bekon
bekon (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) spoż. odpowiednio przygotowana półtusza z młodego tucznika (lub jej część)
- (1.2) kulin. wędzonka z bekonu (1.1)
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bekon bekony dopełniacz bekonu bekonów celownik bekonowi bekonom biernik bekon bekony narzędnik bekonem bekonami miejscownik bekonie bekonach wołacz bekonie bekony - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bekon bekony dopełniacz bekona bekonów celownik bekonowi bekonom biernik bekona bekony narzędnik bekonem bekonami miejscownik bekonie bekonach wołacz bekonie bekony
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) jajecznica na bekonie
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- por. boczek
- zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
- tłumaczenia:
- angielski: (1.2) bacon
- białoruski: (1.1) бекон m; (1.2) бекон m
- bułgarski: (1.2) бекон m
- rosyjski: (1.1) бекон m; (1.2) бекон m
- tuvalu: (1.2) pīkini
- źródła:
- ↑ Maciej E. Halbański, Leksykon sztuki kulinarnej, wydanie III, Wydawnictwo „Watra”, Warszawa 1987, s. 20.