Gran Premio do Reino Unido de 1979
Nome oficial | XXXII Marlboro British Grand Prix ![]() |
---|---|
Tipo | Gran Premio do Reino Unido ![]() |
Deporte | automobilismo ![]() |
Parte de | Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1979 ![]() |
Distancia do evento | 68 ![]() |
Localización e Datas | |
Localización | Circuíto de Silverstone (Silverstone) 52°04′30″N 1°01′00″O / 52.075, -1.0167Coordenadas: 52°04′30″N 1°01′00″O / 52.075, -1.0167 ![]() |
Lonxitude | 5,891 km ![]() |
País | Reino Unido ![]() |
Data | 14 de xullo de 1979 ![]() |
Competición | |
Primeiro posto | Clay Regazzoni ![]() |
Pole position | Alan Jones ![]() |
Volta máis rápida | Clay Regazzoni ![]() |
O Gran Premio do Reino Unido de 1979 (oficialmente o XXXII Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1979 no circuíto de Circuíto de Silverstone, Northamptonshire, Inglaterra. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de 1979, disputada sobre 68 voltas.
Resumo da carreira
[editar | editar a fonte]Eliminatorias
[editar | editar a fonte]Eliminatorias viu Alan Jones logrou a súa primeira pole position e a do equipo Williams por 0´6 segundos sobre Jean-Pierre Jabouille no Renault. Nelson Piquet logrou o terceiro lugar no Brabham o segundo Williams de Clay Regazzoni partiu xunto a el na segunda fila, mentres que René Arnoux no segundo Renault e Niki Lauda no segundo Brabham compoñían a terceira fila. Completando os dez primeiros estaban John Watson no McLaren, o Lotus de Carlos Reutemann e Mario Andretti, e Jacques Laffite en Ligier. Os Ferrari decepcionaron, o líder do campionato Jody Scheckter só foi 11º e Gilles Villeneuve 13º.
Carreira
[editar | editar a fonte]Ao comezo da carreira, Regazzoni saíu liderando, pero antes do final da primeira volta pasárono o seu compañeiro Jones e Jabouille. Andretti e os Ferrari tamén fixeron saídas rápidos, poñéndose preto de Piquet, Lauda e Arnoux. Ao final da 2ª volta, Piquet cometeu un erro e fixo un trompo en Woodcote, mentres René Arnoux pasou Mario Andretti, que se retirou pouco despois. Jacques Laffite tamén perdeu tres posicións en favor dos dous Ferrari e Carlos Reutemann. Unha volta máis e Arnoux tamén pasou a Lauda, con problemas cos freos que finalmente levou a súa retirada na volta 13, deixando a Arnoux cuarto, Scheckter quinto e Villeneuve obedientemente seguindo ao surafricano .
Diante, Jones estableceu unha ampla vantaxe sobre Jabouille, que estaba loitando cos seus pneumáticos Michelin que degradábanse rapidamente. Na volta 17, o francés entrou en boxes para por pneumáticos novos, subindo Regazzoni a segunda posición. Pero, o desastre chegou para Jabouille cando, logo dunha longa parada, parte do seu alerón dianteiro quedou enganchado nunha mangueira de aire rompéndoo cando acelerou. Viuse obrigado a regresar aos pits para reparalo, durante a substitución o seu turbo sobre quentouse.[1]
A media carreira, Jones aínda lideraba comodamente, con Regazzoni segundo e ben lonxe de Arnoux, e Laffite cuarto por diante dos Ferrari. Entón, achegándose a Woodcote ao final da volta 39, o motor de Jones fallou, un problema coa bomba de auga fixo que se requentara.[2] Seis voltas despois, Laffite tamén se retirou con problemas no motor. Isto deixou só catro pilotos na volta do líder, Regazzoni, Arnoux, Scheckter e Villeneuve, con Jean-Pierre Jarier no quinto lugar no seu Tyrrell e Watson sexto.
Os Ferrari loitaban tamén co desgaste dos Michelin, e Villeneuve entrou en boxes para cambiar os pneumáticos na volta 50, antes de deterse con problemas de vaporización de combustible a cinco voltas para o final. Scheckter, pola súa banda, foi dobrado por Regazzoni na volta 56, antes de dobrar tamén a Jarier e Watson nas últimas voltas.
Regazzoni finalmente pasou a bandeira a cadros 24 segundos por diante de Arnoux, dando a Williams a súa primeira vitoria na Fórmula Un. Tamén foi a quinta e última vitoria para o suízo. Seguíronlles Jarier, Watson e Scheckter, Jacky Ickx, logrou o punto final no segundo Ligier.
Clasificación
[editar | editar a fonte]Pos | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
---|---|---|---|---|---|---|---|
1 | 28 | ![]() |
Williams-Ford | 68 | 1:26:11.17 | 4 | 9 |
2 | 16 | ![]() |
Renault | 68 | + 24.28 | 5 | 6 |
3 | 4 | ![]() |
Tyrrell-Ford | 67 | + 1 volta | 16 | 4 |
4 | 7 | ![]() |
McLaren-Ford | 67 | + 1 volta | 7 | 3 |
5 | 11 | ![]() |
Ferrari | 67 | + 1 volta | 11 | 2 |
6 | 25 | ![]() |
Ligier-Ford | 67 | + 1 volta | 17 | 1 |
7 | 8 | ![]() |
McLaren-Ford | 66 | Sen combustible | 18 | |
8 | 2 | ![]() |
Lotus-Ford | 66 | + 2 voltas | 8 | |
9 | 31 | ![]() |
Lotus-Ford | 66 | + 2 voltas | 24 | |
10 | 3 | ![]() |
Tyrrell-Ford | 66 | + 2 voltas | 15 | |
11 | 17 | ![]() |
Shadow-Ford | 65 | + 3 voltas | 21 | |
12 | 18 | ![]() |
Shadow-Ford | 65 | + 3 voltas | 12 | |
13 | 22 | ![]() |
Ensign-Ford | 65 | + 3 voltas | 23 | |
14 | 12 | ![]() |
Ferrari | 63 | Sistema combustible | 13 | |
Ret | 29 | ![]() |
Arrows-Ford | 45 | Caixa de cambios | 19 | |
Ret | 26 | ![]() |
Ligier-Ford | 44 | Motor | 10 | |
Ret | 20 | ![]() |
Wolf-Ford | 44 | Sistema combustible | 14 | |
Ret | 27 | ![]() |
Williams-Ford | 38 | Bomba auga | 1 | |
Ret | 30 | ![]() |
Arrows-Ford | 37 | Caixa cambios | 20 | |
Ret | 14 | ![]() |
Fittipaldi-Ford | 25 | Motor | 22 | |
Ret | 15 | ![]() |
Renault | 21 | Turbo | 2 | |
Ret | 5 | ![]() |
Brabham-Alfa Romeo | 12 | Freos | 6 | |
Ret | 1 | ![]() |
Lotus-Ford | 3 | Roda | 9 | |
Ret | 6 | ![]() |
Brabham-Alfa Romeo | 1 | Trompo | 3 | |
NSC | 9 | ![]() |
ATS-Ford | ||||
NSC | 24 | ![]() |
Merzario-Ford |
Posicións logo da carreira
[editar | editar a fonte]
|
|
- Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os mellores 4 resultados das primeiras 7 carreiras e os 4 mellores resultados das últimas 8 carreiras contan para o campionato de pilotos. Números sen paréntesis son puntos no Campionato; os números entre paréntesis son os puntos totais anotados.
Carreira anterior: Gran Premio de Francia de 1979 |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA Temporada 1979 |
Carreira seguinte: Gran Premio de Alemaña de 1979 |
Carreira anterior: Gran Premio do Reino Unido de 1978 |
Gran Premio do Reino Unido | Carreira seguinte: Gran Premio do Reino Unido de 1980 |
Notas
[editar | editar a fonte]- Líderes por volta: Alan Jones 38 voltas (1-38); Clay Regazzoni 30 voltas (39-68).
- O tempo da pole position de Jones co seu coche con efecto solo, o Williams FW07, foi 6´6 segundos mais rápido que o tempo da pole conseguido no Gran Premio previo en Silverstone, dous anos antes, por James Hunt no seu McLaren M26 sen efecto solo.
- ↑ "1979 British Grand Prix report". Motor Sport (London). August 1979. Consultado o 23 October 2013.
- ↑ "Grand Prix results: British GP, 1979". Grandprix.com. Consultado o 23 October 2013.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Gran Premio do Reino Unido de 1979 ![]() |
![]() |
A Galipedia ten un portal sobre: Fórmula 1 |