yolgʻonchi
Morfologik va sintaktik xususiyatlari
[tahrirlash]yol-gʻon-chi
Aytilishi
[tahrirlash]Etimologiyasi
[tahrirlash]Maʼnoviy xususiyatlari
[tahrirlash]Maʼnosi
[tahrirlash]- Yolgʻon gapiradigan odam; aldamchi; kazzob. ◆ Yolgʻonchiga qoʻshilma, rost soʻzingni yashirma. Maqol . m ◆ -Yolgʻonchi ekan-siz, oʻtinchi bola, — deb qiz paqirini yerga qoʻydi. S. Siyoyev, „Yorugʻlik“ . ◆ -Asadning oldida yolgʻonchi boʻlmay deyapman-da, — chaynaldi Ahmad. F. Musajonov, „Himmat“ . ◆ Qizil gulni bogʻla-dim argʻamchiga, Qaydin ham koʻngil berdim yolgʻonchiga. "Oq olma, „qizil olma"“ .
- Yolgʻonchi dunyo ayn. yolgʻondaka dunyo q. yol-gʻondaka. ◆ Yolgʻonchi dunyoda rizqim uzildi, Diy-da giryon boʻlib, bagʻrim ezildi. "Alpomish" .
Sinonimlari
[tahrirlash]Antonimlari
[tahrirlash]ЁЛҒОНЧИ. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.