คิม จ็อง-อึน
![]() | บทความนี้อาจต้องการตรวจสอบต้นฉบับ ในด้านไวยากรณ์ รูปแบบการเขียน การเรียบเรียง คุณภาพ หรือการสะกด คุณสามารถช่วยพัฒนาบทความได้ |
สหายที่เคารพ จอมพล คิม จ็อง-อึน | |
---|---|
김정은 金正恩 | |
![]() คิม จ็อง-อึน ใน พ.ศ. 2562 | |
เลขาธิการพรรคแรงงานเกาหลี | |
เริ่มดำรงตำแหน่ง 11 เมษายน พ.ศ. 2555 | |
ก่อนหน้า | คิม จ็อง-อิล |
ประธานคณะกรรมการกิจการแห่งรัฐเกาหลีเหนือ | |
เริ่มดำรงตำแหน่ง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | |
รองประธานคนแรก | โช รย็อง-แฮ |
รองประธาน |
|
นายกรัฐมนตรี |
|
ก่อนหน้า | ตนเอง (ในฐานะประธานคนแรกของคณะกรรมการป้องกันประเทศ) |
ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพประชาชนเกาหลี | |
เริ่มดำรงตำแหน่ง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2554 | |
ก่อนหน้า | คิม จ็อง-อิล |
ประธานคนแรกของคณะกรรมการป้องกันประเทศ | |
ดำรงตำแหน่ง 13 เมษายน พ.ศ. 2555 – 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559 | |
รองประธาน |
|
นายกรัฐมนตรี |
|
ก่อนหน้า | คิม จ็อง-อิล (ในฐานะประธาน) |
ถัดไป | ตนเอง (ในฐานะประธานคณะกรรมการกิจการแห่งรัฐ) |
ข้อมูลส่วนบุคคล | |
เกิด | 8 มกราคม พ.ศ. 2527 เปียงยาง, เกาหลีเหนือ |
พรรคการเมือง | ![]() |
คู่สมรส | รี ซ็อล-จู (สมรส พ.ศ. 2552) |
บุตร | 3 คน (ไม่ได้รับการยืนยัน), รวมทั้ง คิม จู-แอ |
บุพการี |
|
ความสัมพันธ์ | ตระกูลคิม |
ศิษย์เก่า |
|
ลายมือชื่อ | ![]() |
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง | |
รับใช้ | ![]() |
สังกัด | ![]() |
ประจำการ | 2553–ปัจจุบัน |
ยศ | ![]() |
ชื่อเกาหลี | |
โชซ็อนกึล | |
ฮันจา | |
อาร์อาร์ | Gim Jeong(-)eun |
เอ็มอาร์ | Kim Chŏngŭn |
คิม จ็อง-อึน (เกาหลี: 김정은; ฮันจา: 金正恩; อาร์อาร์: Kim Chŏng'ŭn; เอ็มอาร์: Gim Jeong-eun[2][3]; เกิด 8 มกราคม พ.ศ. 2527)[4] เลขาธิการพรรคแรงงานเกาหลี ประธานคณะกรรมการกิจการแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี และผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพประชาชนเกาหลี เขาเป็นบุตรชายคนที่ 3 ของคิม จ็อง-อิล ผู้นำสูงสุดคนที่สองของเกาหลีเหนือตั้งแต่ปี 2537 ถึง 2554 กับโค ยง-ฮี และเป็นหลานชายของ คิม อิล-ซ็อง ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งและผู้นำสูงสุดคนแรกของเกาหลีเหนือตั้งแต่ก่อตั้งในปี 2491 จนกระทั่งอสัญกรรมในปี 2537 คิม จ็อง-อึน เป็นผู้นำคนแรกของเกาหลีเหนือที่เกิดในประเทศหลังจากก่อตั้งประเทศในปี 2491
ตั้งแต่ปลายปี 2553 คิมถูกมองว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำเกาหลีเหนือ ภายหลังจากบิดาของเขาถึงแก่อสัญกรรมในเดือนธันวาคม 2554 โทรทัศน์ของรัฐได้ประกาศให้คิมเป็น "ผู้สืบทอดที่ยิ่งใหญ่" คิมดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคแรงงานเกาหลี และประธานคณะกรรมการกิจการแห่งรัฐ และยังเป็นสมาชิกเปรซิเดียมของโปลิตบูโรของพรรคแรงงานเกาหลี ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจสูงสุดในประเทศ
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2555 คิมได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพลแห่งสาธารณรัฐ รวมถึงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพประชาชนเกาหลี สื่อของเกาหลีเหนือมักเรียกเขาว่า "สหายที่เคารพ" หรือ "ท่านจอมพล คิม จ็อง-อึน" เขาได้ส่งเสริมนโยบายบยองจิน ซึ่งคล้ายกับนโยบายของคิม อิล-ซ็องในช่วงทศวรรษที่ 1960 ซึ่งมุ่งพัฒนาทั้งเศรษฐกิจและโครงการอาวุธนิวเคลียร์ของประเทศไปพร้อมๆ กัน
คิมปกครองเกาหลีเหนือในฐานะเผด็จการเบ็ดเสร็จ และความเป็นผู้นำของเขาก็ปฏิบัติตามลัทธิบูชาบุคคลเช่นเดียวกับบิดาและปู่ของเขา ในปี 2557 รายงานของคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติระบุว่าคิมอาจถูกพิจารณาคดีในข้อหาก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ
ในปี 2561 และ 2562 คิมเข้าร่วมการประชุมสุดยอดกับประธานาธิบดีมุน แจ-อิน ของเกาหลีใต้ และประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ของสหรัฐฯ เขาอ้างว่าประเทศของตนประสบความสำเร็จในการต่อสู้กับการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในเกาหลีเหนือ เนื่องจากประเทศนี้ไม่มีรายงานผู้ป่วยยืนยันจนถึงเดือนพฤษภาคม 2565 แม้ว่าผู้เชี่ยวชาญหลายคนสงสัยในคำกล่าวอ้างนี้
วัยเยาว์
[แก้]แม้ทางการเกาหลีเหนือจะระบุว่าวันเกิดของคิมคือวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2525[5] แต่เจ้าหน้าที่ข่าวกรองของเกาหลีใต้เชื่อว่าวันเกิดที่แท้ที่จริงคืออีกหนึ่งปีต่อมา[6] มีความเป็นไปได้ว่าปีเกิดอย่างเป็นทางการของคิมถูกเปลี่ยนแปลงด้วยเหตุผลเชิงสัญลักษณ์ เพราะเป็นปีที่ คิม อิล-ซ็อง มีอายุครบ 70 ปี และคิม จ็อง-อิล มีอายุครบ 40 ปี[7] ก่อนปี 2561 กระทรวงการคลังสหรัฐฯ ระบุวันเกิดของคิมจองอึนคือวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1984 ซึ่งตรงกับวันเกิดของคิมที่เกาหลีใต้ได้ระบุไว้ [7] คำกล่าวอ้างว่าเขาเกิดในปี ค.ศ. 1984 ตรงกับที่ป้าและลุงของเขาให้ไว้ ซึ่งย้ายไปอยู่ที่สหรัฐอเมริกาในปี 2541 และถูกสอบสวนโดย CIA[8]
คิม จ็อง-อึน เป็นบุตรคนที่ 2 ใน 3 คนของคิม จ็อง-อิล กับ โค ยง-ฮี พี่ชายของเขา คิม จ็อง-ชอล เกิดในปี 2524 ในขณะที่น้องสาวของเขา คิม โย-จ็อง เชื่อว่าเกิดในปี 2530[9][10] เขาเป็นหลานชายของคิม อิล-ซ็อง ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้นำเกาหลีเหนือตั้งแต่ปี 2491 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 2537[11] คิมเป็นผู้นำคนแรกของเกาหลีเหนือที่มีสัญชาติเกาหลีเหนือโดยกำเนิด ในขณะที่บิดาของเขาเกิดในสหภาพโซเวียต และปู่ของเขาเกิดในช่วงยุคอาณานิคมของญี่ปุ่น
กล่าวกันว่าลูกๆ ทุกคนของคิม จ็อง-อิล อาศัยอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ เช่นเดียวกับแม่ของลูกชายคนสุดท้องสองคนที่อาศัยอยู่ในเจนีวามาระยะหนึ่งแล้ว[12] รายงานฉบับแรกระบุว่า คิม จ็อง-อึน เข้าศึกษาที่โรงเรียนเอกชนนานาชาติแห่งเบิร์น ในสวิตเซอร์แลนด์ภายใต้ชื่อ "ช็อล-พัก" หรือ "พัก-ช็อล" ตั้งแต่ปี 2536 ถึง 2541[13] เขาถูกอธิบายว่าเป็นคนที่มีนิสัยขี้อาย แต่เข้ากันกับเพื่อนร่วมชั้นได้ดี และเป็นแฟนบาสเกตบอล[14] เขาได้รับความช่วยเหลือจากนักเรียนที่มีอายุมากกว่าซึ่งเป็นไปได้ว่าเป็นบอดี้การ์ดของเขา[15] อย่างไรก็ตาม ในภายหลังมีการเสนอว่านักเรียนที่เรียนอยู่ไม่ใช่คิม จ็อง-อึน แต่เป็นพี่ชายของเขา คิม จ็อง-ชอล[16]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/72/Schule_Liebefeld-Steinh%C3%B6lzli%2C_K%C3%B6niz.jpg/220px-Schule_Liebefeld-Steinh%C3%B6lzli%2C_K%C3%B6niz.jpg)
ต่อมามีรายงานว่า คิมได้เข้าศึกษาที่โรงเรียน Liebefeld Steinhölzli state schoo ใกล้กรุงเบิร์น ภายใต้ชื่อ "พัก-อึน" หรือ "อึน-พัก" ตั้งแต่ปี 2541 ถึง 2543 ในฐานะบุตรชายของพนักงานสถานทูตเกาหลีเหนือในกรุงเบิร์น เจ้าหน้าที่ยืนยันว่ามีนักเรียนชาวเกาหลีเหนือจากเกาหลีเหนือเข้าเรียนในโรงเรียนในช่วงเวลาดังกล่าว
คิมได้เข้าเรียนในชั้นเรียนพิเศษสำหรับเด็กภาษาต่างประเทศเป็นครั้งแรก และต่อมาได้เข้าเรียนในชั้นเรียนปกติของชั้นประถมศึกษาปีที่ 6, 7, 8 และเป็นส่วนหนึ่งของชั้นปีที่ 9 สุดท้าย เขาออกจากโรงเรียนกะทันหันในฤดูใบไม้ร่วงปี 2543 คิมถูกอธิบายว่าเป็นนักเรียนที่มีความทะเยอทะยานและชื่นชอบการเล่นบาสเกตบอล[17] อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าผลการเรียนและคะแนนการเข้าเรียนของเขาย่ำแย่[18] รี-ช็อล เอกอัครราชทูตเกาหลีเหนือประจำสวิตเซอร์แลนด์มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาและทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา[12] เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของคิมบอกกับนักข่าวว่าเขาเคยบอกว่าเขาเป็นลูกชายของผู้นำเกาหลีเหนือ[19][20] ตามรายงานบางฉบับ คิมถูกเพื่อนร่วมชั้นอธิบายว่าเป็นเด็กขี้อาย ขี้อายกับเด็กผู้หญิงและไม่แยแสกับประเด็นทางการเมือง แต่เป็นคนที่มีความโดดเด่นในกีฬาและมีความหลงใหลในสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติของอเมริกาและไมเคิล จอร์แดน เพื่อนคนหนึ่งอ้างว่าเขาได้แสดงรูปภาพของตนกับโคบี ไบรอันต์ และ โทนี่ คูค็อก[21]
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 มีเอกสารใหม่ที่ระบุว่า คิม จ็อง-อึน อาศัยอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 หรือ พ.ศ. 2535 ซึ่งเร็วกว่าที่คิดไว้[22]
ห้องปฏิบัติการมานุษยวิทยากายวิภาคของมหาวิทยาลัยลียง ประเทศฝรั่งเศส เปรียบเทียบรูปภาพของพัค-อึน ที่ถ่ายที่โรงเรียน Liebefeld Steinhölzli ในปี 2542 กับภาพของคิมจองอึนในปี 2555 และสรุปได้ว่าใบหน้ามีความสอดคล้องกัน 95% ซึ่งบ่งชี้ได้ว่าเป็นไปได้มากว่าพวกเขาเป็นคนเดียวกัน[23]
เดอะวอชิงตันโพสต์รายงานในปี 2552 ว่าเพื่อนในโรงเรียนของคิม จ็อง-อึนจำได้ว่าเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวาดภาพด้วยดินสออย่างพิถีพิถันของไมเคิล จอร์แดน ซูเปอร์สตาร์ทีมชิคาโก บูลส์,[24] เขาหมกมุ่นอยู่กับบาสเกตบอลและเกมคอมพิวเตอร์,[21][25] และเป็นแฟนหนังแอ็กชันของเฉินหลง[26]
นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่า คิม จ็อง-อึน เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง ซึ่งเป็นโรงเรียนฝึกเจ้าหน้าที่ชั้นนำในกรุงเปียงยางตั้งแต่ปี 2545 ถึง 2550[27] คิมได้รับปริญญาสองใบ ใบหนึ่งเป็นวิชาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง และอีกใบเป็นนายทหารที่มหาวิทยาลัยทหารคิม อิล-ซ็อง[28][29]
ในปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2561 สำนักข่าวรอยเตอร์สรายงานว่าคิมและบิดาของเขาใช้หนังสือเดินทางปลอมซึ่งคาดว่าออกโดยบราซิลและลงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2539 เพื่อขอวีซ่าในประเทศต่างๆ พาสปอร์ตอายุ 10 ปีทั้งสองเล่มมีตราประทับว่า "สถานทูตบราซิลในกรุงปราก" หนังสือเดินทางของ คิมบันทึกชื่อ "Josef Pwag" และวันเกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526[30]
เป็นเวลาหลายปีที่ทราบว่ามีรูปถ่ายของเขาที่ยืนยันว่ามีอยู่จริงนอกเกาหลีเหนือเพียงรูปเดียว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าถ่ายในช่วงกลางทศวรรษที่ 1990 เมื่อเขามีอายุ 11 ปี[31] บางครั้งภาพอื่นๆ ของเขาที่คาดว่าจะโผล่ขึ้นมา แต่มักถูกโต้แย้ง[32] โดยเฉพาะในเดือนมิถุนายน 2553 ไม่นานก่อนที่เขาจะได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการและแนะนำต่อสาธารณชนต่อชาวเกาหลีเหนือ รูปภาพของคิมถูกเผยแพร่มากขึ้น ซึ่งถ่ายตอนที่เขากำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนในสวิตเซอร์แลนด์[33] ภาพแรกอย่างเป็นทางการของเขาเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่คือภาพถ่ายหมู่ที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2553 ซึ่งคิมได้นั่งแถวหน้าห่างจากพ่อของเขาสองตำแหน่ง[34]
การสืบทอดตำแหน่ง
[แก้]หลังคิม จ็อง-อิลถึงแก่อสัญกรรม แม้เขาวางแผนเอาไว้ว่าหลังตนเสียชีวิต จ็อง-อึนจะได้ก้าวขึ้นสู่อำนาจอย่างเต็มที่ แต่ไม่ชัดเจนหลัง จ็อง-อิลถึงแก่อสัญกรรมว่า จ็อง-อึนจะครองอำนาจอย่างแท้จริง และบทบาทแท้จริงในรัฐบาลใหม่จะเป็นอย่างไร[35] นักวิเคราะห์บางคนให้ความเห็นว่าเมื่อ คิม จ็อง-อิล ถึงแก่อสัญกรรม ชัง ซ็อง-แท็กจะทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทน เพราะจ็อง-อึนไม่มีประสบการณ์เพียงพอที่นำประเทศได้ทันที[36]
24 ธันวาคม พ.ศ. 2554 จ็อง-อึน กล่าวต่อสาธารณะว่า เราได้รับการประกาศเป็นผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพประชาชนเกาหลี[37]
25 ธันวาคม พ.ศ. 2554 โทรทัศน์เกาหลีเหนือเผยแพร่ภาพชัง ซ็อง-แท็กในชุดเครื่องแบบนายพลอันเป็นสัญญาณถึงการมีอำนาจครอบงำที่เพิ่มขึ้นหลังคิม จ็อง-อิล ถึงแก่อสัญกรรม เจ้าหน้าที่เกาหลีใต้ซึ่งเชี่ยวชาญกิจการเกาหลีเหนือ กล่าวว่า เป็นครั้งแรกที่ชัง ซ็อง-แท็กปรากฏทางโทรทัศน์เกาหลีเหนือในชุดเครื่องแบบทหาร ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นว่าชัง ซ็อง-แท็กได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในกองทัพเกาหลีเหนืออันทรงพลัง ซึ่งได้ปฏิญาณตนว่ามีความภักดีต่อคิม จ็อง-อึน[38]
ลัทธิบูชาบุคคลรอบคิม จ็อง-อึน ได้ถูกส่งเสริมขึ้นหลังการถึงแก่อสัญกรรมของคิม จ็อง-อิล คิม จ็อง-อึนได้รับการสรรเสริญว่าเป็นผู้สืบทอดอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ของการปฏิวัติจูเช เป็นผู้นำอันโดดเด่นของพรรค กองทัพและประชาชน"[39]ประธานคณะกรรมาธิการรัฐพิธีศพ คิม จ็อง-อิล[40] เรียกคิม จ็อง-อึนว่า "บุคคลยิ่งใหญ่จุติจากสวรรค์" คำทางโฆษณาชวนเชื่อซึ่งเคยใช้เฉพาะกับบิดาและปู่ของเขา[41] ขณะที่พรรคกรรมกรกล่าวในบทบรรณาธิการว่า เราสัญญาทั้งน้ำตาที่หลั่งไหลเรียกคิม จ็อง-อึนว่า ผู้บัญชาการสูงสุดของเรา ผู้นำของเรา[42]
26 ธันวาคม พ.ศ. 2554 หนังสือพิมพ์ชั้นนำของเกาหลีเหนือ โรดง ซินมึน รายงานว่า คิม จ็อง-อึนได้รักษาการประธานคณะกรรมาธิการทหารกลาง[43] และผู้นำสูงสุดของประเทศ หลังบิดาถึงแก่อสัญกรรม[44] หลังจากนั้นจึงได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม โดยฝ่ายการเมืองของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงาน ได้ประกาศอย่างอ่อนน้อมว่า คิม จ็อง-อึนที่เคารพรัก รองประธานคณะกรรมาธิการทหารกลางพรรคแรงงานเกาหลี ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือ[45]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ 김정은(남성). 북한정보포털 (ภาษาเกาหลี). Ministry of Unification. สืบค้นเมื่อ 2022-11-07.
- ↑ 北 막오른 김정은 시대 조선중앙통신 보도, 金正銀 (X) 金正恩 (O), Dong-A
- ↑ “청년대장 김정은”… 북 후계자 시사 벽보 찍혔다, Kyung-hyang
- ↑ "Profile: Kim Jong-un". BBC News. 22 September 2010. สืบค้นเมื่อ 28 September 2010.
- ↑ "Everything you need to know about North Korean leader Kim Jong Un". ABC News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 June 2018. สืบค้นเมื่อ 15 June 2018.
- ↑ "Rodman Gives Details on Trip to North Korea". The New York Times. 9 September 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 September 2013. สืบค้นเมื่อ 10 September 2013.
- ↑ 7.0 7.1 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>
ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อindy
- ↑ Fifield, Anna (2016-05-27). "The Secret Life of Kim Jong Un's Aunt, who has lived in the U.S. since 1998". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ 2021-08-29.
- ↑ Lee, Young-jong; Kim, Hee-jin (8 August 2012). "Kim Jong-un's sister is having a ball". Korea JoongAng Daily. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015. สืบค้นเมื่อ 26 December 2015.
- ↑ Moore, Malcolm. Kim Jong-un: a profile of North Korea's next leader เก็บถาวร 5 มิถุนายน 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. The Daily Telegraph. 2 June 2009
- ↑ 김일성, 쿠바의 '혁명영웅' 체게바라를 만난 날. DailyNK (ภาษาเกาหลี). 15 April 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 April 2011. สืบค้นเมื่อ 29 April 2018.
- ↑ 12.0 12.1 "Kim Jong-un : une éducation suisse entourée de mystères". Le Figaro (ภาษาฝรั่งเศส). 5 September 2010. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 December 2011. สืบค้นเมื่อ 19 December 2011.
- ↑ Blaine Harden (3 June 2009). "Son Named Heir to North Korea's Kim Studied in Switzerland, Reportedly Loves NBA". The Washington Post. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 February 2011.
Peter Foster (8 June 2010). "Rare photos of Kim Jong-il's youngest son, Kim Jong-n, released". The Daily Telegraph. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 June 2010. - ↑ "North Korean leader Kim Jong‑il 'names youngest son as successor'". The Guardian. London. Associated Press. 2 June 2009. ISSN 0261-3077. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 October 2015.
- ↑ Henckel, Elisalex (24 June 2009). "Kim Jong-un und sein Unterricht bei den Schweizern". Die Welt (ภาษาเยอรมัน). Berlin. ISSN 0173-8437. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 July 2015.
- ↑ Plattner, Titus; Zaugg, Julie (8 May 2009). "Der Diktator spricht Deutsch". Cicero (ภาษาเยอรมัน). ISSN 1613-4826. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 September 2015.
- ↑ "Weitere nordkoreanische Spuren in Bern". Neue Zürcher Zeitung (ภาษาเยอรมัน). 16 June 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 February 2012. สืบค้นเมื่อ 19 December 2011.
- ↑ "Poor school marks of North Korea's Kim Jong-un exposed". Irish Independent. 2 April 2012. ISSN 0791-685X. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 December 2015.
"Kim Jong-un's poor marks exposed". The Daily Telegraph. London. 2 April 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 May 2012. - ↑ Shubert, Atika (29 September 2010). "North Korea: Nuclear Tension". CNN. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 June 2015.
- ↑ Bernhard Odenahl (29 September 2009). "Mein Freund, der zukünftige Diktator Nordkoreas". Tages-Anzeiger (ภาษาเยอรมัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 October 2010. สืบค้นเมื่อ 29 September 2010.
- ↑ 21.0 21.1 "Classmates Recall Kim Jong-un's Basketball Obsession". The Chosun Ilbo. 17 July 2009. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 February 2017. สืบค้นเมื่อ 14 February 2017.
- ↑ Titus Plattner (21 April 2012). "Kim Jong-un est resté neuf ans en Suisse". Le Matin (ภาษาฝรั่งเศส). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 August 2013. สืบค้นเมื่อ 24 April 2012.
- ↑ Titus Plattner; Daniel Glaus; Julian Schmidli (1 April 2012). "Der Diktator aus Liebefeld". SonntagsZeitung (ภาษาเยอรมัน). p. 17. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 April 2012. สืบค้นเมื่อ 2 April 2012.
Der Schüler Un Pak ist identisch mit Kim Jong-un.
- ↑ Higgins, Andrew (16 July 2009). "Who Will Succeed Kim Jong Il?". The Washington Post. p. A01. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 March 2016.
- ↑ Freeman, Colin; Sherwell, Philip (26 September 2010). "North Korea leadership: 'My happy days at school with North Korea's future leader'". The Telegraph. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 February 2017. สืบค้นเมื่อ 14 February 2017.
Fisher, Max (1 March 2013). "Kim Jong Eun inherited an eccentric obsession with basketball from father Kim Jong Il". The Washington Post. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 February 2017. สืบค้นเมื่อ 14 February 2017. - ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>
ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อkimpersonality
- ↑ Choe Sang-Hun and Martin Fackler (14 June 2009). "North Korea's Heir Apparent Remains a Mystery". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 November 2013. สืบค้นเมื่อ 2 April 2012.
- ↑ "Kim Jong Un makes first appearance since father's death". Los Angeles Times. 20 December 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 January 2012. สืบค้นเมื่อ 8 January 2012.
- ↑ Powell, Bill (22 December 2011). "The Generals Who Will Really Rule North Korea". Time. New York. ISSN 0040-781X. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 July 2015.
- ↑ Kim Jong-un and father used fake Brazilian passports to apply for Western visas เก็บถาวร 1 มีนาคม 2018 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Reuters per ABC News Online. 28 February 2018. Accessed on 12 April 2018.
- ↑ "Tales of starvation and death in North Korea". BBC. 22 September 2010. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 September 2010. สืบค้นเมื่อ 28 September 2010.
- ↑ Profile: Kim Jong-un เก็บถาวร 5 มิถุนายน 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, BBC News, 2 June 2009
Martin Fackler (24 April 2010). "North Korea Appears to Tap Leader's Son as Enigmatic Heir". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2017.
"Confusion Over Photo of N. Korean Leader‑to‑Be". The Chosun Ilbo. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2010. สืบค้นเมื่อ 28 September 2010. - ↑ "The son also rises". JoongAng Daily. 9 June 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 January 2012.
{{cite news}}
: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
Peter Foster (8 June 2010). "Rare photos of Kim Jong-il's youngest son, Kim Jong-un, released". The Daily Telegraph. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 June 2010. - ↑ New images of North Korea's heir apparent Kim Jong-un เก็บถาวร 1 ตุลาคม 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, BBC News, 30 September 2010.
- ↑ Branigan, Tania (19 December 2011). "Kim Jong-il, North Korean leader, dies". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 19 December 2011.
- ↑ Wallace, Rick; Sainsbury, Michael (29 September 2011). "Kim Jong-il's heir Kim Jong-un made general". The Australian. สืบค้นเมื่อ 19 December 2011.
- ↑ "North Korea: Kim Jong-un hailed 'supreme commander'". BBC News. 24 December 2011. สืบค้นเมื่อ 24 December 2011.
- ↑ North Korean power-behind-throne emerges as neighbors meet เก็บถาวร 2013-08-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Reuters (2011-12-25). Retrieved on 1 January 2012.
- ↑ Notice to All Party Members, Servicepersons and People (KCNA, 19 December 2011) เก็บถาวร 2009-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Kcna.co.jp. Retrieved on 1 January 2012.
- ↑ We Are under Respected Kim Jong Un (KCNA, 19 December 2011) เก็บถาวร 2009-09-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Kcna.co.jp. Retrieved on 1 January 2012.
- ↑ NKorea grieves Kim Jong Il, state media hails son (Associated Press, 19 December 2011) เก็บถาวร 2012-01-13 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Chron.com. Retrieved on 1 January 2012.
- ↑ N. Korea Media Begins Calling Kim Jong Un Supreme Commander (Bloomberg, 24 December 2011). Businessweek.com. Retrieved on 1 January 2012.
- ↑ N. Korean newspaper refers to successor son as head of key party organ Yonhap News Agency, 26 December 2011.
- ↑ McDonald, Scott (30 December 2011). "North Korea vows no softening toward South". USA Today.
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>
ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อAFP2011
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Wikisource-logo.svg/38px-Wikisource-logo.svg.png)
- North Korea's Young Leader on Show – video report by The New York Times
- Official short biography เก็บถาวร 7 พฤศจิกายน 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at Naenara
- Kim Jong-un's works at Publications of the DPRK