Miloš Obrenović
Ovaj članak ili neki od njegovih odlomaka nije dovoljno potkrijepljen izvorima (literatura, veb-sajtovi ili drugi izvori). |
Miloš Obrenović | |
---|---|
![]() | |
Knez Srbije | |
Vladavina | 23. decembar 1858 – 26. septembar 1860. |
Prethodnik | Aleksandar Karađorđević |
Nasljednik | Mihailo Obrenović |
Knez Srbije | |
Vladavina | 6. novembar 1817 – 25. juni 1839. |
Nasljednik | Milan Obrenović |
Supružnik | Ljubica Vukomanović |
Djeca | Petar Obrenović Petrija Obrenović Savka Obrenović Gabrijela Obrenović Todor Obrenović Marija Obrenović Milan Obrenović Mihailo Obrenović |
Dinastija | Obrenovići |
Otac | Mihajlo Teodorović |
Majka | Višnja Urošević |
Rođenje | Gornja Dobrinja, Osmanlijsko Carstvo | 18. mart 1780.
Smrt | 26. septembar 1860 Beograd, Kneževina Srbija | (80 godina)
Miloš Obrenović (srpski: Милош Обреновић; rođen kao Miloš Teodorović; 18. mart 1780 – 26. septembar 1860), do 1945. zvan kao i Miloš Veliki, bio je knez Srbije od 1815. do 1839. godine i ponovo od 1858. do 1860. godine. Sudjelovao je u Prvom srpskom ustanku, predvodio srbe u Drugom srpskom ustanku i osnovao dinastiju Obrenović. Za vrijeme njegove vladavine Srbija je postala autonomna kneževina u okviru Osmanlijskog carstva. Knez Miloš je vladao autokratski neprestano odbijajući da dijeli vlast. Tokom vladavine bio je najbogatiji čovjek u Srbiji i jedan od najbogatijih ljudi na Balkanu.
Biografija
[uredi | uredi izvor]Miloš Obrenović je bio sin Višnje Urošević i Mihajla Teodorovića, siromašnog seljaka iz Užičke nahije. Rođen je u selu Gornja Dobrinja kod Požege. Miloševi roditelji Mihajlo i Višnja su prije stupanja u brak imali već zasnovane porodice. Mihajlo je prije Višnje bio u braku sa Gordanom sa kojom je imao tri sina, a Višnja je u prvom braku bila udata za Martina Obrenovića iz sela Brusnice sa kojim je imala sinove Jakova (1767–1817) i Milana (1770–1810) i kćerku Stanu. Mihajlo i Višnja su osim Miloša imali još dva sina; Jovana (1786–1850) i Jevrema (1790–1856). U svojoj mladosti, Miloš je bio sluga porodici Aksentija Ječmenice, bogatog trgovca stokom sa Zlatibora. Godine 1805. Oženio se Ljubicom Vukomanović (1785–1843). Sa njom je imao osmoro djece: Petra, Petriju, Savku, Milana, Mihaila, Mariju, Todora i Gabrijelu.
Srpski ustanak i autonomija
[uredi | uredi izvor]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b1/Knez_Milos_Obrenovic.jpg/175px-Knez_Milos_Obrenovic.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Beograd_Konak_kneza_Milosa_2.jpg/200px-Beograd_Konak_kneza_Milosa_2.jpg)
Kada je izbio Prvi srpski ustanak 1804. godine, Milan Obrenović je bio jedan od pokretača i vođa narodnog ustanka. Uz brata Milana, Miloš je učestvovao u brojnim bojevima i upravnim i sudskim poslovima. Miloš 1805. godine dobija od Karađorđa vojvodski čin. Tokom borbi za Užice 1807. godine, pod zidinama tvrđave u napadu na jedan šanac, vojvoda Miloš je bio teško ranjen u grudi. Iako ga je većina otpisala, nakon dvanaest sedmica se oporavio. Pred kraj godine, Milan Obrenović se tokom boravka u Bukureštu, kod glavnog zapovjednika ruske vojske, iznenada razbolio i nakon nekoliko dana umro. Nakon smrti polubrata, Miloš uzima prezime Obrenović.
U popularnoj kulturi
[uredi | uredi izvor]- Karađorđeva smrt, televizijski film prema scenariju Danka Popovića u režiji Đorđa Kadijevića snimljen je 1983. godine u produkciji RTB-a. Lik Miloša Obrenovića glumi Aleksandar Berček.[1][2]
Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ Karađorđeva smrt na YouTubeu, Zvanični kanal RTS Kulturno-umjetnički program
- ^ Karađorđeva smrt na IMDB
Literatura
[uredi | uredi izvor]- Aleksandar Marušić i Ana Bolović. Obrenovići u muzejskim i drugim zbirkama Srbije i Evrope (I-V tom). Muzej rudničko-takovskog kraja.CS1 održavanje: ref=harv (link)
Vanjski linkovi
[uredi | uredi izvor]- Povodom stopedesetogodišnjice Svetoandrejske skupštine - Jedan neobeležen jubilej (NSPM, Miroslav Svirčević, 30.07.2009.)
- Svetoandrejska skupština u izveštajima engleskih diplomatskih predstavnika u Beogradu (Balkanološki institut, Ljubodrag P. Ristić, 1991) Arhivirano 7. 7. 2021. na Wayback Machine