iron
Anglice I
Appellatio
- /ˈaɪɚn/ (Americane)
Notatio
Anglica media iren, a lingua Anglica antiqua íren, a lingua prisca Germanica *īsarno-, ab origine a lingua prisca Indoeuropaea *eis- “ira”, fortasse via una lingua Celtica.
Nomen substantivum
iron (materiale; pl: irons)
- ferrum (-i, n.) || √ Elementum 26; symbolus: Fe
- Ferrum ut ferramentum, praesertim:
- Ferrum levigatorium vestimenti.
- (pluraliter) Manicae, pedicae; compes.
- Fortitudo; potestas; inflexibilitas.
Nomen adiectivum
iron
- ferreus (-a, -um)
- Color ferreus.
- Quam ferrum in fortitudine, stabilitate, etc.
Dictiones derivatae
Collocationes
Anglice II
Partes principales | |
---|---|
praes. III.sg. | irons |
part. praes. | ironing |
praet. | ironed |
part. praet. | ironed |
Notatio
“Ferrum adhibere,” ab iron nomine.
Verbum transitivum
iron
- levigo (-are, -avi, -atum) || Ferro levigare (e.g. vestimenta).
- compedio (-ire, —, -itum) || Ponere in compedes.
Formae affines
- Graeca Antiqua: irōn — vide s.v. ἰρών.
- Graeca Antiqua: īrōn — vide s.v. εἴρων.