Zbigniew Dyka
Data i miejsce urodzenia |
5 października 1928 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
30 kwietnia 2019 |
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny | |
Okres |
od 23 grudnia 1991 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Gr%C3%B3b_Zygmunta_Dyki_na_cmentarzu_Rakowickim_w_Krakowie.jpg/238px-Gr%C3%B3b_Zygmunta_Dyki_na_cmentarzu_Rakowickim_w_Krakowie.jpg)
Zbigniew Stanisław Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie, zm. 30 kwietnia 2019[1] w Krakowie[2]) – polski prawnik i polityk, adwokat, poseł na Sejm I kadencji, minister sprawiedliwości w latach 1991–1993.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Zygmunta i Kamilli[2]. W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Z zawodu adwokat, był m.in. obrońcą części oskarżonych w tzw. sprawie połanieckiej[3].
Wielokrotnie wybierany do władz samorządu zawodowego, w tym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Był m.in. wiceprezesem NRA, pełnił funkcję rzecznika dyscyplinarnego. Był uczestnikiem prac związanego z solidarnościową opozycją Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[4].
Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji wybranego z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (jako członek Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w okręgu krakowskim. Od grudnia 1991 w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej zajmował stanowisko ministra sprawiedliwości, będąc jednocześnie prokuratorem generalnym. Został odwołany w marcu 1993.
Jego spóźnienie na głosowanie w sprawie wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej przyczyniło się do przegłosowania tego wotum jednym głosem 28 maja 1993. Według jednej z wersji miał podczas głosowania przebywać w toalecie[5].
W 2004 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 2010 uhonorowany Wielką Odznaką Adwokatura Zasłużonym[7].
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera: XXVIA, rząd: płn., miejsce: 21)[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zbigniew Dyka. wyborcza.pl, 2 maja 2019. [dostęp 2019-05-02].
- ↑ a b Zbigniew Dyka. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2021-02-10].
- ↑ Grzegorz Wysocki: Wiesław Łuka: zbrodnia połaniecka przeraża do dzisiaj. Trudno uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło. wp.pl, 31 sierpnia 2015. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Komórki rządzą politykami. gazeta.pl, 16 lutego 2006. [dostęp 2018-12-24].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2004 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2004 r. nr 39, poz. 681).
- ↑ Uchwała Nr 4 Krajowego Zjazdu Adwokatury z dnia 19 listopada 2010 r.. nra.pl. [dostęp 2021-11-05].
- ↑ Lokalizator Grobów. zck-krakow.pl. [dostęp 2021-04-21].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła I kadencji. [dostęp 2018-12-24].
- Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Członkowie Szarych Szeregów
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Ministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Politycy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
- Polscy adwokaci
- Posłowie na Sejm III Rzeczypospolitej Polskiej
- Prokuratorzy generalni III Rzeczypospolitej
- Urodzeni w 1928
- Zmarli w 2019
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)
- Pochowani na cmentarzu Rakowickim