Psidium
Goiabeiras (xénero Psidium) | |||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() Psidium guajava | |||||||||||||||||||
Clasificación científica | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
Especies | |||||||||||||||||||
Unhas 400 especies (véxase no texto), incluíndo: | |||||||||||||||||||
Sinonimia | |||||||||||||||||||
As goiabeiras (Psidium spp.) son un xénero dunhas cen especies de árbores tropicais e árbores miúdas na familia Myrtaceae, nativas do Caribe, América Central, América do Norte e o norte de América do Sur. As follas son contrarias, simples, elípticas a ovais, de 5 a 15 centímetros de longo. As flores son brancas, con cinco pétalos e numerosos estames.
A froita das goiabeiras son comestíbeis, redondas ou en forma de pera, de 3 a 10 cm de diámetro (até 12 cm en cultivos selectos). Teñen unha pela magra e delicada, de cor verde pálida a amarela na etapa madura nalgunhas especies, ou rosa a vermella noutras. A polpa branca, cremosa ou alaranxada con moitas semes miúdas duras e cun forte recendo característico. Ricas en vitaminas A, B e C.
Composición química da froita
[editar | editar a fonte]Media por 100: auga 78; proteínas 0.9; graxa 0.40; azucres 7.70; hidratos de carbono 2.70; fibra bruta 8.50; acidez en ácido tánico 1.00; cinsa 0.80; calorías 43.24; a goiaba contén vitaminas A, B1, e C.
Por cada 100 gramos de goiabas hai arredor de 0,5 gramos de substancias antioxidantes, segundo un estudo realizado na India, proporción tres veces maior que outras froitas.[2]
Cultivos e usos
[editar | editar a fonte]As goiabeiras cultívanse en moitos países da zona intertropical subtropical polos seus froitos comestíbeis. Varias especies cultívanse comercialmente. Os máis importantes están no cadro á dereita. A froita cómese toda, coma unha mazá, ou rebanda e servida con azucre e crema como sobremesa.
En Asia, a goiaba crúa mergúllase en sal ou po de ameixa pasa. A goiaba fervida tamén é usada extensivamente para facer doces, xeleas, marmeladas (goiabada) e zumes. É unha das froitas con maiores niveis de vitamina C, por gramo contén unhas 6 ou 7 veces máis que a laranxa, o que a converte nun antigripal natural. As follas e a casca son adstrinxentes intestinais, especialmente nas diarreas dos nenos, pois son ricas en tanino, 30 g de follas por 150 ml de auga, o cocemento é empregado para lavar úlceras. A casca e a raíz da goiabeira son un bo reconstituínte que cura a anemia e fraquezas nerviosas, tomando o cocemento con frecuencia. O seu contido natural de produto fresco son 273 unidades en 100 g (véxase tamén vitamina C).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/ARS_HPSI41.jpg/220px-ARS_HPSI41.jpg)
As plantas son sensíbeis ás xeadas, por iso non se adoitan dar na Galiza interior. Nalgunhas rexións tropicais, incluíndo Hawai, algunhas especies convertéronse en arbustos invasivos. Tamén é de interese para os cultivadores domésticos en áreas de clima temperado, como unha das poucas froitas tropicais que se poden desenvolver até dar froita de interior.
Sinonimia
[editar | editar a fonte]- Calyptropsidium O. Berg
- Guajava Mill.
- Mitropsidium Burret
- Psidiopsis O. Berg
Especies
[editar | editar a fonte]Preto de 400[3]. No Brasil coñécense coma araçás. Entre elas:
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Sinónimos en Kew
- ↑ "¿Cuál es el alimento con más antioxidantes?". Muy Interesante. Consultado o 23 de outubro de 2011.[Ligazón morta]
- ↑ Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. 12 Sep 2009
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- "Manual de Cultivos Orgánicos y alelopatía" Editor: Grupo Latino LTDA. pag.563
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Psidium ![]() |
![]() |
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Psidium |