 1:0 | Lista meczów z Milosem Raonicem:
|
Marc Rosset | 1 | 1:0 | Lista meczów z Marcem Rossetem:
|
Albert Costa | 2 | 1:1 | |
Gustavo Kuerten | 2 | 1:1 | Lista meczów z Gustavo Kuertenem:
|
Marin Čilić | 3 | 1:2 | Lista meczów z Marinem Čiliciem:
|
Rainer Schüttler | 4 | 1:3 | Lista meczów z Rainerem Schüttlerem:
|
Stan Wawrinka | 4 | 1:3 | Lista meczów ze Stanislasem Wawrinką:
|
Juan Martín del Potro | 5 | 1:4 | Lista meczów z Juanem Martínem del Potro:
|
Andre Agassi | 6 | 1:5 | Lista meczów z Andre Agassim:
|
Goran Ivanišević | 1 | 0:1 | Lista meczów z Goranem Ivaniševiciem:
|
Przypisy
edytuj- ↑ a b Andy Roddick – Career Highlights. atpworldtour.com. [dostęp 2011-05-14]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick Biography. notablebiographies.com. [dostęp 2009-10-02]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick Biography. biography.com. [dostęp 2015-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (22 czerwca 2015)]. (ang.).
- ↑ Roddick wins Memphis title. bbc.co.uk, 24 lutego 2002. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Sanguinetti takes Delray title. bbc.co.uk, 10 marca 2002. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick – 2002 Singles Activity. atpworldtour.com. [dostęp 2009-10-02]. (ang.).
- ↑ BBC SPORT | TENNIS | Roddick triumphs over Sampras [online], news.bbc.co.uk, 28 kwietnia 2002 [dostęp 2017-05-17] .
- ↑ Canas triumphs in Canada. bbc.co.uk, 4 sierpnia 2002. [dostęp 2002-04-23]. (ang.).
- ↑ Clockwatch: Roddick v El Aynaoui. bbc.co.uk, 22 stycznia 2003. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ No. 1 Agassi tops Roddick for U.S. Clay Court crown. highbeam.com, 28 kwietnia 2003. [dostęp 2011-05-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 marca 2015)]. (ang.).
- ↑ Roddick Wins Title; French Open Is Next. nytimes.com, 25 maja 2003. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ a b c Roddick splits with another coach. [w:] News [on-line]. bbc.co.uk, 9 lutego 2006. [dostęp 2017-01-10]. (ang.).
- ↑ Simon Austin, Mark Jolly: Roddick races to Queen’s title. bbc.co.uk, 15 czerwca 2003. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick blasts to victory. bbc.co.uk, 15 czerwca 2003. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ a b Roddick sweeps past Federer. bbc.co.uk, 10 sierpnia 2003. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ The Roddick Express. tennisserver.com. [dostęp 2009-10-02]. (ang.).
- ↑ Roddick back from the brink. bbc.co.uk, 6 września 2003. [dostęp 2009-10-02]. (ang.).
- ↑ a b Roddick claims US Open title. bbc.co.uk, 7 września 2003. [dostęp 2009-10-02]. (ang.).
- ↑ South African Airways ATP Rankings History. atpworldtour.com. [dostęp 2009-10-23]. (ang.).
- ↑ Stephen Bierley , Roddick hits the top spot and then ruins his victory party, „The Guardian”, 13 listopada 2003, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-05-17] (ang.).
- ↑ a b Head To Head – Roger Federer vs Andy Roddick. atpworldtour.com. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Roddick, Henin named 2003 ITF champions. rediff.com, 23 grudnia 2003. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Roddick loses top spot. bbc.co.uk, 24 stycznia 2004. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ a b Majestic Federer takes title. bbc.co.uk, 1 lutego 2004. [dostęp 2011-05-16]. (ang.).
- ↑ Roddick beats fried Fish in Siebel final. espn.go.com, 18 lutego 2004. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Haas downs Roddick. bbc.co.uk, 19 kwietnia 2004. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Jamie Jackson: Cool, dude. guardian.co.uk, 20 czerwca 2004. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Roddick Beats Kiefer to Defend ATP Indianapolis Title. tennis-x.com, 26 lipca 2004. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Federer beats Roddick to win Masters Series – Toronto. usatoday.com, 1 sierpnia 2004. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Hewitt Tops Roddick to Reach Finals of Tennis Masters Cup Tourney. voanews.com, 21 listopada 2004. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick splits from coach Gilbert. bbc.co.uk, 13 grudnia 2004. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ The 2004 ESPY Awards – The 2004 ESPY Awards winners. espn.go.com, 14 lipca 2004. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Stephen Bierley: Safin’s shadow darkens Hewitt’s sense of destiny. theguardian.com, 29 stycznia 2005. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Janie McCauley: Roddick wins 16th career title at SAP Open. usatoday.com, 13 lutego 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Nick Alexander , Ljubicic on a roll to third final, 20 lutego 2005, ISSN 0307-1235 [dostęp 2018-04-02] (ang.).
- ↑ Andy Roddick beat Sebastien Grosjean on.... chicagotribune.com, 19 lutego 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick claims Queen’s hat-trick. bbc.co.uk, 12 czerwca 2005. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Piers Newbery: Roddick puts Federer among greats. bbc.co.uk, 3 lipca 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Caroline Cheese: Federer seals Wimbledon hat-trick. bbc.co.uk, 3 lipca 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick Rolls Blake for 4th 2005 Title at ATP Washington. tennis-x.com, 8 sierpnia 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Federer eases to Cincinnati title. bbc.co.uk, 21 sierpnia 2005. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Eric Salliot: Roddick wins Lyon Grand Prix. rediff.com, 31 października 2005. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Roddick falls to Martin. usatoday.com, 30 maja 2006. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Connors agrees to coach Roddick. bbc.co.uk, 26 lipca 2006. [dostęp 2011-02-23]. (ang.).
- ↑ Mark Ambrogi: Blake beats Roddick to win RCA title. usatoday.com, 23 lipca 2006. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick Takes RCA Doubles Title. vucommodores.cstv.com, 23 lipca 2006. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick Bullish about Open Chances after Cincinnati Win. english.cri.cn, 21 sierpnia 2006. [dostęp 2011-10-03]. (ang.).
- ↑ Christopher Clarey: Federer Beats Roddick for 9th Grand Slam. nytimes.com, 10 września 2006. [dostęp 2011-10-03]. (ang.).
- ↑ Haas defeats Roddick in Memphis. bbc.co.uk, 25 lutego 2007. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Mark Hodgkinson: Murray a pain in the backside for Roddick. telegraph.co.uk, 29 marca 2007. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Fired-up Roddick wins at Queen’s. bbc.co.uk, 17 czerwca 2007. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Piers Newbery: Inspired Gasquet shocks Roddick. bbc.co.uk, 6 lipca 2007. [dostęp 2011-02-18]. (ang.).
- ↑ Roddick beats Isner for title. gulf-daily-news.com, 6 sierpnia 2007. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Federer to face Roddick in quarters. espn.go.com, 4 września 2007. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Wayne Coffey: Federer rolls over Roddick and into U.S. Open semifinals. nydailynews.com, 6 września 2007. [dostęp 2009-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-10)]. (ang.).
- ↑ Federer reaches semifinals in Shanghai, „SWI swissinfo.ch” [dostęp 2018-04-02] (ang.).
- ↑ Andy Roddick is Out. australianopen2008.blogspot.com, 18 stycznia 2008. [dostęp 2009-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 marca 2015)]. (ang.).
- ↑ Matthew Cronin: Roddick beats Stepanek to win San Jose title. uk.reuters.com, 25 lutego 2008. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Barry Wood: Roddick beats plucky Lopez to claim Dubai title. uk.reuters.com, 8 marca 2008. [dostęp 2017-04-04]. (ang.).
- ↑ a b Roddick splits from coach Connors. bbc.co.uk, 6 marca 2008. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ a b Roddick beats Federer in Miami quarters. peopledaily.com, 4 kwietnia 2008. [dostęp 2011-02-19]. (ang.).
- ↑ Paul Virgo: Wawrinka in Rome final after Roddick retires. in.reuters.com, 10 maja 2008. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick Pulls Out of French Open. nytimes.com, 20 maja 2008. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Del Potro beats Roddick for Los Angeles title. nytimes.com, 12 sierpnia 2008. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick battles past Sela for Beijing title. cnn.com, 28 września 2008. [dostęp 2009-10-04]. (ang.).
- ↑ AFP: Roddick injury rocks Masters Cup tennis, „archive.is”, 10 lipca 2012 [dostęp 2017-05-17] .
- ↑ Roddick Hires Stefanki. nytimes.com, 26 listopada 2008. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ BBC SPORT | Tennis | Classy Murray defends Qatar title [online], news.bbc.co.uk, 10 stycznia 2009 [dostęp 2017-05-17] (ang.).
- ↑ Roddick wins second Memphis title. bbc.co.uk, 22 lutego 2009. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Roddick, Fish Jump for Joy, Clinching Indian Wells Doubles Crown. tennis-x.com, 22 marca 2009. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Blake advances on Roddick’s retirement. espn.go.com, 13 czerwca 2009. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Roddick win sets up Murray clash [online], 1 lipca 2009 [dostęp 2018-04-02] (ang.).
- ↑ Wimbledon: Federer i Murray dominują. gwizdek24.se.pl, 2 lipca 2009. [dostęp 2009-10-03]. (pol.).
- ↑ Wimbledon: Federer gotowy na historyczny finał. sport.pl, 5 lipca 2009. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Mark Hodgkinson: Wimbledon 2009: Roger Federer defeats Andy Roddick to win men’s singles title. nowpublic.com, 5 lipca 2009. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Łukasz Iwanek: Roddick wygrywa 500. mecz w karierze. sportowefakty.pl, 7 sierpnia 2009. [dostęp 2022-09-10]. (pol.).
- ↑ Del Potro beats Roddick in Legg Mason final. cnn.com, 10 sierpnia 2009. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Pekin: triumf Novaka Djokovica. sport.wp.pl, 11 października 2009. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Andy Roddick pulls out of Shanghai Masters with injury. guardian.co.uk, 13 października 2009. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick beats Radek Stepanek to win Brisbane title. bbc.co.uk, 10 stycznia 2010. [dostęp 2010-02-28]. (ang.).
- ↑ Verdasco victorious, rallies past Roddick to win SAP Open. usatoday.com, 14 lutego 2010. [dostęp 2010-02-28]. (ang.).
- ↑ Ivan Ljubicic beats Andy Roddick to claim first ATP Masters title at Indian Wells. telegraph.co.uk, 22 marca 2010. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ a b Simon Evans: Roddick sinks Berdych to win Miami title. reuters.com, 4 kwietnia 2010. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Ill Roddick withdraws from Toronto. uk.eurosport.yahoo.com, 10 sierpnia 2010. [dostęp 2010-08-13]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick says he is suffering from mononucleosis. bbc.co.uk, 14 sierpnia 2010. [dostęp 2011-05-16]. (ang.).
- ↑ Roger Federer to take on Mardy Fish in Cincinnati final. bbc.co.uk, 22 sierpnia 2010. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Krzysztof Straszak: ATP Szanghaj: Roddick i przeklęty 13 października. sportowefakty.pl, 13 października 2010. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Sweden’s Robin Soderling defeats Andy Roddick to win Brisbane title. guardian.co.uk, 9 stycznia 2011. [dostęp 2011-04-23]. (ang.).
- ↑ Rafał Smoliński: ATP Memphis: 50. finał Roddicka, Raonić zagra o drugi z rzędu tytuł. sportowefakty.pl, 20 lutego 2011. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Rafał Smoliński: ATP Memphis: Roddick zatrzymał Raonicia i zdobył swój 30. tytuł. sportowefakty.pl, 21 lutego 2011. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Harvey Fialkov: Roddick withdraws from Delray tennis event. sun-sentinel.com, 21 lutego 2011. [dostęp 2011-02-22]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick and Mardy Fish shock eliminations in Madrid Open first round. telegraph.co.uk, 3 maja 2011. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Roddick, Ferrero pull out of French Open. tennis.com, 19 maja 2011. [dostęp 2015-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (6 maja 2016)]. (ang.).
- ↑ Piers Newbery: Andy Roddick beats Spain’s Feliciano Lopez at Queen’s. bbc.co.uk, 7 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-19]. (ang.).
- ↑ Marc Lancaster: Andy Roddick withdraws from Legg Mason Classic due to oblique strain. washingtontimes.com, 28 lipca 2011. [dostęp 2011-08-08]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick Withdraws From Rogers Cup – Tennis Now [online], tennisnow.com [dostęp 2018-04-02] .
- ↑ Andy Roddick, John Isner in quarters. espn.go.com, 9 września 2011. [dostęp 2011-09-10]. (pol.).
- ↑ Robert Pałuba: ATP Bazylea: Szwajcarskie derby w półfinale. sportowefakty.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Andy Roddick (hamstring) retires. espn.go.com, 19 stycznia 2012. [dostęp 2012-01-30]. (ang.).
- ↑ Roddick loses to Anderson at Delray Beach. usatoday.com, 3 marca 2012. [dostęp 2012-03-06]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick beats Roger Federer at the Miami Masters. bbc.co.uk, 27 marca 2012. [dostęp 2012-04-01]. (ang.).
- ↑ Courtney Nguyen: Andy Roddick out of Madrid, Rome. si.com, 3 maja 2012. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ a b Krzysztof Domaradzki: Smutny Amerykanin w Londynie. tenisklub.pl, 18 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 stycznia 2013)]. (pol.).
- ↑ Robert Pałuba: ATP Eastbourne: Jubileuszowa wygrana Roddicka, Seppi o krok od obrony tytułu. sportowefakty.pl, 23 czerwca 2012. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ a b Robert Pałuba: ATP Eastbourne: Roddick odżył i przełamał trwającą 16 miesięcy posuchę. sportowefakty.pl, 23 czerwca 2012. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Robert Pałuba: ATP Atlanta: Roddick wygrał z rywalem i kontuzją, drugi tytuł Jankesa w sezonie. sportowefakty.pl, 23 lipca 2012. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ a b Robert Pałuba: US Open: Andy Roddick kończy karierę!. sportowefakty.pl, 31 sierpnia 2012. [dostęp 2012-09-06]. (pol.).
- ↑ Andy Roddick popłakał się na zakończenie. sportowefakty.pl, 5 września 2012. [dostęp 2012-09-06]. (pol.).
- ↑ Łukasz Iwanek: US Open: Del Potro zakończył karierę Roddicka i o półfinał zagra z Djokoviciem. sportowefakty.pl, 6 września 2012. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
- ↑ Robert Pałuba: Andy Roddick, wielki wojownik o wielkim sercu. sportowefakty.pl, 1 września 2012. [dostęp 2012-09-06]. (pol.).
- ↑ a b Vishal Gajaria: Tennis: Top 10 Fastest Serves. tennisworldusa.org, 23 listopada 2013. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Puchar Davisa dla tenisistów USA. wyborcza.pl, 1 grudnia 2007. [dostęp 2009-10-03]. (pol.).
- ↑ Puchar Davisa: Roddick nie zagra przeciwko Chorwacji. sportowefakty.pl, 6 lipca 2009. [dostęp 2009-10-03]. (pol.).
- ↑ Ferrer sees off Roddick in Davis Cup quarter-final. the42.ie, 9 lipca 2011. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ Roger Federer wins Wimbledon after epic Andy Roddick battle. theguardian.com, 5 lipca 2009. [dostęp 2015-06-14]. (ang.).
- ↑ a b Head 2 Head – Lleyton Hewitt vs Andy Roddick. atpworldtour.com. [dostęp 2011-05-08]. (ang.).
- ↑ Jeff Cooper: Andy Roddick Profile. tennis.about.com. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick – RICOH ATP MatchFacts. atpworldtour.com. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- ↑ Tennis Physics: Anatomy of a Serve. popularmechanics.com. [dostęp 2009-10-21]. (ang.).
- ↑ Greg Sharko: Roddick By The Numbers. atpworldtour.com, 31 sierpnia 2012. [dostęp 2012-09-06]. (ang.).
- ↑ Stefanki o Roddicku. popularmechanics.com, 18 grudnia 2009. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Charlie Bricker: Roddick has improved his backhand. tennisnews.com, 23 lutego 2009. [dostęp 2022-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-04)]. (ang.).
- ↑ Roddick’s improved, but still can’t match Federer. wopular.com, 29 stycznia 2009. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick fires volley over disallowed US goal. us.terra.com, 19 czerwca 2010. [dostęp 2011-05-08]. (ang.).
- ↑ Jerry Zgoda: Roddick and Fish, foes and friends, are now promoters. highbeam.com, 15 grudnia 2004. [dostęp 2011-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 marca 2015)]. (ang.).
- ↑ Mandy Moore – Moore To Sing About Roddick Heartbreak On New Album. contactmusic.com, 25 sierpnia 2005. [dostęp 2011-05-09]. (ang.).
- ↑ Charlotte Triggs: Andy Roddick and Brooklyn Decker Tie the Knot. people.com, 17 kwietnia 2009. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick Foundation. andyroddick.com. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
- ↑ Andy Roddick wins Arthur Ashe Award | The Composed Gentleman [online], 15 lutego 2010 [dostęp 2017-05-17] .
- ↑ Jocelyn Gecker: Tennis stars revel in ‘Hit for Haiti’ fundraiser. stuff.co.nz, 18 stycznia 2010. [dostęp 2011-05-09]. (ang.).
- ↑ Eurosport: Roddick zadebiutował w TV jako ekspert od... futbolu amerykańskiego. eurosport.onet.pl, 2013-08-18. [dostęp 2013-08-19]. (pol.).
- ↑ Rafał Smoliński: Kim Clijsters i Andy Roddick zostaną przyjęci do Tenisowej Galerii Sław. sportowefakty.wp.pl, 24 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-31]. (pol.).
- ↑ Prize Money. atpworldtour.com. [dostęp 2009-10-03]. (ang.).
Bibliografia
edytuj- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-08-20] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2013-08-20] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2013-08-20] (ang.).
Linki zewnętrzne
edytuj- Oficjalna strona. arfoundation.org. [dostęp 2011-03-06]. (ang.).
- Sylwetka na stronie ESPN Tennis. espn.go.com. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- Informacje o tenisiście na łamach magazynu DEUCE. atpworldtour.com. [dostęp 2011-05-04]. (ang.).
- Andy Roddick Biography and Olympic Results. sports-reference.com. [dostęp 2011-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 listopada 2012)]. (ang.).