Στα Καμένα

ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ

Μιχάλης Γκανάς, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Ελα να πάμε στα καμένα στον Υμηττό και στην Αυλώνα

πουλιά και πεύκα συλλογίσου ενός καμένου παραδείσου

δέντρα που ήτανε φαντάσου και στη σκιά τους ξεκουράσου

Ελα και πάρε με μαζί σου στην Κυριακάτικη εκδρομή σου

βγάλε με στο χλωρό κορμί σου στις εκβολές του παραδείσου

Ελα να πάμε στα καμένα δεν μας χωράει πιά το σπίτι

έρχονται δύσκολες ημέρες μουτζουρωμένες σα Δευτέρες

έρχονται φλόγες απ’τα δάση και μιά φωτιά να μας δικάσει

μέσα στο πύρινό της χνώτο από τον έσχατο στον πρώτο

Ελα και πάρε με μαζί σου στην Κυριακάτικη εκδρομή σου

βγάλε με στο χλωρό κορμί σου στις εκβολές του παραδείσου

Ελα να βγούμε απ΄το σπίτι ξανά σε δρόμους και πλατείες

πάρε και τα παιδιά μαζί σου εδώ, στο χείλος της αβύσσου

κι άφησε μόνη στο τραπέζι την τηλεόραση να παίζει

Να δείχνει έγχρωμο τον πόνο δίπλα σ’ένα φιλέτο τόνο

Να δείχνει φονικά και φλόγες τράντες πολιτικούς

και ρώγες ενώ εμείς θα ‘χουμε φτάσει

στο σταυροδρόμι του εξήντα

Με τα παιδάκια μας στον ώμο για να μας δείχνουνε το δρόμο...

Ελεος...

Πραγματικότητα

Αλλα είχα σκοπό να γράψω σήμερα, φίλοι μου καλοί. Μα η πραγματικότητα χτύπησε έντονα την πόρτα.

Ενας 65 χρονος νεκρός γιατί; Γιατί είπε σε αυτούς που του ζήτησαν να τους δώσει τα χρήματα της σύνταξής του ότι το όπλο είναι ψεύτικο. Και του απέδειξαν με τον χειρότερο τρόπο πως ήταν αληθινό.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα νοσταλγούσα τους κλέφτες του παρελθόντος. Αυτούς που είχαν αρχές. Μάλιστα αρχές. Που ήταν κλέφτες γιατί η ζωή δεν τους έδωσε την ευκαιρία. Που δεν θα γινόντουσαν ποτέ κλέφτες συνταξιούχων και σίγουρα δεν θα γινόντουσαν ποτέ δολοφόνοι. Αυτές οι σκέψεις είναι για καιρό στο μυαλό μου. Οι κλέφτες του παρελθόντος είχαν κώδικα τιμής. Να φτάνεις να πεθαίνεις από κυνισμό 65 χρονών; Ανατρίχιασα.

Και μετά η φωτιά. Αχ η φωτιά που καίει δάση... η αδίστακτη φωτιά που συνήθως βάζουν ανθρώπινα χέρια για την "κονόμα". Για να πουλήσουν στους ανόητους μικροαστούς μια βίλα, όνειρο ζωής. Εχω τσακωθεί πολλές φορές με ανθρώπους που υπερασπίζουν τους καταπατητές. Οταν κάηκε η Πεντέλη πόνεσα. Υπολόγισα ότι αν μου επέτρεπε ο Θεός θα το ξαναέβλεπα δάσος στα βαθιά 60 μου. Τα σπίτια πρώτα να σωθούν η εντολή στους πυροσβέστες. Τι λέτε ρε παιδιά; αντέτεινα. Τα σπίτια φτιάχνονται, τα δάση όμως;

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στην Νέα Μάκρη. Οταν έρχονταν φίλοι από την Αθήνα τους σύστηνα να φέρνουν και ένα μπουφανάκι και εκείνοι γελούσαν. Είχα αγοράσει 3-4 για να μπορώ να τους δανείζω επειδή δεν με πίστευαν. Από τότε όμως που κάηκε η Πεντέλη χάθηκε και η δροσιά.

Και κλαίω γιατί οι άνθρωποι προτιμούν την δροσιά του κλιματιστικού τους αντί της δροσιάς των δέντρων. Κλαίω γιατί κανένας ποτέ δεν έχει μιλήσει, δεν έχει θρηνήσει για τα πουλιά και τα ζώα που καίγονται ζωντανά μες την φωτιά.

Πως να αντέξεις τόση ανθρώπινη βλακεία! Καλά το είχε πει ο Αινστάιν: "Η ανθρώπινη βλακεία και το διάστημα είναι άπειρα. Και για το δεύτερο δεν είμαι σίγουρος" (ήταν όμως για το πρώτο).

Σώστε πρώτα τα σπίτια που γεννήθηκαν πάνω στους νεκρούς κορμούς των δέντρων κι όταν έρθει η ώρα να πεθάνετε απο ασφυξία ας με αξιώσει ο Θεός να σας δω....

Καταπατητές της ανάσας μας....

Αχ τα έχεις τραγουδήσει Κώστα Χατζή ανθρωπογνώστη:

Αν έπαιρνα τα βάσανα του κόσμου τα μεγάλα

χίλιες μπαλάντες θα 'γραφα πικρές

και τα τραγούδια θα 'σβηνα που χω γραμμένα τ' άλλα

που 'ναι γεμάτα από έρωτες ελπίδες και χαρές

Είπα λοιπόν το γράψιμο για πάντα πως θα πάψω

ένα τραγούδι αλλιώτικο αν δε γράψω

κι έτσι ξεκίνησα ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

Και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Βρεφοκομείο η ελπίς

Εκεί οι ανώνυμοι γονείς πηγαίνουν τα μωράκια

όταν θα βγούνε στη ζωή κάποια φορά

παιδιά με δίχως όνειρα γεμάτα με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία

εμείς με την καρδιά μας και το νου

γεμάτη απ' το σκοτάδι μας γεμάτη απ' αγωνία

του κακού ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού

κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω

αφού κι εγώ γκρεμίζω οτι θα φτιάξω κι όμως

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Γηροκομείο η ελπίς

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς

το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια

και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια

γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' οι γέροι γονείς μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε τους γέρους και πετάμε παιδιά...

Τα δάση και τα ζώα θα σκεφτούμε;

΄Ανθρωπε

Ανθρωπε αν δεν μπορείς να γελάσεις, προσπάθησε να μείνεις στην άκρη.

Γιατί κάποιοι γελούν κι είναι κρίμα να σταματήσουν.

Αν δεν μπορείς να τραγουδήσεις, μην κλαις, κοίτα στο πεζοδρόμιο,

γιατί η κιθάρα παίζει και κάποιοι ακολουθούν την μουσική της.

Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις, μη σπέρνεις το μίσος.

Γιατί κάποιοι έχουν καρδιά κι ίσως κάπου να την έχουν δοσμένη.

Αν δεν μπορείς να κοιτάξεις τον ήλιο,

μην βάζεις τα χέρια στα μάτια των άλλων, γιατί εκείνοι ψάχνουν το

φως και θά ΄ναι κρίμα να τους το στερήσεις.

Αν δεν μπορείς να ζήσεις, μη βάζεις την πέτρα στον λαιμό,

γιατί κάποιοι ίσως κλάψουν και το μαύρο δεν ταιριάζει στην Μάνα.

Αν δεν θέλεις να κάνεις τίποτα,

χάσου μες το πλήθος. Τα κορμιά θα σε σκεπάσουν...

Θα ξεχαστείς κι εσύ όπως τόσοι άλλοι...

31 Μαρτίου 1983

Τι να πεις για τον Παράδεισο που σου έταξαν;

"....Θα λέω και θα ξαναλέω πάντα στους ανήσυχους γονείς πως ο μόνος τρόπος για να προφυλάξουν τα παιδιά τους από τα ναρκωτικά, από το αλκοόλ, από τις κακές παρέες από τις παρανοϊκές ιδέες και τις δήθεν πνευματικές σέκτες, ό,τι τέλος πάντων θεωρείται ναρκωτικό, είναι ένας: Να τους προσφέρουν μια οικογένεια ευτυχισμένη, μια στέγη ανάπαυσης και ασφάλειας.

Μια οικογένεια μονογονεϊκή έστω, αλλά καταφύγιο, μια φωλιά που θα επιθυμούν να επιστρέφουν όταν η ζωή εκεί έξω, στο σχολείο, στους δρόμους, στις ομάδες, στον κόσμο, γίνεται δύσκολη. Το ερώτημα δεν είναι η συνηθισμένη και αφελής απορία των μεγάλων:"Μα τι νιώθουν άμα παίρνουν τη δόση τους;"

Το ερώτημα είναι:"Πως νιώθουν όταν δεν την παίρνουν; Ποιά είναι η ζωή τους όταν δεν βρίσκονται σε φυγή; Από που έχουν τόση ανάγκη να αποδράσουν; Τι θέλουν να καταστρέψουν αυτοκαταστρεφόμενα; Τι μισούν;"


Από το βιβλίο "Ο Παλιάτσος και η Ανιμα" της Μάρως Βαμβουνάκη εκδ. Ψυχογιός.

Στον Θανάση που δεν τα κατάφερε και αφου προδώθηκε από αυτούς που αγαπούσε, έφυγε για ταξίδια....άλλα

Αποσπάσματα Βιβλίου

Σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ακόμα ένα βιβλίο που όταν το είχα διαβάσει (1994) μου είχε κάνει εντύπωση. Σε κάθε βιβλίο που διαβάζω, όταν το τελειώσω κάνω και ένα σχόλιο. Σε αυτό γράφω: Μπερδεμένες ψυχούλες, ψαχνόμαστε...

Το βιβλίο λέγεται "Τριχωτό Μίξερ" και είναι της Σοφίας Μαλτέζου εκδ. Φιλιππότη

Σας παραθέτω αποσπάσματα που είναι λίγο μεγαλύτερα από το προηγούμενο για να βγάλετε νόημα:

1. Δεν ξέρω πότε ακριβώς κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι άσκοπο να μιλάω. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως τίποτα δεν μπορει ν΄αλλάξει με τα λόγια, τίποτα δεν σου λένε οι άλλοι με τα λόγια. Οι λέξεις άλλα σημαίνουν σήμερα και άλλα αύριο, άλλα εκφράζουν στο στόμα του πατέρα και άλλα στου αδερφού. Οι λέξεις δεν έχουν πάντα το ίδιο ηχόχρωμα, την ίδια υπόσταση. Σκεπάζουν αυτά ακριβώς που δήθεν αποκαλύπτουν, αποσυνδέουν αντί να ενώνουν, απλώνονται στο χάος αντί να οριοθετούν την ατομική έστω αλήθεια. Η θεία δωρεά έχει θρυμματιστεί σε ηχηρές αοριστίες με καθορισμένη ταρίφα και ελεγμένο προορισμό. Αρνούμαι να πάρω μέρος σ΄αυτό το ταπεινωτικό παιχνίδι. Και σωπαίνω.

2. Ολοι οι μεγάλοι έρωτες κρύβουν μια απάτη: Λατρεύεις αυτόν που θα ΄θελες να είναι. Είναι η μαγεία φθαρτή.

3. Οι άνδρες , ονειρεύονται κι εκείνοι. Γυναίκες γλυκές, κουκλίτσες, τρυφερές, υπάκουες, να νταντεύουν τον εγωισμό τους, να καίνε τις ορμόνες τους. Δεν τις βρίσκουν. Μερικοί αποκοιμιούνται πάνω στους παλιούς μύθους. "Είμαι άντρας εγω με αρχίδια". Πλάνη.

Αρχίδια είχε ο άντρας που έβγαινε παγανιά στο δάσος για κυνήγι και γύρναγε πίσω στη σπηλιά του κουβαλώντας λαγούς κι αρκουδοτόμαρα στη φαμίλια του. Αρχίδια είχαν τα πληρώματα των ιστιοφόρων που έγραψαν τον χάρτη της γης. Αρχίδια έχουν ακόμα κάτι τρελοί ασυμβίβαστοι, που ψάχνουν κάτω από το τσόφλι να βρουν τη ουσία της ζωής, αθέατοι στις σκοτεινές γωνιές τους, μακριά από τη φλυαρία των τηλεοπτικών φακών και την κοινωνική καταξίωση. Αυτοί που μένουν ανέπαφοι και από τη γυναικεία ανακλαστική επιρροή, ατόφιοι, όρθιοι, γίγαντες... Δεν γνώρισα κανέναν από δαύτους. Εφτιαξα έναν. Και τον καθαίρεσα, όταν σπάζοντας το καλούπι μου θέλησε να απελευθερωθεί σ΄έναν κοινόχρηστο ανθρωπάκο, με διαστάσεις αστυνομικής ταυτότητας.

Ως τότε το όνειρο ήταν σαγηνευτικό και το ταξίδι υπέροχο.

4. "Απόψε έχουμε πανσέληνο". Πεντάστηλη είδηση στην πρώτη σελίδα, στη θέση της χθεσινής της αμήχανης: "Νέες αυξήσεις στα καύσιμα". Αυξήσεις έχουμε κάθε μέρα, πανσέληνο μια φορά το μήνα, τίποτα το καινούργιο, μόνο που το "απόψε έχουμε πανσέληνο" σημαίνει απόψε είναι μια διαφορετική βραδυά, απόψε μπορούμε να χαρούμε, να κάνουμε έρωτα, να πάμε μια βόλτα μέχρι τη θάλασσα, ν΄ακούσουμε μουσική κάτω από το φωταγωγημένο ουρανό, απόψε ζούμε, απόψε υπάρχουμε μαζί με το φεγγάρι των παιδικών μας χρόνων, το φεγγάρι της εφηβείας μας το φεγγάρι των τραγουδιών και των στίχων μας, το φεγγάρι που ξέραμε πριν το καταπατήσουμε σαν οικόπεδο στους Θρακομακεδόνες. Μιλάμε για την πανσέληνο που κολυμπάει στα κύτταρά μας, που αναταράζει τις ορμόνες μας και ζευγαρώνει με τους γεννητικούς αδένες μας, το δικό μας πιστό, ανέμελο τρυφερό φεγγάρι πάνω από τα σχολεία, τις εκκλησιές και της κεραίες της τηλεόρασης. Φεγγάρι ή πετρέλαιο, κύριε διευθυντά μου; Πετρέλαιο θα διαλέξεις, το ξέρω. Γιατί και συ φοβάσαι την αλλαγή, δεν τολμάς να δηλώσεις διαφορετικός. Αυθεντικός. Ούτε καν φαντάζεσαι πως το φεγγάρι έχει κι αυτό τις σκοτεινές πλευρές του, τις κοινωνικές προεκτάσεις του. Μήπως οι κάτοικοι των πόλεων δεν χωρίζονται στους προνομιούχους που αντικρύζουν το φεγγάρι από το ρετιρέ τους και στους πληβείους που το έχουν χάσει οριστικά κάτω στα υπόγεια;

5. Αδικα ο ποιητής προσπαθεί να ενωθεί με το σύμπαν την ώρα που εκσπερματώνει στον κόλπο της Λίλης. Η της Νίνης. Δεν έχει σημασία. Η ερωτική πράξη, φορτωμένη με το βάρος της καθημερινής έγνοιας σέρνεται πάνω στη γη, δεν κατορθώνει ν΄απογειωθεί να συμπαρασύρει στην ατμόσφαιρα το ρίγος. Είναι και η απόσταση κάποτε ανάμεσα στο ζευγάρι διαστημική, ο καθένας προτιμάει να εκτοξεύεται μόνος απο διαφορετικά ακρωτήρια, με δικές του προωθητικές δυνάμεις, δεν χρειάζεται, πιστεύει, σύντροφο για το ταξίδι. Χρειάζεται παυσίπονο την ώρα της κρίσης, ο έρωτας είναι το χάπι, μόλις το άγχος ξεπεραστεί η σχέση αρχίζει να ξεθωριάζει, αυτοπαγιδεύεται, διαλύεται. Ακόμα κι όταν εξωτερικά φαίνεται να επιβιώνει. Ποιός έχει καιρό να καλλιεργήσει το θαύμα. Κάτι σαν φούσκωμα στο στομάχι απειλεί τον έρωτα. Θέλεις και δεν θέλεις να φας, αν ήταν δυνατόν θα την περνούσες μ ένα φλιτζάνι τσάι. Μα πάλι πρέπει να φας, έτσι σου έχουν πει, πως δεν μπορεί να μένεις νηστικός, θα φας κι ας ξέρεις πως θα έχεις λιγούρες μετά, φουσκώματα, πόνους, θα ξεράσεις όλη αυτή την αηδία από ένα πρόχειρο μπούκωμα που το αποφασίζεις σε μια στιγμή φόβου, σύγχυσης και εσωτερικής διάσπασης. Κάθε απόπειρα και απογοήτευση...

6. Ηταν απόλυτα ξεκαθαρισμένο. Δικό μου παιδί δεν θα έφερνα στον κόσμο. Αν γινόταν σωστός άνθρωπος θα υπέφερε σε όλη του τη ζωή. Αν δεν γινόταν άνθρωπος, θα υπέφερα εγω.

7. Γνώρισα στ΄αλήθεια κανέναν άντρα, παππού; Ας μην έξυνε το μολύβι του με το γιαταγάνι του ας, ας μην είχε τουμπελέκια ο πούτσος του και τρουμπέτες. Δε με νοιάζει που ο τωρινός άντρας ρίχνει τ΄αχαμνά του στη μάχη για την ΑΤΑ και σέρνει με τα μούσκλια του το καροτσάκι στο σούπερ-μάρκετ. Μόνο το λόγο του να κάρφωνε πάνω στο μέτωπο, ήθελα, να τον διαβάζω ξεκάθαρο και να καμαρώνω. Να λέω αληθινός είναι τούτος ο άντρας, να τον δέχομαι σύντροφο. Ξεφτίδια μου τύχανε στο δρόμο μου, παππού, φςςςς τους έκανες και ζάρωναν από φόβο, μη τύχει και ξοδευτούν λίγο παραπάνω στην αγάπη, μη και χάσουν τη βολή τους, μη τυχόν και υποχρεωθούν να κονταροχτυπηθούν με την ευθύνη. Αντε πάμε να χαθούμε στο δάσος τους έλεγα κι αυτοί δεν ξεμυτούσαν από το πορτάκι της αυλής τους.Μήπως είχα και τον καιρό να μάθω τι ακριβώς φοβούνται; Γιατί φοβούνται; Απλωνα το χέρι να τους χαιδέψω και σαν τρομοκρατημένα σκυλιά, με δάγκωναν. Koίταζα τις πληγές μου με απορία και σκεφτόμουν πως στο τελευταίο πάτωμα της κόλασης σιγοψήνονται ζωντανοί οι φοβισμένοι. Ισως από φόβο τρέχουν όλοι, να μη συνειδητοποιήσουν τον εχθρό που κουβαλάνε μέσα τους, να μην αφήσουν εκτεθειμένη τη φτέρνα τους στην αναγνώριση της αδυναμίας τους.

Η συνέχεια επι του βιβλίου.....

Τον Δρόμο τον Φτιάχνεις Προχωρώντας

Η ζωγραφιά είναι έργο του Michaelaggelo και βρίσκεται στην Capella Sixtina στο Βατικανό.

Η ζωή δεν έχει την απαίτηση να είμαστε συνεπείς, καλοί, υπομονετικοί, εξυπηρετικοί, κακοί, άσπλαχνοι, θυμωμένοι, ορθολογιστές, συναισθηματικοί, απερίσκεπτοι, στοργικοί, βιαστικοί, δεκτικοί, νευρωτικοί, προσεκτικοί, δύσκαμπτοι, ανεκτικοί, σπάταλοι, πλούσιοι, καταπιεσμένοι ευγενικοί, άρρωστοι, διακριτικοί, αστείοι, τεμπέληδες, υγιείς, πλεονέκτες, όμορφοι, αντιδραστικοί, ανόητοι, αλτρουιστές, αγχωμένοι, μεγαλόψυχοι, ηδονιστές, φιλόπονοι, εκμεταλευτές, διορατικοί, ιδιότροποι, σοφοί, εγωιστές, θύματα ή ότι άλλο.......

Η ζωή, ωστόσο, απαιτεί να ζούμε με τις συνέπειες των επιλογών μας....

Η Μοναξιά Είναι Από Χώμα

Μετά από πρόσκληση του Lockheart και με δεδομένo ότι η εποχή αυτή είναι αγαπησιάρα, παρά τις υψηλές θερμοκρασίες, για πολλούς bloggers - Αγγελος Σπύρου και Χαμηλοπετάγματα μεταξύ άλλων, θυμήθηκα την Μοναξιά Είναι Από Χώμα της "ποιήτριας" των σχέσεων Μάρως Βαμβουνάκη. (Να ναι καλά η Κρήτη!!!)

Παραθέτω αποσπάσματα:

1. Υπήρξε κάποτε ένας άνθρωπος που στεκόταν μπροστά στον καθρέπτη και δεν υπήρχε το είδωλό του. Επιθυμώ ν΄αποκτήσω τόση επίγνωση μια μέρα κι εγω, που να στέκομαι όρθιος μπροστά στον ολόσωμό καθρέπτη μου και να μη βλέπω τίποτα. Να έχω απορροφήσει τις αντανακλάσεις μου όλες.

2. ...Είναι ο θάνατος", έλεγα "και πρέπει να γλιτώσω". Αυτό είναι ο θάνατος: να εξαφανίζεσαι άβουλα, να μη βρίσκεται τι να περισώσεις, να ξεχνάς.

3. Ο Χίτλερ, οι τύραννοι κι οι τυραννίσκοι έρχονται και παρέρχονται όμως το πλήθος που τους ζητωκραυγάζει και τους τρέφει είναι αιώνιο.

4. Το καλό είναι δυνατώτερο απ΄το κακό, μόνο που εμείς δεν είμαστε σταθερά καλοί, αληθινά καλοί που να αξιωθούμε την ισχύ του. Είμαστε ασθενείς γιατί είμαστε σε όλα ασταθείς. Ετσι παραζαλισμένοι θα την περάσουμε τη ζωούλα μας. Στο περίπου.

5. Δεν είναι τυχαία η κουβέντα πως ο εγκληματίας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Την τιμωρία του αποζητά γι΄αυτό επιστρέφει. Λαχταρώ βαθιά να υπάρχει κάπου η δικαιοσύνη κι ας είναι σε βάρος μου. Τίποτα δεν είναι πιο εξευτελιστικό από το να μου επιτρέπονται τα πάντα, πως δρω χωρίς συνέπειες, πως αταχτώ χωρίς ποινές.

6. Δεν φταις εσυ καλή μου και μη λυπηθείς για τίποτα. Δεν φταις εσυ για όσα δεν μπορείς καλή μου. Εγω ο ανόητος που χτυπιόμουνα να λάβω απ΄αυτά που δεν είχες...

7. Σε ήθελα τόσο που προσπάθησα να βρώ κι άλλη. Για αντιπερασπισμό στην αβάσταχτη λαχτάρα μου για σένα, για να τη μειώσω, για να την ανακουφίσω... Πιο πολύ για να περιορίσω την φοβερή ανασφάλεια πως ίσως μ΄αφήσεις και να μετριάσω τον όλεθρο του πιθανού χωρισμού μας με μια ρεζέρβα.

8. Αλλάζω συνέχεια σαν την άμμο. Παραπλανητικός και παραπλανημένος σαν κι εκείνη δείχνω σταθερός και συμπαγής και μόνιμος κι όμως και το πιο ελαφρό αεράκι μας μετακινεί και αλλοιώνει τους συσχετισμούς δυνάμεων.

9. Το νιώθω κι ας διστάζω κι ας τρέχουν κόμποι ιδρώτα απ΄το μέτωπό μου. Το καταλαβαίνω πια πως δεν αρκεί να πονάς για να γλιτώσεις, πρέπει να μάθεις να πονάς με ευχαριστία.

Πως γίνεται να πονέσω μ΄ευχαριστία εγω ο φοβιτσιάρης, ο χέστης, ο κάλπης. Εγω που σαν γούνινο κούνελο με παραχαϊδέψανε κι επιμελώς με διδάξανε να παραχαϊδεύω κι εγω τον εαυτό μου. Εγω ο ατροφικός, ο μίζερος, ο κλάψας, εγω που έκανα επιστήμη τη λούφα, τη δικαιολογία, την υπεκφυγή.

10. Τουλάχιστον μέσα από τα πάθη μου κερδίζω τη σοφία του πως ελάχιστα ξέρω. Πως τίποτα δεν ξέρω.

11. Η αγάπη δεν επιβάλλεται, η αγάπη εμπνέεται. Η ανάγκη κι η εξάρτηση είναι κάτεργο που μαραζώνει, όμορφος μόνο με ελευθερία γίνεσαι. Γι΄αυτό μ΄αγαπούσαν πάντοτε γυναίκες που δεν αγαπούσα, γιατί μαζί τους ήμουν ελεύθερος.

12. Αποφεύγω ν΄αναρωτηθώ τι σήμαινα εγω για σένα. Τη σημασία μου σ΄όσα τώρα θυμάσαι. Μόνο τη δική σου σημασία μέσα μου ανιχνεύω σκάβοντας στοές, λαγούμια, υπόγεια ατελείωτα. Η ανάγκη μου να σε αποκρυπτογραφήσω με αναγκάζει να μελετώ τη γεωγραφία της ύπαρξής μου. Για να σ΄εντοπίσω πάνω μου ασχολούμαι με μένα.

13... Αν ίσως είσαι λυπημένη που χωρίσαμε, περισσότερο η λύπη σου θα είναι που έμεινες χωρίς αγάπη, παρά χωρίς εμένα. Λύπη που άλλωστε εύκολα παρηγοριέται και δεν θέλω να το σκέφτομαι.

14. Να γίνω άτρωτος όπως οι ανυπεράσπιστοι και ισχυρός όπως οι αθώοι. Η καχυποψία είναι κακομοιριά, η δυσπιστία φτώχια. Συνεχώς το διαπιστώνω, από κανένα δεν κινδυνεύω, απ΄τον εαυτό μου μονάχα. Οσο γεμίζω αυτοπεποίθηση τόσο αφήνομαι και εμπιστεύομαι τους άλλους.

15. Αν δεν μ΄έκανες έτσι πολύ δυστυχισμένο δεν θα την υποψιαζόμουνα την αληθινή ευτυχία, αν δεν με απέλπιζες τόσο βαριά, δεν θα την έβρισκα την αξία της ελπίδας κι αν δεν μ΄έσερνες κοντά στον θάνατο δεν θα ανακάλυπτα μέσα μου πόση μπορεί να είναι η δύναμη της ζωής.

Τα υπόλοιπα στο βιβλίο. Η έκδοση είναι του Φιλιππότη (1987) και εγώ το διάβασα την ίδια χρονιά. Είναι από τα βιβλία που αγάπησα. Και που με βοήθησαν να μην πνιγώ.

Juke box Μουσικών Αναμνήσεων

Εψαξα στο juke box των αναμνήσεων ένα cd να φτιάξω. Ενα κουνελάκι κάτασπρο βλέπω να περνάει και να μου τραγουδάει: "Αχ, κουνελάκι, κουνελάκι ξύλο που θα το φας..." μα έπειτα φεύγει βιαστικά.

Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο βάθος βλέπω τον Μάνο να μου τραγουδά:

" Η άδερφή μου η Ρεβέκκα

εφέτος έκλεισε τα 10,

θέλει να κάνει την μεγάλη,

αλλά μυαλό δεν έχει βάλει...

Κι ύστερα σου λένε ότι τα κορίτσια

θέλουνε να γίνουν με τα αγόρια ίσα ..."

και μετά ο Τζων Τίκης - αν δεν με απατά η μνήμη μου - σε ντουέτο:

" Πες μου μπαμπά μου, σε παρακαλώ,

είναι η αγάπη καλό ή κακό..."

ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα και την φωνή του Μπιθικώτση, ήρθαν για μια στιγμή σε ένα ρεφρέν:

"Το ένα τ΄άλογο να είναι άσπρο,

όπως τα όνειρα που έκανα παιδί,

το άλλο τ΄άλογο να είναι μαύρο

σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή"

(χαμογελάω γιατί ακόμα το τραγουδάω...)

Είναι η εποχή που ο παππούς κάνει μεγάλη θυσία και με πηγαίνει με το λεωφορείο στο ωδείο. Παράρτημα του Εθνικού... Με βλέπω να παίζω στο πιάνο τις πρώτες μου νότες.

Κι ύστερα Elvis Presley να τραγουδάει:

"Love me tender, love me sweet,

never let me go.

You have made my life complete,

and I love you so."

ή το Rock 'n Roll

"Number forty-seven said to number three:

"Let's rock, everybody, let's rock.

Everybody in the whole cell block

was dancin' to the Jailhouse Rock."

Η μαμά αγαπάει πολυ τον Elvis. Δεν την θυμάμαι να κλαίει τόσο πολύ όσο στο θάνατο του Elvis παρά μόνο όταν έχασε τον σύντροφό της, τον μπαμπά μου.

Κι ύστερα Beatles:

"It's been a hard day's night,

and I been working like a dog

It's been a hard day's night,

I should be sleeping like a log

But when I get home to you

I'll find the things that you do

Will make me feel alright"

και

" Yesterday, all my troubles seemed so far away

Now it looks as though they're here to stay

Oh, I believe in yesterday.
Suddenly, I'm not half to man I used to be,

There's a shadow hanging over me.

Oh, yesterday came suddenly.
Why she had to go I don't know she wouldn't say.

I said something wrong, now I long for yesterday. "

Το τραγουδάω κι ας έχω γνωρίσει μόνο το today. Βιάζομαι να μπω στον κόσμο των μεγάλων (τρομάρα μου). -"Μην βιάζεσαι μικρή είσαι ακόμα" συμβουλεύει η μαμά και ακούμε παρέα

"Forever and ever" και "Goodbye my love goodbye" με τον Demi Rousso.

... Ο μπαμπάς άνθρωπος του "κουρμπετιού" κάτι καταλαβαίνει: "Οι άντρες θέλουν...sex" μου λέει κοφτά. "Να κάνεις μόνο γιατί εσυ θέλεις κι όχι γιατί στο ζητάει. Αν σ΄αγαπά θα περιμένει, αν δεν περιμένει χάρη θα σου κάνει να σε αφήσει"

Μα εγω θέλω να ζήσω την... πρώτη φορά, να μου φύγει κι ένα "βάρος". Κάτι αρχίζω να μαθαίνω για την αρμονία...

"There's a lady who's sure

All that glitters is gold

And she's buying a stairway to heaven.

When she gets there she knows

If the stores are all closed

With a word she can get what she came for.

Ooh, ooh, and shes buying a stairway to heaven."

Υστερα, η απόρριψη: "Δεν μπορώ σήμερα, θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο"

Μπαμπά δεν μου είπες πως η πρώτη αγάπη πονάει τόσο...

"If tomorrow never comes

Will she know how much I loved her

Did I try in every way to show her every day

That shes my only one

And if my time on earth were through

And she must face the world without me

Is the love I gave her in the past

Gonna be enough to lastIf tomorrow never comes"

και

"Tuesday's gone with the wind.
My baby's gone with the wind.

Train roll on. Tuesday's gone."

αλλά και

" Τι θα πει απαγορεύεται δεν έμαθα

ένα νόμο ξέρει μόνο η καρδιά μου

πάντα έκανα ότι ήθελα κι ας έπαθα

όσα λάθη έχω κάνει είναι δικά μου

Για ό,τι έχω κάνει δε μετανιώνω,

δε μετανιώνω

είναι η ζωή μια πλάνη γεμάτη δάκρυ

και ψέμα μόνο

και πίστεψα σε σένα κι εσύ ήσουν ψέμα

κι εσύ ήσουν ψέμα

για ό,τι έχω κάνει δε μετανιώνω δε μετανιώνω"

τραγουδάει ο Τουρνάς και εγω ζητάω να πιαστώ από κάπου να σωθώ...

"I realize the best part of love is the thinnest slice

And it don't count for much

But Im not letting go

I believe theres still much to believe in...

Lost in love and I dont know much

Was I thinking aloud and fell out of touch?

But Im back on my feet and eager to be what you want"

από τους Air Supply και

"Nights in white satin,

Never reaching the end,

Letters I've written,

Never meaning to send.

Beauty I'd always missed

With these eyes before,

Just what the truth is

I can't say anymore.

Cause I love you,

Yes, I love you,Oh, how, I love you." από τους Moody Blues

και από τους Lynyrd Skynyrd:

"If I leave here tomorrow

Would you still remember me?

For I must be travelling on, now,

There's too many places I haven't seen

And if I stayed here with you, now

Things just wouldn't be the same

Well I'm as free as a bird now,

And a bird you can not change.

And a bird you can not change.

And a bird you can not change.

Lord knows I can't change

Bye, bye, its been a sweet love.

And though this feeling I can't change.

Please don't take it badly,

The Lord knows I'm to blame.

And, if I stayed here with you now

Things just wouldn't be the same.

For I'm as free as a bird now,

And this bird you'll never change.

And the bird you can not change.

And the bird you can not change.

Lord knows, I can't change.

Lord help me, I can't change."

Να και τα πρώτα ποτά. Νιώθω καλύτερα τώρα, μούδιασε λιγάκι η καρδιά και δεν πονάει...

Imagine there's no Heaven

It's easy if you try

No hell below us

Above us only sky

Imagine all the people

Living for today

τραγουδάει με πάθος ο Lennon μα η βαρύτητα με κρατάει στη γη....

Εποχή της επανάστασης και της παρανομίας: Θέλω μηχανάκι και έτσι ο μπαμπάς που δύσκολα μου χαλάει το χατίρι μου αγοράζει ένα Garelli μοτοποδήλατο. Μαύρο με χρυσά γράμματα. Οταν αργότερα το άλλαξα για ένα "παπί" Honda αυτό το χάρισα στον 8χρονο αδερφό μου.

Στην άσφαλτο κουρσάρος
με καράβι την μοτοσυκλέτα
παντιέρα το μπουφάν το πλαστικό.
Στα 18 σου έσπασες τα φρένα
ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα.

όπως και

Get your motor runnin
'Head out on the highway
Lookin' for adventure
And whatever comes our way
Yeah Darlin' go make it happen
Take the world in a love embrace
Fire all of your guns at once
And explode into space

Η ζωή μου σε ρυθμούς Hard Rock: Rory Galagher, Doors, Queen, Toto, Ac/Dc, Black Sabbath, Judas Priest, πηγαίνουν γάντι με τις αναζητήσεις μου. Η εποχή που αν ήσουν αντρας με μακριά μαλλιά θα τραβιόσουν συχνά για "εξακρίβωση στοιχείων". Θα τραβιόσουν επίσης αν σύχναζες σε Rock club.

Theres no time for us
Theres no place for us
What is this thing that
builds our dreams yet
slips awayFrom us
Who wants to live forever
Who wants to live forever....?
Theres no chance for us
Its all decided for us
This world has only
one sweet moment
set aside for us

Στο φροντιστήριο αγγλικών ο δάσκαλος μου βγάζει nick name και με φωνάζει Miss America.
Ε ναι, την θαυμάζω αυτή τη χώρα. Ολα τα είχε σε μέγεθος extra large και τις ευκαιρίες!
Τυχερή ένιωθα τώρα. Τα καλοκαίρια μέσα στην Αμερικάνικη βάση τα πέρασα.
Απ΄έξω διαδήλωνε το ΚΚΕ εκτός από τις 4 Ιουλίου (γιορτή για την ανεξαρτησία της Αμερικής). Τότε και αυτοί έμπαιναν - ίσως πρώτοι - μέσα. Εμαθα τα 3ήμερα αμερικάνικα πάρτυ και άρπαξα το πρώτο χαστούκι από την μαμά που με βρήκε τύφλα μεθυσμένη....
Αρχισα το τσιγάρο. Είμαι μεγάλη φώναζα!
Αρχισε η επανάσταση χωρίς αιτία: Απειλές, κόντρες, ξενύχτια, παζάρια για την ώρα που θα έμενα έξω, ολονύχτιες συζητήσεις, εβδομαδιαίες επισκέψεις στο αεροδρόμιο (ήταν το μόνο ανοιχτό τις πρωινές ώρες), αγγίγματα τρυφερά, άδολα...
Αργότερα θα πονούσαν.
Ψάχνω τα όρια μου και φτάνω στα άκρα.

"Άσε με να κάνω λάθος
μην παριστάνεις το Θεό
δε μ’ αρέσουν οι σωτήρες
δε γουστάρω να σωθώ.
Δεν πειράζει αν μετά θα μετανιώσω
δεν τρέχει τίποτα αν διπλά θα κουραστώ
Δεν με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω
Αφού ξέρω πως έπαιξα και γω…»

στιγμές συνειδητοποίησης:

I close my eyes, only for a moment,
and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity
Dust in the wind, all they are is dust in the wind.
Same old song, just a drop of water in an endless sea
All we do, crumbles to the ground, though we refuse to see
Dust in the wind, all we are is dust in the wind
[Now] Don't hang on, nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away, and all your money won't another minute buy.
Dust in the wind, all we are is dust in the wind
Dust in the wind, everything is dust in the wind.

Κόντρες, βόλτες με το Mini Cooper που έχω "βουτήξει" τα κλειδιά Γλυφάδα, Βαρκιζα, Σούνιο, Μαραθώνας, Διόνυσος, Πεντέλη... χειρόφρενα με το αυτοκίνητο, σούζες με το μηχανάκι.

"Δεν θα πεθάνουμε ποτέ
κουφάλα νεκροθάφτη"

Κι άλλη παρανομία. Τρέμετε ραδιογωνόμετρα. Φτιάξαμε ραδιοφωνικό σταθμό. Τι παράξενο.
Εχουμε ακροατήριο. Μας ακούνε!!! Ενα πετυχημένο πάρτυ μας χαρίζει τον κόσμο όλο! Είμαστε δυνατοί. "Ακούτε τον 805. Κάντε τις αφιερώσεις και θα τις βγάλουμε ζωντανά στον αέρα".
Η μαμά φωνάζει. Της χαλάμε την ησυχία και την μεσημεριανή σιέστα.

Κι ύστερα Pink Floyd, King Crimson, Scorpions...

Mother do you think they'll drop the bomb?
Mother do you think they'll like this song?
Mother do you think they'll try to break my balls?
Mother should I build the wall?
Mother should I run for president?
Mother should I trust the government?
Mother will they put me in the firing line?
Mother am I really dying?
Hush now baby, baby, dont you cry.
Mother's gonna make all your nightmares come true.
Mother's gonna put all her fears into you.
Mother's gonna keep you right here under her wing.
She wont let you fly, but she might let you sing.
Mama will keep baby cozy and warm.
Ooooh baby ooooh baby oooooh baby,
Of course mama'll help to build the wall.

Αλλά και Μουσικές Ταξιαρχίες, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Λήτης +Τρύκ, Πουλικάκος, Παύλος Σιδηρόπουλος, Socrates, Ζουγανέλης, Τουρνάς...

Υστερα, μπήκε εκείνος στη ζωή μου. Μόλις που είχα μαζέψει τα κομμάτια μου. Πολλά ζευγάρια υιοθετούν ένα μουσικό κομμάτι που τους αρέσει από κοινού: το δικό μας κομμάτι είναι (από την πρώτη στιγμή που το ακούσαμε) το Θάλασσες του Δημήτρη Μητροπάνου:

Θάλασσες...
μέσα στα μάτια σου θάλασσες...
Και με ταξίδευες σαν το καράβι, κι έλεγες
"Θα σ' αγαπώ με τα καλοκαίριαμε τρικυμίες και με βροχές
με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια
θα ονειρεύεσαι ό,τι θες
"Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω
απόψε να μεθύσω
Τα καλοκαίρια πες μου πως μπορώ
μονάχος μου να ζήσω
Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω
απόψε να μεθύσω
Σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω
θα βγω να σε ζητήσω
Θάλασσες...
μέσα στα μάτια σου θάλασσες...
Και με ταξίδευες σαν το καράβι,
κι έλεγες "Θα σ' αγαπώ μη μου συννεφιάζεις
σαν αμαρτία και σα γιορτή
μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις
ό,τι με λόγια δε σου 'χω πει"

Και μετά την ημέρα του γάμου μου τραγούδησα στους καλεσμένους μου το Hotel California παρέα με την κολλητή μου:

On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,’this could be heaven or this could be hell’
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the hotel california
Any time of year, you can find it here
Her mind is tiffany-twisted, she got the mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget
So I called up the captain,’please bring me my wine’
He said, ’we haven’t had that spirit here since nineteen sixty nine’
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely placeSuch a lovely face
They livin’ it up at the hotel california
What a nice surprise, bring your alibis
Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said ’we are all just prisoners here, of our own device’
And in the master’s chambers,
They gathered for the feast
The stab it with their steely knives,
But they just can’t kill the beast
Last thing I remember, I wasRunning for the door
I had to find the passage back
Τo the place I was before’relax,’
said the night man,We are programmed to receive.
You can checkout any time you like,
But you can never leave!

Καρπός της αγάπης μας τα δυό μας παιδιά... Ενα αγόρι κι ένα κορίτσι. Πως πέρασε ο καιρός έτσι όμορφα δίπλα σου:

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιάστην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο
Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα
Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος
Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη
Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός


Κι όταν έφυγε ο μπαμπάς στο ταξίδι χωρίς γυρισμό, καθώς τον συνόδευα του τραγουδούσα:

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι
Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις
Αγαπημένε μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη
Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά
Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια
Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

και οι άνθρωποι μονάχοι σε στίχους του Γιάννη Καλαμίτση, γιατί όσο "θόρυβος" και να υπάρχει γύρω μας, παραμένουμε "μονάχοι"


Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι
Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...


Και τώρα πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα.... και ξέρω πως θα ΄ναι δύσκολο. Ομως εχω πάντα ενα τραγούδι να με συντροφεύει....

Μια Μικρή Ιστορία του Umberto Eco

Μου το έστειλαν σήμερα με mail και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Συγγραφέας του ο Umberto Eco.

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σ΄ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη.

Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δυό του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια τους κατάσταση).

Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.

Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:

-Καλημέρα.

-Καλημέρα, απάντησε ο φύλακας.

-Πως λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;

-Αυτός είναι ο Παράδεισος!

-Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!

-Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.

-Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης...

-Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδω απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.

Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιεί μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.

Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρείς, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε απο μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σ΄έναν χωματόδρομο περικυκλωμένο από δέντρα... Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο μ΄ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.

-Καλημέρα, είπε ο διαβάτης.

Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.

-Διψάμε πολύ, το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.

-Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σ΄εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

Ο άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.

-Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.

-Επί την ευκαιρία, πως ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.

- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

-Ο Παράδεισος; Μα, ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε πως εκεί ήταν ο Παράδεισος!

- Εκείνο δεν ήταν ο Παράδεισος. Ηταν η Κόλαση, απάντησε ο φύλακας.

Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.

- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.

- Σε καμιά περίπτωση! αντέτεινε ο άντρας.

Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους...

'Ακου Ανθρωπάκο

.... Ευχαριστώ την καλή μου μοίρα γιατί πέρασα τη ζωή μου απαλλαγμένος από ρυπαρότητα και λαιμαργία.

Γιατί είδα το μεγάλωμα των παιδιών μου, το πρώτο τους ψέλλισμα, περπάτημα, παιχνίδι, ερώτημα, γέλιο και ερωτικό σκίρτημα.

Γιατί διατήρησα ακέραιη την ευαισθησία μου για την άνοιξη και το ελαφρό αεράκι της, για το μουρμούρισμα του ρυακιού πλάι στο σπίτι, για το τραγούδι των πουλιών στο δάσος.

Γιατί δεν συμμετείχα στα κουτσομπολιά του κακοήθη γείτονα.

Γιατί ήμουν ευτυχισμένος στην αγκαλιά του συντρόφου μου και γιατί ένιωσα το ρεύμα της ζωής μέσα μου.

Γιατί στους δύσκολους καιρούς, δεν έχασα τον προσανατολισμό μου και γιατί η ζωή μου είχε νόημα. Κι αυτό, επειδή πάντα άκουγα τη φωνή μέσα μου που έλεγε: "Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να περάσεις τη ζωή σου με υγεία και ευτυχία. Ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς σου, ακόμα κι αν σε οδηγεί έξω απ΄το μονοπάτι των άτολμων ψυχών. Να μη γίνεσαι σκληρός και να μην πικραίνεσαι, όταν η ζωή καμιά φορά σε βασανίζει".

Και στη σιγαλιά του δειλινού, μετά τη δουλειά της ημέρας, όταν κάθομαι στο λιβάδι μπροστά στο σπίτι, με το παιδί μου και τη γυναίκα μου ακούγοντας την ανάσα της φύσης, φτάνει στ΄αυτιά μου μια μελωδία, η μελωδία του μέλλοντος: "Εκατομμύρια άνθρωποι εσείς, σας αγκαλιάζω, μ΄ένα φιλί για όλο τον κόσμο".

Τότε νιώθω τη φλογερή επιθυμία να μάθει κάποτε αυτή η ζωή να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να αλλάξει τη νοοτροπία των σκληρών και δειλών ψυχών που κάνουν τα κανόνια να βροντούν. Το κάνουν αυτό, μόνο και μόνο επειδή η ζωή τους ξέφυγε μέσα απ΄τα χέρια.

Και αγκαλιάζω τον γιό μου που με ρωτάει: "Πατέρα ο ήλιος έφυγε. Που πήγε; Θα ξαναγυρίσει γρήγορα;" Και του απαντώ: "Ναι γιέ μου! Θα ξανάρθει γρήγορα να μας ζεστάνει".

Απ΄το βιβλίο του Βίλχελμ Ράιχ: Ακου Ανθρωπάκο

Για την Μαρία Λ.

Ήθελα να σου κάνω έκπληξη. Γιατί την άξιζες! Γιατί την σχεδίαζα από καιρό. Δείλιασα την τελευταία στιγμή; Μπα, όχι. Ήμουν αποφασισμένη κι ας είχα τράκ.


Είναι που δεν θα καταλάβαιναν... Γιατί πολλοί δεν ξέρουν.





Κι απ΄την άλλη πως να τιμήσεις μια δασκάλα με τέτοια προσφορά; Τι να φτουρήσει ο λόγος σου και τι να πει, μπρος σε τόσες πράξεις.



Μιλούν όλα τα παιδιά της (αλήθεια ο μονάκριβός σου γιός δεν ζήλεψε ποτέ τα "άλλα" παιδιά σου;) και οι γονείς που κατάλαβαν τι είναι η Μαρία.





Τι να λεγα; για τον κόπο σου και τις προσπάθειές σου; Όποιος θέλει μπορεί να τα δει στα μάτια σου, στα μάτια τους.





Μπορεί να μην ξέρεις: Είσαι μια πόρτα στη ψυχή τους. Είσαι τα πρώτα χρώματα στο καμβά της καρδιάς τους. Είσαι το διότι στα γιατί τους. Είσαι πηγή έμπνευσης (όχι μόνο γι΄αυτά, μα και για μας, τις μαμάδες και για τους μπαμπάδες). Είσαι οδηγός στα σκοτεινά μέρη της ζωής. Είσαι η γη που πρωτοπάτησαν έξω από το σπίτι τους και ο ουρανός που πρωτοπέταξαν, ανοίγοντας δειλά - δειλά τα φτερά τους.





Τι σκέφτεσαι; Υπερβολές λες; Όχι, όχι καλή μου. Απ την γλυκειά αγκαλιά της μανούλας τους σε σένα τρέχουν. Εσύ πρώτη τα βλέπεις να πετούν μακριά!





Μην βουρκώνεις. Είναι πολύτιμα τα δάκρυά σου. Γεμάτα κόπο και αγάπη. Σκληρή δουλειά, σεβασμό και κατανόηση. Άσε τους καθηγητές να νομίζουν πως κρατούν τον κόσμο. Γιατί την αληθινή ζωή - ένα κομμάτι μέλλον - το έχεις στα δικά σου χέρια. Το δικό σου και των γονιών το αποτέλεσμα θ΄αγγίξουν εκείνοι. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται δεν λένε; Και το πρωί είναι το νήπιο.





Στο χρωστούσα και ήθελα να ακουστεί: Σ΄ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Θεωρώ πολύ τυχερή την μικρή μου και χαίρομαι γιατί εγω δεν είχα τέτοια τύχη. Ωσπου σε γνώρισα. Και σαν γόμα έσβησες ότι με είχε πικράνει από τους δικούς μου δασκάλους. Να είπε η καρδιά μου: υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν αυτό που κάνουν, μόνο που εσυ ήσουν λιγάκι άτυχη και δεν τους συνάντησες.

Έχω κι άλλον λόγο να σ΄ευχαριστώ: Γνώρισα μαμάδες που αξίζουν τον τίτλο τους. Νομίζω πως θα γίνουμε φίλες. Εσυ μας έφερες κοντά. Και συνεργαστήκαμε, κάναμε παρέα, γνωριστήκαμε... Αννα (παρά τα ζόρια έμεινες χαμογελαστή), Μαρία (που σε φώναζω και Superwoman γιατί όλα τα προλαβαίνεις, με τις 3 κόρες), Μαρία της Ναταλίας, Ρίτσα (η γαλήνια), Χρύσα (το "δεξί χέρι" του νηπίου), Βιβή (η μεγάλη βοήθεια), Δήμητρα (κυρία Ταμίας), Ανθούσα (που νοιάστηκες), Ολγα (η ηρωίδα με τους 3 γιούς) χάρηκα που σας γνώρισα!



Είναι κρίμα που οι άνθρωποι έχουν βγάλει τις δυό πιο όμορφες, πιο λυτρωτικές λέξεις από το λεξιλόγιό τους: την συγνώμη και το ευχαριστώ!





Εύχομαι να μην υπάρξει ποτέ ο λόγος που θα με κάνει να σου ζητήσω συγνώμη.





Αρπάζω όμως την ευκαιρία και Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ! ! !





Βλέπω εκεί κοντά σου τον κύριο Δημήτρη να χαμογελάει. Ναι, κύριε Δημήτρη. Είστε πολύ τυχερός, αν και είμαι σίγουρη ότι έχετε βάλει το "χεράκι" σας για να είναι αυτό που είναι. (Υπέροχο το καραβάκι σας που μεγαλόψυχα μας δανείσατε). Αλλιώς τι έτερον ήμισυ θα είσασταν; Είναι ξεχωριστή. Τουλάχιστον στη δική μου ζωή.





Οι άλλοι μπορεί και να μην ξέρουν. Εγω όμως ξέρω, έπαθα και έμαθα να αναγνωρίζω.





Μαρία μου δικαιωματικά στο λέω πως ένα κομμάτι από την καρδιά μου είναι σπίτι σου.



"Καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι του στην ψυχή σου και σ΄ότι καλύτερο διαθέτεις.

Κακός, αυτός που ζητάει να του δώσεις κάτι που δεν διαθέτεις κι επιμένει, μέχρι που ότι καλό έχεις το καίει...." Λεωνίδας Καβάκος

Συμβουλή τσέπης για παιδιά και όχι μόνο: "Δεν υπάρχει δεν μπορώ, Προσπαθώ!" Μαρία Λ.

Για να Ευθυμήσουμε λιγάκι...

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Sony).



Το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας:



"Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικάνικη ιστορία;" λέει η δασκάλα. " Ποιός είπε 'Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου Θάνατο;' "



Κάποιοι μουρμουρίζουν, αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο:



"Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια" απαντά.



"Μπράβο Σουζούκι. Και ποιός είπε 'Κυβέρνηση του Λαού, από το Λαό και για το Λαό;' " ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.



"Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ" απαντά και πάλι ο Σουζούκι.



Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: "Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικάνικη ιστορία καλύτερα από σας!"



Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: "Ρε δεν πάτε να πνιγείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!"



"Ποιός το είπε αυτό;;;" ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.



Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: "Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς."



Η τάξη πνίγεται στην σιωπή. "Θέλω να ξεράσω!" ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.



"Ποιός το είπε αυτό;;;" ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.



Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: "Ο Τζόρτζ Μπούς ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991."



Ένας μαθητής έξαλλος σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: "Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω εγώ!"



Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: "Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου."



Δυό, τρείς μαθητές πετάγονται και φωνάζουν αγανακτησμένοι: "Αει γαμ...σου ρε μαλακ...νο,
Σουζούκι".



Ατάραχος ο γιαπωνέζος: "Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας. Ράλυ Νότιας Αφρικής, το 2002."



Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: "Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο."



Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: "Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του."



Αντε παιδιά! Το σχολείο τελειώνει! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μια Ιστορία Ενδιαφέρουσα Για Σκέψη

Φαντάσου ότι υπάρχει μια τράπεζα, η οποία κάθε μέρα καταθέτει στον λογαριασμό σου το ποσό τνω 86.000 Ευρώ.

Αυτή η περίεργη τράπεζα, την ίδια στιγμή, δεν μεταφέρει τα λεφτά σου από την μια μέρα στην άλλη: κάθε βράδυ σβήνει από τον λογαριασμό αυτά που δεν πρόλαβες να ξοδέψεις.

Τι θα έκανες;

Λοιπόν, ο καθένας μας έχει αυτήν την τράπεζα:

Το όνομά της; - Χρόνος!

Κάθε μέρα, αυτή η τράπεζα καταθέτει στον προσωπικό μας λογαριασμό 86.400 δευτερόλεπτα! Κάθε βράδυ αυτή η τράπεζα σβήνει από τον λογαριασμό σου και θεωρεί χαμένη οποιαδήποτε ποσότητα του χρόνου δεν χρησιμοποίησες ωφέλιμα.

Αυτή η τράπεζα δεν μεταφέρει λογαριασμούς απ΄την μια μέρα στην άλλη. Κάθε μέρα σου ανοίγει καινούργιο λογαριασμό. Κάθε βράδυ σβήνει τις καταθέσεις της ημέρας.

Δεν υπάρχουν χρωστούμενα για την αυριανή μέρα: πρέπει να ζεις το σήμερα με την σημερινή κατάθεση. Γι΄αυτό μια καλή συμβουλή είναι να επενδύσεις τον χρόνο σου με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρεις το καλύτερο στην υγεία, την ευτυχία και την επιτυχία.

-Για να καταλάβεις την αξία ενός χρόνου, ρώτα κάποιον μαθητή που επανέλαβε κάποια τάξη.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός μήνα, ρώτα μια μητέρα που μόλις έχει γεννήσει.

- Για να καταλάβεις την αξία μιας εβδομάδας, ρώτησε τον εκδότη ενός εβδομαδιαίου περιοδικού.

- Για να καταλάβεις την αξία μιας ώρας, ρώτησε τους εραστές που περιμένουν για να συναντηθούν.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός λεπτού, ρώτησε έναν ταξιδιώτη που μόλις έχασε το τραίνο.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός δευτερολέπτου, ρώτησε κάποιον που κόντεψε να πάθει κάποιο ατύχημα.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός δέκατου του δευτερολέπτου, ρώτησε έναν αθλητή που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΦΥΛΑΞΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΑΝ ΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΤΟΜΟ, ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ.

θΥΜΗΣΟΥ: Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ! ! !

Ευτυχία

Καμιά φορά, όταν οι ώρες σου είναι άδειες και όταν η μοναξιά σε πλακώνει, ανοίγεις το παράθυρο.

Σε κάποια μεριά που να μην έχει θλίψη, καυσαέριο, φωνές και κόσμο.

Βυθίζεσαι και χάνεσαι στο χρώμα του ουρανού, εκεί κάτω, εκεί που ο ήλιος παίζει με την θάλασσα, εκεί που το γλυκό φως του δειλινού στον ατέλειωτο ορίζοντα σε κάνει ευτυχισμένο.

Εκεί που το κύμα σκάει ήρεμα στην ακροθαλασσιά. Τα μάτια μου δακρύζουν, δεν ξέρω γιατί.
Αυτή τη στιγμή νιώθω ευτυχισμένη. Έτσι απλά!

Μια κιθάρα, ένας ήλιος ξεχασμένος στη δύση του, μια θάλασσα, δυό - τρία βότσαλα, μια φωτιά, λίγη μοναξιά και.... Θεέ μου αυτό λέγεται Ευτυχία;

Εφηβεία ! ! !

Γύρω στα 14, πατάς το κατώφλι που σε φέρνει σ΄ένα κόσμο μαγικό. Πραγματικά μαγικό κι ας έχεις τόσους και τόσους γύρω σου που προσπαθούν να σε προσγειώσουν. Με αρχές και θεωρήματα. Με κανόνες και αξιώματα.

Εφηβεία! Η δική σου ηλικία!

Τώρα που ψάχνεσαι, φτιάχνεσαι, αρνείσαι, παθιάζεσαι, οραματίζεσαι! Τώρα που χτίζεις τον κόσμο σου.

Μεγάλωσες ένα χρόνο. Μπήκες στα 15! Ξέρεις τι θέλεις; Αν πεις ναι, είσαι η εξαίρεση. Οι περισσότεροι συνομίληκοί σου ακόμα ψάχνουν. Στόχους, όνειρα, ελπίδες...

Αλλοτε περιπλανιέσαι σε δρόμους μοναχικούς κι άλλοτε παρέα με τους "κολλητούς" σου. Ναι, το ξέρεις! Περνάς το στάδιο των μεγάλων αντιφάσεων. Τη μια στιγμή πετάς από ευτυχία, την άλλη βυθίζεσαι στη θλίψη. Την μια νιώθεις δυναμίτης και θέλεις να κάψεις τον κόσμο και την άλλη αποκοιμιέσαι στον καναπέ αγκαλιά με το αρκουδάκι.

Τώρα αρχίζεις την αντίστροφη μέτρηση για την επανάστασή σου, σε λίγο θα γυρνάς πάλι πίσω, στην σιωπή, ψάχνοντας για ένα ακόμα "γιατί".

Πέρασε άλλος ένας χρόνος. Κλείνεις τα 16. Πότε πρόλαβες να γευτείς τόσες εμπειρίες; Πως κατάφερες να μηδενίσεις τον καιρό; Δυστυχώς γνώρισες το τσιγάρο. Δοκίμασες ήδη το πρώτο σου φιλί. Μπορεί και το πρώτο ερωτικό χάδι. Ίσως και άλλα πιο πολλά. Αν όχι, περίμενε λίγο.

Έφτασες τα 17. Είσαι ακόμα έφηβος. Μα τώρα.... με πιο πολλές εμπειρίες καλές και κακές. Ξέρεις καλά πόσο κοστίζει μια αποτυχία, έμαθες πόσο κόπο και πείσμα θέλει μια επιτυχία.

Με πιο ώριμα συναισθήματα. Έχεις αφήσει πίσω πολλές καταιγίδες, τώρα πια δεν είσαι παιδί. Ερωτεύεσαι, κατακτάς, υπολογίζεις, κριτικάρεις, αποφασίζεις... με πιο τολμηρές εκφράσεις.

Τώρα πια λές ανοιχτά την γνώμη σου και θέλεις να σ΄ακούν. Και ίσως το παρακάνεις.

Γίνεσαι πανκ, φρικιό, ροκάς, βίαιος. Το σκας από το σπίτι, τρέχεις στις συναυλίες, αράζεις με τις ώρες στην καφετέρια και ακολουθείς πιστά στυλ. Δανεικό σίγουρα. Όμως μ΄αυτό πας να ξεχωρίσεις. Πας να αποδείξεις το δικό σου Εγώ...

Αυλαία στα 18. Η εφηβεία σου κλείνει. Η τρυφερή, η σκληρή, η δύσκολη, η επικίνδυνη, η αντιφατική - ή όπως αλλιώς σου την είπαν- ηλικία έκανε τον κύκλο της! Τελείωσε το πέρασμά της. Σαν την... γρίπη!

Και σου άφησε χιλιάδες αντισώματα. Τις μνήμες. Χιλιάδες μνήμες που θα σ΄ακολουθούν σ΄όλη σου την ζωή. Καλές και κακές. Τώρα έχεις θέση, άποψη για όλα: την πολιτική, την ζωή.

Ναι κορίτσι μου! Πάλι θα ερωτευτείς! Όμως πάντα θα φέρνεις μέσα σου το αρχέτυπο του πρώτου έρωτά σου.

Ναι αγόρι μου! θα σκίσεις από δω και πέρα! Όμως πάντα θα θυμάσαι εκείνο το μουτράκι, που σε πλήγωσε τόσο άδικα, όταν για πρώτη φορά πήγες να δείξεις άντρας.

Εφηβεία ! ! !

Η μαγεία από τα 14 ως τα 18. Η γέφυρα από την παιδική στην μεγάλη ώριμη ηλικία.

Τότε που συνειδητοποιείς ότι όλα τα πράγματα στη ζωή μας, έχουν μια πρώτη φορά.........

Νυστάζεις;

...Οι νύχτες που ξημερώνουμε κουβεντιάζοντας, δεν ανήκουν σε μας. Στην ουσία υπάρχουν ανεξάρτητα απ΄τη θέλησή μας - θέμα δικό μας είναι το αν θα επιλέξουμε τη διαδρομή του ύπνου, ή τον άλλο "δρόμο".

Οι νύχτες υπάρχουν, έστω και ερήμην μας, κάθε λευκή νύχτα μ΄ένα δικό της έγχρωμο κίνητρο.

-"Νυστάζεις;"

Περισσότερο απ΄όλα τα ταξίδια μου, τα πιο μακρινά και τα πιο απροσδόκητα, έγιναν παρέα με σένα, σε τροχιές απότομες κι ακτινωτές, γύρω από τους τέσσερις τοίχους κάποιου δωματίου. Ο φωτισμός χαμηλός, οι φωνές λίγο βραχνές, η μουσική (κάποτε βουβή αλλά) πάντα παρούσα, σ΄ένα ρυθμό εσωτερικό, ερωτηματικό, επίμονο.

"Μη Νυστάξεις!" Ακούγεται σαν διαταγή, σαν παράκληση ή σαν ήχος αγάπης, εξαρτάται από το τι έχει προηγηθεί στο κοντινό μας σώμα ή στο μακρινό παρελθόν μας.

Στις σκιές των τοίχων, στις μυρωδιές απ΄το πάρκο, στα χρώματα που αλλάζουν, στο θόρυβο της καινούργιας δόσης του καφέ που "βγαίνει" σε ήχους από γέλια και σε αναμνήσεις από παλιά δάκρυα, η νύχτα κυλάει με μια ταχύτητα που κανένας ύπνος δεν έφτασε ποτέ την ορμή της.

Το Ταξίδι είναι μακρύ, μερικές φορές ακροβατεί πάνω από κενά επικίνδυνα, περνώντας πάνω από λόγια που δεν πρέπει να ειπωθούν, μέσα από εικόνες που το σχήμα τους ακόμα μας πονάει.

"Μη νυστάξεις!" και εννοείς "Μη φοβηθείς". Κι αλήθεια, σε κάτι τέτοιες στιγμές, το μόνο που έχω να φοβηθώ είναι το φως της μέρας που φτάνει κι αλλάζει νοήματα και μορφές.

Η μέρα παλιώνει τις ομολογίες μας, τις κάνει μακρινές γνωστές μας, σαν φράσεις λιγάκι ρομαντικές, που διαβάσαμε κάποτε, πολύ παλιά, στις σελίδες ενός περιοδικού.

"Μη νυστάξεις!" θα το ρισκάρω. Αύριο ξημερώνει μια καινούργια ημέρα...

2 Ιουνίου 1987