Эротыка
Выгляд
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Female_artistic_nude.jpg/220px-Female_artistic_nude.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/19th_century_nude.jpg/220px-19th_century_nude.jpg)
Эро́тыка (ад грэч. Erotika — любоўны пачатак[1]) — мастацтва перадачы сексуальных эмоцый. Найбольш часта эротыка выяўляецца з дапамогай выяўленчага мастацтва, літаратуры і песень. Паводзіны асоб, намаляваных у эратычным творы, могуць быць звязаны як з шчырым, амаль чароўным пачуццём кахання, так і са звычайнай сексуальнай пажадлівасцю. У адрозненне ад парнаграфіі, эротыка не акцэнтуе графічныя дэталі палавых органаў і палавога акту. У эротыцы часта прысутнічае элемент недамоўленасці, няскончанасці сюжэта — канчатак адлюстроўванай любоўнай прэлюдыі, яе дэталізацыя аддаецца на водкуп уяўленню гледача, чытача або слухача. Тым не менш эротыка часам узбуджае ўяўленне больш, чым парнаграфія. Эратычныя творы могуць падвяргацца цэнзуры.
Міфалагічныя персанажы
- Афрадыта — старажытнагрэчаская багіня кахання і прыгажосці (Венера ў старажытных рымлян).
- Эрат, Эрас — старажытнагрэчаскае бажаство, бог кахання і жарсці (Купідон у рымлян). Толькі традыцыя класічнай паэзіі робіць яго такім, робіць Эрата сынам Зеўса, спараджэннем Ірыды і Зефіра, сынам Афрадыты і Арэса.
Эротыка ў культуры
- «Залаты асёл» — твор часоў антычнасці.
- Дэкамерон — эратычны літаратурны твор.
Масавая культура
- Playboy — вядомы мужчынскі часопіс.
- Цінта Брас — рэжысёр шырока вядомых эратычных фільмаў.
Зноскі
- ↑ Слоўнік іншамоўных слоў : у 2 т. / А. М. Булыка. — Мінск : БелЭн, 1999. — Т. 2 : М-Я. — 1999. — 736 с. — ISBN 985-11-0153-2, С.718
Спасылкі
На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Эротыка
- Эротыка ў мастацтве all-art.org Архівавана 19 красавіка 2011.