34e regering van Israël
De 34e regering (ook bekend als het kabinet–Netanyahu IV) was de uitvoerende macht van de Staat Israël van 14 mei 2015 tot 17 mei 2020. Premier Benjamin Netanyahu (Likoed) stond aan het hoofd van een coalitie van Likoed, Kulanu, Het Joodse Huis, Tkoema, Shas, Yisrael Beiteinu, het Verenigd Thora-Jodendom en Nieuw Rechts.
34e regering Kabinet–Netanyahu IV | ||||
---|---|---|---|---|
Kabinet in Israël ![]() | ||||
![]() | ||||
Premier | Benjamin Netanyahu (Likoed) | |||
Partij(en) | Likoed Kulanu Het Joodse Huis Tkoema Shas Yisrael Beiteinu (van 30 mei 2016 tot 18 nov. 2018) Verenigd Thora-Jodendom Nieuw Rechts (van 30 dec. 2018 tot 1 juni 2019 en vanaf 9 nov. 2019) | |||
Politieke kleur | Liberaal-Conservatief–Nationalistisch–Zionistisch (Rechts) | |||
2015–2019 | ||||
Start | 14 mei 2015 | |||
Demissionair | 9 april 2019[1] | |||
Eind | 17 mei 2020 | |||
Voorganger | 33e regering | |||
Opvolger | 35e regering | |||
Staatshoofd | Reuven Rivlin | |||
|
Politiek in Israël | ||
---|---|---|
![]() | ||
President (lijst) Knesset (lijst) Regering Verkiezingen Bestuurlijke indeling Arabisch-Israëlisch conflict |
Totstandkoming en karakter
bewerkenNadat Likoed de verkiezingen in maart 2015 had gewonnen, nam Likoedleider Netanyahu onmiddellijk het voortouw om een nieuwe rechtse regering te vormen. De coalitievorming verliep ongemakkelijk omdat er veel partijen nodig waren om aan een meerderheid in het parlement te komen en vanwege de veelheid aan denkbeelden. Jisrael Beeténoe, waarmee Likoed tijdens de vorige kabinetsperiode nog een gezamenlijke lijst had gevormd, leek ook ditmaal van de partij te zijn maar zag op het laatste moment van regeringsdeelname af vanwege bepaalde eisen van de religieuze partijen. Het zeer nationalistische Het Joodse Huis, die ook aan de vorige regering had deelgenomen, was ook nu weer een vanzelfsprekende en noodzakelijke coalitiegenoot. Bennett, de leider van Het Joodse Huis, wist dit goed uit te buiten door tal van punten gerealiseerd te krijgen en belangrijke ministersposten binnen te slepen, zoals die van Justitie en Landbouw. Voorts wist Netanyahu Kulanu over te halen mee te doen. De partij van Kahlon is een afsplitsing van Likoed en richt zich met name op de sociaaleconomische problematiek. In het nieuwe kabinet heeft Kahlon dan ook de ministersportefeuille van Financiën gekregen. Omdat linkse(re) en Arabische partijen geen optie waren, moest Netanyahu ook de religieuze partijen binnen boord zien te krijgen, hetgeen lukte. Shas wist daarbij te bedingen dat er meer gedaan zou worden voor haar - over het algemeen minder draagkrachtige - aanhangers en Verenigd Thora-Jodendom dat haar studenten aan de jesjiva's vrijgesteld zouden blijven van de militaire dienstplicht.
Op 14 mei 2015 werd het kabinet ingezworen.[2] Onder leiding van premier Benjamin Netanyahu (Likoed) bestond deze regering aanvankelijk uit de volgende vijf partijen: Likoed, Kulanu, Het Joodse Huis, Shas en Verenigd Thora-Jodendom. Op 25 mei 2016 zijn dit er zes geworden door de toetreding van Jisrael Beeténoe. Op 15 november 2018 stapte Jisrael Beeténoe weer uit de regering nadat Netanyahu een wapenstilstand voor de Gazastrook had gesloten, wat Avigdor Lieberman een capitulatie voor de terreur noemde. De regering draagt een rechtse signatuur met een aanzienlijke religieuze inbreng en beschikte tot bovenstaande datum en na 15 november 2018 over de meest minimale meerderheid in het parlement, namelijk 61 van de 120 te vergeven zetels in de 20e Knesset maar sindsdien over 66 zetels. Het is het vierde kabinet op rij van premier Netanyahu, die sinds 2009 aan de macht is (het kabinet-Netanyahu II duurde van 2009 tot 2013 en het kabinet-Netanyahu III van 2013 tot 2015).[3]
Het kabinet ving aan met 27 bewindslieden: 20 ministers en 7 viceministers.[4] Vanwege tussentijdse wijzigingen bestaat het kabinet begin 2017 uit 30 leden, te weten 21 ministers en 9 viceministers. Vijf bewindslieden zijn vrouw, te weten vier ministers en een viceminister (in het vorige kabinet waren er zes vrouwelijke bewindspersonen) en eveneens zijn vier bewindslieden rabbijn.
In het kabinet heeft Netanyahu zelf nogal wat hooi op de vork genomen. Zo is hij niet alleen premier maar ook minister van Communicatie, Buitenlandse Zaken, Regionale Samenwerking en Volksgezondheid, hetgeen betekent dat de diverse staatssecretarissen op deze beleidsterreinen het nodige voor hun rekening zullen moeten nemen. Zo zal Likoedpolitica Hotovely als staatssecretaris voor buitenlandse zaken vaak als een soort informele minister van Buitenlandse Zaken fungeren. Hotovely staat bekend om haar uitgesproken nationalistische standpunten en is fel gekant tegen de vorming van een onafhankelijke Palestijnse staat.
Soortgelijke denkbeelden worden gehuldigd door Shaked van Het Joodse Huis, de nieuwe minister van Justitie. Zij wil zelfs de macht van het Hooggerechtshof inperken zodat deze minder goed in staat zal zijn om wetten tegen te houden. Het ministerie van Landbouw is ook aan Het Joodse Huis toegevallen; havik Ariel gaat deze bezetten. Dit ministerie is vooral zo belangrijk omdat ook de Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever daaronder vallen.
Op 6 mei presenteerde Netanyahu zijn kabinet aan de Knesset. Dankzij de - minieme - meerderheid van zijn coalitie in het parlement kreeg zijn regering het groene licht.[5]
Het zeer nationalistische karakter van het kabinet-Netanyahu IV is niet goed gevallen bij bondgenoot de Verenigde Staten en de Europese Unie. Alhoewel Netanyahu tijdens de presentatie in het parlement formeel verklaarde het vredesproces met de Palestijnen te willen continueren wordt dit niet alleen van Arabische zijde niet serieus genomen maar stuit dit ook in de westerse wereld op gefronste wenkbrauwen. Israël loopt met dit kabinet het risico met tal van negatieve maatregelen geconfronteerd te worden, zoals bijvoorbeeld een gedeeltelijke economische boycot, uitsluiting van internationale voetbalwedstrijden en aanklachten vanwege vermeende oorlogsmisdaden. Hierbij wordt wel de vergelijking gemaakt met het Zuid-Afrika ten tijde van de Apartheid, toen dat land als gevolg van zijn rassenbeleid ook uit vele internationale organisaties werd verbannen.
Netanyahu zou graag alsnog meer partijen in zijn regering willen opnemen, zowel om getalsmatig sterker in de Knesset te staan als om internationaal meer aanvaardbaar te zijn, maar daar hebben deze vanwege het rechts-nationalistische karakter van zijn regering geen trek in. Zo gaf Herzog, de voorman van de tweede partij van het land (de Zionistische Unie), aan onder geen beding te willen aanschuiven.
Op 27 augustus 2015 maakte Yaakov Litzman bekend dat hij toestemming had gekregen van de Raad van Thora-wijzen (Moetzes Gedolei HaTorah) van Agudas Yisrael (Agoedat Jisrael) om officieel minister van Volksgezondheid te worden en dat hij Netanyahu's verzoek om verder te gaan als minister accepteerde.[6] Het Israëlische Hoge Gerechtshof had op 23 augustus besloten dat een ministerie niet door een viceminister geleid mag worden. Tot nog toe was Netanyahu formeel minister van Volksgezondheid, terwijl Yaakov Litzman als viceminister feitelijk aan het hoofd van het ministerie van Volksgezondheid stond. Yair Lapid van Yesh Atid vond dat er een volwaardige minister aan het hoofd van het ministerie van Volksgezondheid moest staan en had de zaak voor het Hoge Gerechtshof gebracht.[7] Het Hoge Gerechtshof oordeelde dat Netanyahu als minister-president geen minister van andere ministeries kan zijn. De Knesset heeft het wettelijk toegestane maximum aantal ministers daarvoor ook verhoogd. Yaakov Litzman zelf vindt dat er niet veel verandert, behalve dat zijn salaris iets omhoog gaat.
Danny Danon (Likoed) werd in augustus 2015 ambassadeur bij de Verenigde Naties. Minister zonder Portefeuille Ofir Akunis (Likoed) volgde hem op 2 september 2015 op als minister van Wetenschap, Technologie en Ruimte.[8]
Uitbreiding van de coalitie
bewerkenOp 18 mei 2016 werd bekend dat Netanyahu een overeenkomst met Jisrael Beeténoe had gesloten om de coalitie uit te breiden. Avigdor Lieberman van Jisrael Beeténoe zou minister van Defensie worden en verder zou Jisrael Beeténoe het ministerie van Immigratie krijgen. Op 20 mei 1016 nam Moshe Ya'alon ontslag als minister van Defensie en lid van de Knesset. Hij zei in een persverklaring niet genoeg vertrouwen in Netanyahu te hebben. Op 25 mei vond de ondertekening van de toetreding van Jisrael Beeténoe tot de regering plaats. Naftali Bennett (Het Joodse Huis) stelde als voorwaarde voor de toetreding van Jisraël Beitenu dat er militaire attachés bij het veiligheidskabinet zouden komen. Deze eis werd ingewilligd. Op 30 mei ging de Knesset akkoord met Lieberman als minister van Defensie en partijgenote Sofa Landver als minister van Immigratieopname. Tevens werd Tzachi Hanegbi van Likoed minister zonder portefeuille belast met buitenlandse- en defensiekwesties.
Er hadden in mei 2016 en daarvoor ook coalitiebesprekingen van de Likoed met de Zionistische Unie (ZU) plaatsgevonden, maar die hadden niet tot een overeenkomst geleid. Yitzhak Herzog (Zionistische Unie) verweet in een speech op 17 mei 2016 Shelly Yachimovich dat deze onderhandelingen waren mislukt en zei dat Lieberman door toedoen van Shelly Yachimovich tot minister van Defensie was gemaakt. Yachimovich schreef in een reactie dat ze niet had ingestemd met de toetreding van de ZU tot de regering en geen regeringspost had willen aanvaarden.[9] Benjamin Netanyahu zei dat de deur voor de Zionistische Unie toch open blijft en hij houdt de portefeuille Buitenlandse Zaken en andere portefeuilles daarvoor gereserveerd. Voor Yitzhak Herzog zijn de gesprekken over toetreding tot coalitie Netanyahu-IV nu afgesloten en wil de Zionistische Unie niet toetreden om er geen legitimiteit aan te geven, aangezien ze de ingeslagen weg verkeerd vindt.[10] In het geval dat het Joodse Huis de regering zou verlaten zou de ZU wel de optie overwegen om toe te treden. Moshe Kahlon van Kulanu is van mening dat de ZU en het Joodse Huis best samen in de coalitie kunnen zitten.[11] Op 24 december 2018 besloot de regering tot vervroegde verkiezingen op 9 april 2019, omdat een wetsvoorstel dat de dienstplicht voor charedische joden zou regelen geen meerderheid in de Knesset kreeg.[12][13]
Deelnemende partijen
bewerkenPartijen | Positie | Kabinets- leden |
Ministers | Vice- ministers[4] |
Knesset- zetels |
Politieke leiders |
---|---|---|---|---|---|---|
Likoed (Eenheid) |
(centrum)rechts | 15 | 11[14] | 4 | 30 | Benjamin Netanyahu |
Kulanu (Ons Allemaal) |
centrum(rechts) | 2 | 2 | 0 | 10 | Moshe Kahlon |
HaBajiet HaJehoedie (Het Joodse Huis) |
(extreem)rechts | 4 | 3 | 1 | 8 | Naftali Bennett |
Shas (Sefardische Bewakers (van de Thora)) |
religieus (Sefardisch-charedisch) |
4 | 2 | 2 | 7 | Aryeh Deri |
Jahadoet ha-Torah ha-Meoechèdèt (Verenigd Thora-Jodendom) |
religieus (Asjkenazisch-charedisch) |
2 | 1 | 1 | 6 | Yaakov Litzman, Moshe Gafni |
Yisrael Beiteinu (Israël Ons Thuis) |
rechts | 2 | 2 | 0 | 5 (6)[15] | Avigdor Lieberman |
Totaal | 29 | 21 | 8 | 66 |
Ambtsbekleders
bewerkenAmbtsbekleder | Functie | Ambtstermijn | Partij | |||
---|---|---|---|---|---|---|
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Premier | 31 maart 2009 [16] |
heden [17] |
Likoed | ||
Rav Aluf Moshe Ya'alon משה יעלון (1950) |
Vicepremier | 14 mei 2015 | 22 mei 2016 [18] |
Likoed | ||
Minister van Defensie |
18 maart 2013 [16] | |||||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) [19] |
22 mei 2016 | 30 mei 2016 | Likoed | |||
Avigdor Lieberman אֲבִיגְדוֹר לִיבֶּרְמָן (1958) |
30 mei 2016 | 18 november 2018 [18] |
Yisrael Beiteinu | |||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
18 november 2018 | 9 november 2019 | Likoed | |||
Naftali Bennett נפתלי בנט (1972) |
9 november 2019 | 17 mei 2020 | Nieuw Rechts | |||
Silvan Shalom ציון סילבן (1958) |
Vicepremier | 31 maart 2009 [16] |
27 december 2015 [18] |
Likoed | ||
Minister van Binnenlandse Zaken |
14 mei 2015 | |||||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Minister van Buitenlandse Zaken |
14 mei 2015 | 17 februari 2019 | Likoed | ||
Yisrael Katz יִשְׂרָאֵל כַּץ (1955) |
17 februari 2019 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Minister van Inlichtingenzaken |
14 mei 2015 | |||||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Minister van Binnenlandse Zaken |
27 december 2015 | 11 januari 2016 | Likoed | ||
Aryeh Deri אריה דרעי (1959) |
11 januari 2016 | heden | Shas | |||
Minister voor Ontwikkeling van de Negev en Galilea |
14 mei 2015 | |||||
Moshe Kahlon מֹשֶׁה כַּחְלוֹן (1960) |
Minister van Financiën |
14 mei 2015 | 17 mei 2020 | Kulanu (2015–19) | ||
Likoed (2019–20) | ||||||
Ayelet Shaked איילת שקד (1976) |
Minister van Justitie |
14 mei 2015 | 1 juni 2019 [20] |
Het Joodse Huis (2015–18) | ||
Nieuw Rechts (2018–19) | ||||||
Vacant | ||||||
Amir Ohana אָמִיר אוֹחָנָה (1976) |
5 juni 2019 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Aryeh Deri אריה דרעי (1959) |
Minister van Economie |
14 mei 2015 | 3 november 2015 [21] |
Shas | ||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
3 november 2015 | 1 augustus 2016 | Likoed | |||
Moshe Kahlon מֹשֶׁה כַּחְלוֹן (1960) |
1 augustus 2016 | 23 januari 2017 | Kulanu | |||
Eli Cohen אלי כהן (1972) |
23 januari 2017 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Minister van Volksgezondheid |
4 december 2014 [16] |
27 augustus 2015 | Likoed | ||
Yaakov Litzman יַעֲקֹב לִיצְמָן (1948) |
27 augustus 2015 | 28 november 2017 [18] |
Verenigd Thora-Jodendom | |||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
28 november 2017 | 30 december 2019 | Likoed | |||
Yaakov Litzman יַעֲקֹב לִיצְמָן (1948) |
30 december 2019 | 17 mei 2020 | Verenigd Thora-Jodendom | |||
Chaim Katz חיים כץ (1960) |
Minister van Arbeid en Sociale Zaken |
14 mei 2015 | 16 augustus 2019 [18] |
Likoed | ||
Vacant | ||||||
Ofir Akunis חיים כץ (1973) |
20 januari 2020 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Naftali Bennett נפתלי בנט (1972) |
Minister van Onderwijs |
14 mei 2015 | 1 juni 2019 [20] |
Het Joodse Huis (2013–18) | ||
Nieuw Rechts (2018–19) | ||||||
Minister van Diaspora Zaken |
30 april 2013 [16] | |||||
Minister voor Jeruzalem- en Erfgoedzaken | ||||||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) [19] |
Minister van Onderwijs |
1 juni 2019 | 17 juni 2019 | Likoed | ||
Tat Aluf Rafi Peretz רָפִי פֶּרֶץ (1956) |
17 juni 2019 | 17 mei 2020 | Het Joodse Huis | |||
Yisrael Katz יִשְׂרָאֵל כַּץ (1955) |
Minister van Vervoer |
31 maart 2009 [16] |
17 juni 2019 [22] |
Likoed | ||
Bezalel Smutrich בצלאל סמוטריץ' (1980) |
17 juni 2019 | 17 mei 2020 | Tkoema | |||
Uri Ariel אורי אריאל (1970) |
Minister van Landbouw |
14 mei 2015 | 15 november 2019 [18] |
Het Joodse Huis | ||
Vacant | ||||||
Tzachi Hanegbi צחי הנגבי (1957) |
20 januari 2020 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Aluf Yoav Galant יוֹאָב גָּלַנְטְ (1958) |
Minister van Huisvesting en Constructie |
14 mei 2015 | 1 januari 2019 [23] |
Kulanu | ||
Ifat Shasha -Biton יפעת שאשא-ביטון (1973) |
10 januari 2019 | 17 mei 2020 | Kulanu | |||
Yuval Steinitz יובל שטייניץ (1958) |
Minister van Infrastructuur, Energie en Waterstaat |
14 mei 2015 | heden [17] |
Likoed | ||
Yariv Levin בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1969) |
Minister van Openbare Veiligheid |
14 mei 2015 | 25 mei 2015 [24] |
Likoed | ||
Gilad Erdan גִּלְעָד אֶרְדָן (1970) |
25 mei 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Ze'ev Elkin זאב אלקין (1971) |
Minister van Strategische Zaken |
14 mei 2015 | 25 mei 2015 [23] |
Likoed | ||
Gilad Erdan גִּלְעָד אֶרְדָן (1970) |
25 mei 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Ze'ev Elkin זאב אלקין (1971) |
Minister van Immigratie |
14 mei 2015 | 1 augustus 2016 [25] |
Likoed | ||
Sofa Landver סופה לנדבר (1949) |
1 augustus 2016 | 18 november 2018 [18] |
Yisrael Beiteinu | |||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) [19] |
18 november 2018 | 24 december 2018 | Likoed | |||
Yariv Levin בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1969) [19] |
24 december 2018 | 1 januari 2019 | Likoed | |||
Aluf Yoav Galant יוֹאָב גָּלַנְטְ (1958) |
1 januari 2019 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Tzipi Hotovely ציפי חוטובלי (1978) |
Minister van Diaspora Zaken |
1 juni 2019 | 17 mei 2020 | Likoed | ||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Minister van Regionale Samenwerking |
14 mei 2015 | 26 december 2016 | Likoed | ||
Tzachi Hanegbi צחי הנגבי (1957) |
26 december 2016 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Danny Danon דני דנון (1971) |
Minister van Wetenschap en Technologie |
14 mei 2015 | 27 augustus 2015 [26] |
Likoed | ||
Ofir Akunis חיים כץ (1973) |
27 augustus 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Benjamin Netanyahu בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1949) |
Minister van Communicatie |
4 november 2014 [16] |
22 februari 2017 | Likoed | ||
Tzachi Hanegbi צחי הנגבי (1957) [19] |
22 februari 2017 | 30 mei 2017 | Likoed | |||
Ayoob Kara איוב קרא (1955) |
30 mei 2017 | 25 juni 2019 [18] |
Likoed | |||
Vacant | ||||||
Dudi Amsalem דודי אמסלם (1955) |
1 juli 2019 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
David Azulai דוד אזולאי (1954–2018) |
Minister van Religieuze Zaken |
14 mei 2015 | 30 oktober 2018 [27] |
Shas | ||
Aryeh Deri אריה דרעי (1959) |
30 oktober 2018 | 31 december 2018 | Shas | |||
Itzhak Vaknin יצחק וקנין (1958) |
31 december 2018 | 17 mei 2020 | Shas | |||
Avi Gabbay אָבִי גבאי (1967) |
Minister van Milieu |
14 mei 2015 | 31 mei 2016 [18] |
Kulanu | ||
Moshe Kahlon מֹשֶׁה כַּחְלוֹן (1960) |
31 mei 2016 | 1 augustus 2016 | Kulanu | |||
Ze'ev Elkin זאב אלקין (1971) |
1 augustus 2016 | 17 mei 2020 | Likoed | |||
Yariv Levin בִּנְיָמִין נְתַנְיָהוּ (1969) |
Minister van Toerisme |
14 mei 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | ||
Tat Aluf Miri Regev מירי רגב (1965) |
Minister van Cultuur en Sport |
14 mei 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | ||
Gila Gamliel גילה גמליאל (1974) |
Minister voor Sociale Gelijkheid en Seniorenzaken |
14 mei 2015 | 17 mei 2020 | Likoed | ||
Benny Begin בני בֵּגִין (1943) |
Minister zonder portefeuille (Algemene Zaken) |
14 mei 2015 | 1 juni 2015 [18] |
Likoed | ||
Ofir Akunis חיים כץ (1973) |
Minister zonder portefeuille (Sociale Zaken) |
14 mei 2015 | 27 augustus 2015 [28] |
Likoed |
Veiligheidskabinet
bewerkenBinnen elke Israëlische regering bestaat er een veiligheidskabinet dat bij elkaar komt om het buitenlands- en defensiebeleid uit te stippelen. Hierbij moet worden gedacht aan het afstemmen van diplomatieke onderhandelingen en aan het nemen van snelle beslissingen bij crises, vooral als er oorlog(sdreiging) in het geding is.
Het veiligheidskabinet van het kabinet-Netanyahu IV bestaat wettelijk gezien uit:
- Premier - Benjamin Netanyahu (Likoed, tevens voorzitter)
- Minister van Buitenlandse zaken - idem
- Minister van Defensie – Avigdor Lieberman (tot 15 november 2018)
- Minister van Binnenlandse Veiligheid – Gilad Erdan (Likoed)
- Minister van Justitie – Ayelet Shaked (Het Joodse Huis)
- Minister van Financiën – Moshe Kahlon (Kulanu)
Daarenboven is het veiligheidskabinet met de volgende ministers aangevuld:
- Minister van Binnenlandse Zaken - Aryeh Deri (Shas)
- Minister van Vervoer, Inlichtingen en Atoomenergie - Yisrael Katz (Likoed)
- Minister van Onderwijs - Naftali Bennett (Het Joodse Huis)
- Minister van Immigratieopname - Sofa Landver (Jisrael Beeténoe)
- Minister van Woningbouw - Yoav Galant (Kulanu)
Zie ook
bewerkenVoorganger: 33e regering |
34e regering Kabinet–Netanyahu IV 2015–2020 |
Opvolger: 35e regering |
- ↑ De verkiezingen van 9 april 2019 en 17 september 2019 leverde geen coalitieakkoord waardoor het kabinet demissionair aanbleef
- ↑ De (zeven) viceministers werden pas op 19 mei ingezworen. Op 14 juni werden nog twee viceministers ingezworen.
- ↑ Netanyahu heeft al eens eerder een regering geleid, het kabinet-Netanyahu I dat liep van 1996 tot 1999.
- ↑ a b Een viceminister is vergelijkbaar met een staatssecretaris in België en Nederland.
- ↑ With less than 2 hours to spare, Netanyahu secures a coalition timesofisrael, 6 mei 2015. Gearchiveerd op 18 februari 2023.
- ↑ (en) Hamodia.com, 27 augustus 2015. Gearchiveerd op 28 juni 2022.
- ↑ (en) Times of Israel, 27 augustus 2015, "Deputy Health Minister Litzman to become full minister". Gearchiveerd op 15 januari 2021.
- ↑ Ynet, 28 augustus 2015. Gearchiveerd op 26 februari 2021.
- ↑ (en) Herzog blasts violent Yacimovich for making Liberman defense minister, Jerusalem Post, 18 mei 2016
- ↑ (en) Herzog declares coalition talks 'over and done', Times of Israel, 23 mei 2016
- ↑ (en) Herzog leaves door open for unity government with skeptism, Jerusalem Post, 4 juni 2016
- ↑ "Israelische regering treedt af. Vervroegde verkiezingen in april", Vincent Sondermeijer voor het NRC, 24 december 2018
- ↑ Early elections called for april 9 as coalition agrees to dissolve Knesset, Raoul Wootliff voor The Times of Israel, 24 december 2018. Gearchiveerd op 1 oktober 2022.
- ↑ Inclusief de premier.
- ↑ Knessetlid Orly Levy gaat sinds eind mei 2016 als onafhankelijk parlementslid verder.
- ↑ a b c d e f g Functie gecontinueerd van de vorige 33e regering
- ↑ a b Functie gecontinueerd in de volgende 35e regering
- ↑ a b c d e f g h i j Afgetreden
- ↑ a b c d e Waarnemend
- ↑ a b Uit functie ontheven
- ↑ Afgetreden na benoeming tot minister van Binnenlandse Zaken
- ↑ Afgetreden na benoeming tot minister van Buitenlandse Zaken
- ↑ a b Afgetreden na benoeming tot minister van Immigratie
- ↑ Afgetreden na benoeming tot minister van Toerisme
- ↑ Afgetreden na benoeming tot minister van Milieu
- ↑ Afgetreden na benoeming tot ambassadeur naar de Verenigde Naties
- ↑ Overleden tijdens ambtstermijn
- ↑ Afgetreden na benoeming tot minister van Wetenschap en Technologie