Sting
![]() Występ Stinga na przyjęciu urodzinowym królowej Elżbiety (2018) | |
Imię i nazwisko |
Gordon Matthew Sumner |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
2 października 1951 |
Instrumenty |
gitara basowa, gitara akustyczna, gitara, lutnia, mandolina, kontrabas, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, saksofon, klarnet turecki, perkusja |
Gatunki | |
Zawód | |
Aktywność |
od 1971 |
Wydawnictwo | |
Współpracownicy | |
Hugh Padgham, Kipper, Dominic Miller, Jo Lawry, Branford Marsalis, Steven Mercurio, Vinnie Colaiuta, Chris Botti | |
Zespoły | |
The Police, Phoenix Jazzmen, The Newcastle Big Band, Last Exit | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Sting, właśc. Gordon Matthew Sumner (ur. 2 października 1951 w Wallsend) – brytyjski muzyk, multiinstrumentalista, piosenkarz, kompozytor a także aktor. W latach 70. i 80. był liderem, głównym kompozytorem, wokalistą i gitarzystą basowym zespołu The Police. Odznaczony tytułem komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.
Swój pseudonim otrzymał w czasach szkolnych, gdy grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi. Podczas jednego z występów miał na sobie sweter w czarno-żółte pasy. Koledzy z zespołu Phoenix Jazzmen uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (tj. „żądło”)[1][2][3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Dzieciństwo i edukacja
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Wallsend, robotniczej dzielnicy Newcastle w Anglii. Jest najstarszym z czworga dzieci małżeństwa Audrey Cowell i Ernesta Sumnera. Ma brata Philipa oraz dwie siostry: Angelę i Anitę. Został wychowany w tradycji religii rzymskokatolickiej (jego babka pochodziła z irlandzkiej rodziny).
Naukę zaczął w szkole podstawowej pod wezwaniem św. Kolumby w Wallsend. Następnie uczył się w rzymskokatolickim gimnazjum pod wezwaniem św. Kutberta w Newcastle. Po jej ukończeniu zdał egzaminy wstępne na Uniwersytet Warwick w Coventry, gdzie przez jeden semestr studiował filologię angielską.
W latach 1965 i 1966 był mistrzem hrabstwa Northumberland w biegu na 100 metrów.
Przed rozpoczęciem kariery muzycznej pracował jako ochroniarz w klubie i magazynier. Po przerwaniu studiów wrócił do Newcastle, gdzie przez pół roku pracował na budowie. Później pracował w administracji jako urzędnik w dziale zajmującym się podatkiem dochodowym. W latach 1971–1974 uczęszczał do szkoły o profilu pedagogicznym. Następnie przez dwa lata pracował jako nauczyciel w rzymskokatolickiej szkole podstawowej w Cramlington.
Kariera muzyczna
[edytuj | edytuj kod]Początki i współpraca z The Police
[edytuj | edytuj kod]Od najmłodszych lat chciał zostać muzykiem. Interesował się muzyką country, która w kolejnych latach często stanowiła dla niego inspirację przy tworzeniu piosenek. Początkowo grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi takimi jak Phoenix Jazzmen, Last Exit czy The Newcastle Big Band, którego działalność zapoczątkowała grupa studentów z miejscowego uniwersytetu pod koniec lat sześćdziesiątych.
W 1977 wraz ze Stewartem Copelandem i Henrym Padovanim (bardzo szybko zastąpionym przez Andy’ego Summersa) utworzył w Londynie rockowy zespół The Police. Wydał z nim kilka albumów studyjnych, z których ostatni pt. Synchronicity ukazał się w 1983. Na początku lat 80. zdobyli sześć nagród Grammy. W 1986 ogłosili reaktywację po kilkuletniej przerwie, by nagrać nową wersję piosenki „Don’t Stand So Close to Me”. Niedługo później Sting rozpoczął karierę solową.
W 2003 wraz ze Stewartem Copelandem i Andym Summersem byli nominowani do Rock and Roll Hall of Fame[4].
Kariera solowa
[edytuj | edytuj kod]We wrześniu 1981 zadebiutował jako solista podczas czwartego koncertu dla Amnesty International. Zaśpiewał wówczas piosenki „Roxanne” i „Message in a Bottle”, a także własną aranżację piosenki Boba Dylana – „I Shall Be Released”. W 1982 wydał solowy singiel „Spread a Little Happiness”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Syrop z siarki i piołunu. Utwór był własną interpretacją utworu Vivian Ellis z musicalu Mr. Cinders z 1920.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Raoni_and_singer_Sting.jpg/220px-Raoni_and_singer_Sting.jpg)
W 1985 wydał swój pierwszy solowy album studyjny, zatytułowany The Dream of the Blue Turtles. Rok później wydał album koncertowy pt. Bring on the Night, na którym znalazły się utwory z debiutanckiej płyty oraz wcześniejszych okresów jego twórczości. Album został zekranizowany na VHS, później również na DVD i Blu-ray. W 1987 nagrał album pt. …Nothing Like the Sun, którego nazwę zaczerpnął z fragmentu 130. sonetu Williama Shakespeare’a. Tytułowy cytat pada w utworze „Sister Moon” z tego albumu. Krążek pokrył się platyną w Wielkiej Brytanii[5] oraz dwukrotną w Stanach Zjednoczonych[6].
Zimą 1988 wydał album pt. …Nada Como el Sol zawierający pięć utworów z poprzedniej płyty, które tym razem nagrał w języku hiszpańskim i portugalskim.
W 1991 wydał album pt. The Soul Cages, którą zaprezentował dwa lata po śmierci swojego ojca. Za album zdobył tytuł platynowej płyty w USA[6] oraz złotej w Wielkiej Brytanii[5] oraz Finlandii[7]. Swój drugi koncertowy krążek pt. Acoustic Live in Newcastle nagrał jesienią 1991 podczas koncertu w Wallsend zagranego w ramach trasy „The Soul Cages Tour”. Na płycie znalazło się pięć utworów, w tym „Ain’t No Sunshine” Billa Withersa.
Po przeprowadzce do Wiltshire w 1993 wydał kolejny album pt. Ten Summoner’s Tales, którego tytuł stanowi grę słów opartą na prawdziwym nazwisku muzyka (Sumner). Album składa się z dwunastu utworów, których tematyka dotyczy głównie kwestii miłości i moralności. W 1998 dokonano reedycji albumu, a na nowym krążku pojawiły się teledysk do utworu „If I Ever Lose My Faith In You” oraz piosenka „Everybody Laughed But You”, której nie zawierała wersja z 1993 w wydaniu na rynek amerykański i kanadyjski.
W 1994 na rynek wyszła kompilacja utworów Stinga pt. Fields of Gold, która pokryła się dwukrotną platyną w Stany Zjednoczone, potrójną w Wielkiej Brytanii oraz złotem w Polsce. W tym czasie dwie jego piosenki zostały wykorzystane w filmie: „It’s Probably Me” w produkcji Zabójcza broń 3, a „Shape Of My Heart” – w filmie Leon zawodowiec.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/Sting2.jpg/220px-Sting2.jpg)
18 sierpnia 2015 wytwórnia Polydor potwierdziła, że nagrał singel w duecie z francuską piosenkarką Mylène Farmer[8].
W 2021 r. na potrzeby serialu Arcane w duecie z australijskim skrzypkiem Ray Chenem stworzył utwór ,,What Could Have Been"[9].
Kariera aktorska
[edytuj | edytuj kod]W 1978 pojawił się w epizodycznej roli obok członków grupy Sex Pistols w filmie Kto zabił Bambi? (Who Killed Bambi?). Produkcja została wstrzymana przez wytwórnię (20th Century Fox) i film nie został ukończony. Krótki fragment z udziałem Stinga zamieszczony został w dokumencie Sex Pistols: Wściekłość i brud (The Filth and the Fury) z 2000.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Sting_Life_Festival_O%C5%9Bwi%C4%99cim_2013%29.jpg/220px-Sting_Life_Festival_O%C5%9Bwi%C4%99cim_2013%29.jpg)
Zadebiutował w 1979 w filmie Kwadrofonia Franca Roddama. Następnie zagrał jedną z głównych ról w dreszczowcu Syrop z siarki i piołunu (Brimstone & Treacle, 1982). Jedną z najgłośniejszych kreacji Stinga była postać Feyda-Rauthy w filmie science fiction Davida Lyncha, pt. Diuna (1984), nakręconym na podstawie głośnej powieści pod tym samym tytułem autorstwa Franka Herberta. Następnie zagrał w kolejnym filmie Franca Roddama, Oblubienica Frankensteina (The Bride, 1985)[10] – była to adaptacja powieści Frankenstein, czyli nowy Prometeusz Mary Shelley – oraz w głośnym dramacie Obfitość (reż. Fred Schepisi) z Meryl Streep w roli głównej. Wystąpił również we włoskim dramacie Julia i Julia (Giulia e Giulia, 1987) Petera Del Monte[11] oraz pojawił się w epizodycznej roli „Heroicznego Oficera” w Przygodach barona Munchausena (1988) Terry’ego Gilliama[12]. W 1995 zagrał w Grotesce (The Grotesque/Gentlemen Don’t Eat Poets) Johna-Paula Davidsona, zrealizowanej na podstawie powieści Patricka McGratha[13]. W filmie Burzliwy poniedziałek zagrał właściciela klubu jazzowego, a akcja rozgrywała się w jego rodzinnym mieście, Newcastle. W 1998 również zagrał właściciela pubu w filmie Guya Ritchiego Porachunki (Lock, Stock and Two Smoking Barrels).
Występował także w produkcjach telewizyjnych (gościnnie w Kapitanie Planecie i Planetarianach, Simpsonach i Ally McBeal) oraz teatralnych. W 1989 wystąpił w broadwayowskim musicalu Opera za trzy grosze w reżyserii Johna Dextera[14].
W późniejszym okresie z przemysłem filmowym związany był przez swoją muzykę, przy czym zdarzyło mu się zagrać samego siebie w animowanym Filmie o pszczołach (2007).
Jego sceniczna kreacja przyczyniła się do powstania postaci o imieniu John Constantine – głównego bohatera serii komiksów pt. „Hellblazer”.
- Filmografia
- 1979: Kwadrofonia (Quadrophenia) jako Ace Face
- 1980: Radio On jako „Tylko jak Eddie”
- 1981: Artemis 81 jako Helith
- 1981: Urgh! A Music War jako Sting (basista i wokalista The Police)
- 1982: Syrop z siarki i piołunu (Brimstone & Treacle) jako Martin Taylor
- 1984: Diuna jako Feyd-Rautha Harkonnen
- 1985: Oblubienica Frankensteina (The Bride) jako baron Charles Frankenstein
- 1987: Julia i Julia (Giulia e Giulia) jako Daniel Osler
- 1988: Przygody barona Munchausena (The Adventures of Baron Munchausen) jako Heroiczny Oficer
- 1988: Burzliwy poniedziałek (Stormy Monday) jako Finney
- 1990–1992: Kapitan Planeta i planetarianie (Captain Planet and the Planeteers) jako Zarm (dubbing)
- 1993: Peter and the Wolf: A Prokofiev Fantasy jako narrator
- 1995: Groteska (The Grotesque/Gentlemen Don’t Eat Poets) jako Fledge
- 1995: Obfitość (Plenty) jako Mick
- 1998: Porachunki (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) jako JD
- 2003: Everest: The Mountain at the Millennium, Vol. 1 jako prowadzący
- 2007: Film o pszczołach (Bee Movie) jako on sam (dubbing)
- 2009: Brüno jako „Gołąb Pokoju”
- 2016: Zoolander 2 jako on sam
- 2021: Zbrodnie po sąsiedzku (Only Murders in the Building) jako on sam[15]
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W latach 1976–1984 był mężem aktorki Frances Tomelty. W 1992 poślubił Trudie Styler – aktorkę i producentkę filmową. Ich najmłodsza córka, Eliot Paulina „Coco” Sumner także zajęła się solową karierą piosenkarską. Z kolei najstarszy syn Stinga (z Frances Tomelty), Joe Sumner, jest liderem grupy Fiction Plane.
Działalność pozasceniczna
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Kasparov-44.jpg/220px-Kasparov-44.jpg)
Aktywnie wspiera organizacje zajmujące się ochroną środowiska i akcjami humanitarnymi, takie jak Amnesty International czy Fundacja Ochrony Lasów Tropikalnych. Jedna z żab odkryta w Kolumbii w uznaniu jego zasług została nazwana Dendropsophus stingi.
Jest zapalonym szachistą[potrzebny przypis]. W 2000 rozegrał partię z utytułowanym Garrim Kasparowem, którą przegrał.
W 2003 ukazała się jego autobiografia, zatytułowana Broken Music: A Memoir (wyd. polskie: Niespokojna muzyka: Wspomnienia, Wydawnictwo Literackie, październik 2004, tłum. Janusz Margański) – obecnie niedostępna w polskiej wersji językowej. W 2007 opublikowano zbiór tekstów Stinga, pt. Lyrics (wyd. polskie: Sting. Teksty i przekłady, In Rock, Poznań 2008, ISBN 978-83-60157-33-6, tłum. Lesław Haliński).
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Konkurs | Kategoria | Nominowane dzieło | Rezultat |
---|---|---|---|---|
1980 | Grammy | Best Rock Instrumental Performance | „Reggatta De Blanc” | Wygrana |
1981 | Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal | „Don’t Stand So Close To Me” | Wygrana | |
1981 | Best Rock Instrumental Performance | „Behind My Camel” | Wygrana | |
1982 | Brit Awards | Najlepszy zespół | The Police | Wygrana |
1984 | Grammy | Song of the Year | „Every Breath You Take” | Wygrana |
1984 | Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal | „Every Breath You Take” | Wygrana | |
1984 | Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal | „Synchronicity II” | Wygrana | |
1984 | Best Rock Instrumental Performance | „Brimstone and Treacle” | Wygrana | |
1985 | Brit Awards | Wybitny wkład w brytyjską muzykę | The Police | Wygrana |
1986 | Grammy | Best Long Form Music Video | „Bring On The Night” | Wygrana |
1986 | Best Male Pop Vocal Performance | „Bring On The Night” | Wygrana | |
1991 | Brit Awards | Najlepszy męski solowy artysta | Sting | Wygrana |
1992 | Grammy | Best Rock Song | „The Soul Cages” | Wygrana |
1994 | Best Male Pop Vocal Performance | „If Ever I Lose My Faith In You” | Wygrana | |
1994 | Best Long Form Video Of The Year | „Ten Summoner’s Tales” | Wygrana | |
2000 | Złoty Glob | Najlepsza piosenka | „My Funny Friend And Me” | Nominacja |
2000 | Nagroda Akademii Filmowej | Najlepsza Piosenka | „My Funny Friend And Me” | Nominacja |
2000 | Grammy | Best Pop Album | „Brand New Day” | Wygrana |
2000 | Best Male Pop Vocal Performance | „Brand New Day” | Wygrana | |
2001 | Best Male Pop Vocal Performance | „She Walks This Earth (Soberana Rosa)” | Wygrana | |
2001 | Złoty Glob | Najlepsza piosenka | „Until” | Wygrana |
2001 | Nagroda Akademii Filmowej | Najlepsza Piosenka | „Until” | Nominacja |
2002 | Nagroda Emmy | Outstanding Individual Performance in a Variety or Music Program | „All This Time” | Wygrana |
2002 | Outstanding Multi-Camera Picture Editing for a Movie, Miniseries, or Special (Scott C. Wilson) | „All This Time” | Wygrana | |
2002 | Brit Awards | Wybitny wkład w brytyjską muzykę | Sting | Wygrana |
2003 | Złoty Glob | Najlepsza piosenka | „You Will Be My Ain True Love” | Nominacja |
2003 | Nagroda Akademii Filmowej | Najlepsza Piosenka | „You Will Be My Ain True Love” | Nominacja |
2004 | Grammy | Best Pop Collaboration With Vocals | „Whenever I Say Your Name” | Wygrana |
2017 | Polar Music Prize | – | – | Wygrana |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sting biography [online], Sting.com [dostęp 2019-10-11] (ang.).
- ↑ Legendarny Sting wystąpił w TAURON Arenie Kraków [online], telewizja.krakow.pl, 13 października 2017 [dostęp 2019-10-11] .
- ↑ Sting – w poszukiwaniu perfekcji [online], superkalejdoskop.com [dostęp 2019-10-11] .
- ↑ The Police. Rock and Roll Hall of Fame. [dostęp 2008-01-02]. (ang.).
- ↑ a b BPI Certified Awards. British Phonographic Industry. [dostęp 2010-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-15)].
- ↑ a b RiAA: Sting. riaa.com. [dostęp 2010-08-03]. (ang.).
- ↑ IFPI: Sting. ifpi.fi. [dostęp 2010-08-04]. (fiń.).
- ↑ Julien AUTIER, Philippe LEZE, Guillaume DATEZ & Sarah HOFER: Mylène Farmer avec Sting: Confirmation officielle / Constellations – Mylene.Net. mylene.net. [dostęp 2015-08-18].
- ↑ Sting | News | Sting and Ray Chen collaboration on Arcane soundtrack... [online], Sting.com [dostęp 2023-03-19] (ang.).
- ↑ Oblubienica Frankensteina w bazie Filmweb
- ↑ Julia i Julia w bazie Filmweb
- ↑ Przygody barona Munchausena w bazie Filmweb
- ↑ Groteska w bazie Filmweb
- ↑ Frank Rich. Review/Theater; 'Threepenny Opera,' With Sting. „The New York Times”, 6 listopada 1989. (ang.).
- ↑ Faefyx Collington: Only Murders In The Building Cast, Cameos & Character Guide. Screen Rant. [dostęp 2021-09-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-11)]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- ISNI: 0000000368557676, 0000000109181571
- VIAF: 77113878
- LCCN: n84157839
- GND: 118892096
- NDL: 00621518
- LIBRIS: 1zcfb19k1gfw2sq
- BnF: 12126867z
- SUDOC: 079488234
- NLA: 35377179
- NKC: jn20000720285
- BNE: XX1129566
- NTA: 070497273
- BIBSYS: 90783963
- CiNii: DA08812123
- PLWABN: 9810596946105606
- NUKAT: n97087649
- J9U: 987007426434605171
- PTBNP: 128699
- CANTIC: a1020331x
- LNB: 000068308
- NSK: 000050956
- CONOR: 23270243
- ΕΒΕ: 199569
- BLBNB: 000561644
- KRNLK: KAC201421987
- LIH: LNB:JaH;=BJ
- Sting
- Brytyjscy harmonijkarze
- Brytyjscy gitarzyści rockowi
- Brytyjscy basiści rockowi
- Brytyjscy perkusiści rockowi
- Brytyjscy kompozytorzy
- Brytyjscy mandoliniści
- Brytyjscy wokaliści rockowi
- Brytyjscy wokaliści popowi
- Brytyjscy wokaliści soulowi
- Brytyjscy wokaliści jazzowi
- Członkowie The Police
- Członkowie Rock and Roll Hall of Fame
- Członkowie Songwriters Hall of Fame
- Laureaci MTV Video Music Awards
- Laureaci Ivor Novello Awards
- Laureaci Nagrody Grammy
- Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego
- Brytyjczycy odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury
- Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury
- Odznaczeni Orderem Zasługi Naukowej i Kulturalnej Gabrieli Mistral
- Zdobywcy platynowych płyt
- Laureaci Kennedy Center Honors
- Ludzie związani z Newcastle upon Tyne
- Ludzie urodzeni w Wallsend
- Urodzeni w 1951