Deambulatorio
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/Ambulatory.png/200px-Ambulatory.png)
O deambulatorio é un espazo que rodea o altar maior dos templos por onde poden transitar os fieis.
É un elemento característico da arquitectura románica que logo se fixo extensivo á gótica. A súa utilidade xurdiu coa peregrinación masiva aos lugares de devoción popular, cando unha multitude de fieis concorría nunha igrexa e se aprestaba a venerar as reliquias que nela se atesouraban. Este corredor proporcionaba a necesaria fluidez de circulación para que todos alcanzasen a reverenciar as sacras reliquias e para non interromper a cerimonia relixiosa que se puidese estar oficiando na capela maior.
O normal é que na cabeceira da nave central se sitúe o presbiterio e a continuación a capela principal contendo o altar maior e formando unha ábsida de planta semicircular ou poligonal. En tal caso, o deambulatorio adóitase formar pola prolongación das naves laterais que envolven a ábsida polo seu exterior. En ocasións, ábsida e deambulatorio non están separados por un muro cego, senón por unha arquería que ofrece permeabilidade ao conxunto. É así mesmo habitual que ao redor del se dispoñan unha serie de absidiolas radiais[1], cada unha das cales alberga unha pequena capela.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Lajo, Rosina (1990). Léxico de arte. Akal. p. 92. ISBN 84-7600-493-1.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Deambulatorio ![]() |