blama
blama (język polski)
[edytuj]- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) gw. reg. ośmieszenie się[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik blama blamy dopełniacz blamy blam celownik blamie blamom biernik blamę blamy narzędnik blamą blamami miejscownik blamie blamach wołacz blamo blamy
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) blamaż, gafa, kaszana, klops, kompromitacja, niepowodzenie, obciach, porażka, wpadka, wsypa, wtopa
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Blamage < niem. blamieren → blamować się < franc. blâmer → ganić, krytykować, potępiać[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: blamaż
- źródła:
- ↑
Porada „Ale blama!” w: Poradnia językowa PWN.
- ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, cz. 1, Rzeczpospolita, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-78-6, s. 74.
blama (język węgierski)
[edytuj]- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) blamaż
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) blamázs
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła: