Sławomir Nowak (polityk)
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
11 grudnia 1974 |
---|---|
Minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej | |
Okres |
od 18 listopada 2011 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów | |
Okres |
od 16 listopada 2007 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/B.Komorowski%26S.Nowak.jpg/240px-B.Komorowski%26S.Nowak.jpg)
Sławomir Ryszard Nowak (ur. 11 grudnia 1974 w Gdańsku) – polski polityk i politolog. Poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji (2004–2010, 2011–2015), w latach 2007–2009 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i szef gabinetu politycznego premiera Donalda Tuska, w latach 2010–2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z rządem i parlamentem, w latach 2011–2013 minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej, w latach 2016–2019 szef Ukrawtodoru. W 2016 uzyskał także obywatelstwo ukraińskie.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wykształcenie
[edytuj | edytuj kod]W 2000 ukończył studia magisterskie na kierunku stosunki międzynarodowe na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego oraz zarządzanie na Wydziale Administracyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Jako student założył w 1994 własną firmę reklamową, a w latach 1999–2002 był prezesem agencji reklamowej „Signum Promotion”. W 2002 pełnił funkcję wiceprezesa Radia Gdańsk[1].
Działalność polityczna
[edytuj | edytuj kod]Działalność społeczno-polityczną zaczynał od członkostwa w Kongresie Liberalno-Demokratycznym (1993–1994); po połączeniu z Unią Demokratyczną w 1994 przystąpił do Unii Wolności. Przez dwie kadencje (1998–2002) pełnił funkcję przewodniczącego młodzieżówki UW – Stowarzyszenia „Młodzi Demokraci”. W 2001 doprowadził do zerwania współpracy z tą partią i podpisania umowy stowarzyszeniowej z Platformą Obywatelską[2].
Jako kandydat PO w okręgu gdańskim w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobył 2130 głosów i nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2004 został posłem w miejsce wybranego do Parlamentu Europejskiego Janusza Lewandowskiego, gdy z objęcia mandatu zrezygnowali kolejno: Aleksander Hall, starosta kwidzyński Leszek Czarnobaj oraz prezydent Tczewa Zenon Odya. W wyborach w 2005 po zdobyciu 9061 głosów w okręgu gdańskim został wybrany na kolejną kadencję. Zasiadał w Komisji Obrony Narodowej.
W wyborach z 21 października 2007 był liderem listy PO w okręgu gdańskim. Z poparciem 65 993 głosów został wybrany na posła na Sejm VI kadencji, osiągając jednocześnie najwyższy wynik w swoim okręgu, przed Jarosławem Wałęsą i Maciejem Płażyńskim.
16 listopada 2007 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera i szefem gabinetu politycznego premiera. 7 października 2009 podał się do dymisji. 26 października 2009 jego dymisja została przyjęta. Zasiadał w zarządzie krajowym Platformy Obywatelskiej. 21 października 2009 został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. W 2010 został szefem sztabu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. 22 maja 2010 zastąpił Jana Kozłowskiego na stanowisku przewodniczącego Regionu Pomorskiego PO. 5 sierpnia tego samego roku nie został ponownie wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.
29 września 2010 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z rządem i parlamentem[3], w związku z czym tego samego dnia wygasł jego mandat poselski[4].
W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował ponownie z listy Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego, zdobywając mandat poselski wynikiem 65 629 głosów[5]. 25 października tego samego roku odwołany został z funkcji ministerialnej w Kancelarii Prezydenta[6].
18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w drugim rządzie Donalda Tuska[7].
Postępowanie dotyczące oświadczeń majątkowych i odejście z polityki
[edytuj | edytuj kod]15 listopada 2013 prokurator generalny poinformował o zamiarze wystąpienia do Sejmu o uchylenie immunitetu Sławomira Nowaka celem przedstawienia zarzutów związanych z nieprawidłowościami w oświadczeniach majątkowych. Tego samego dnia polityk złożył dymisję ze stanowiska ministra, która została przyjęta przez premiera[8]. 27 listopada 2013 został odwołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego ze stanowiska ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej[9]. W styczniu 2014 na własną prośbę został zawieszony na trzy miesiące w prawach członka PO (po przedstawieniu mu zarzutów przez prokuratora)[10]; zawieszenie zostało później przedłużone na kolejne 3 miesiące[11].
W czerwcu 2014 Sławomir Nowak złożył rezygnację z członkostwa w partii. Stało się to po ujawnieniu przez tygodnik „Wprost” nagrania jego prywatnej rozmowy z byłym wiceministrem finansów Andrzejem Parafianowiczem, której przedmiotem była kontrola organów skarbowych dotycząca działalności gospodarczej jego żony[12] (tzw. afera podsłuchowa).
27 listopada 2014 został nieprawomocnie skazany na karę grzywny za składanie nieprawdziwych oświadczeń majątkowych. W tym samym dniu ogłosił rezygnację z członkostwa w klubie parlamentarnym PO i wydał oświadczenie o zrzeczeniu się mandatu poselskiego[13], składając rezygnację ze skutkiem na 2 stycznia 2015[14]. Na skutek apelacji 27 maja 2015 Sąd Okręgowy w Warszawie zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że postępowanie karne wobec Sławomira Nowaka warunkowo umorzył, orzekając wobec niego również świadczenie pieniężne[15].
Ukrawtodor i zarzuty korupcyjne
[edytuj | edytuj kod]W październiku 2016 został prezesem Ukrawtodoru, ukraińskiej państwowej agencji drogowej[16][17]. Przyjął wówczas ukraińskie obywatelstwo[18][19]. We wrześniu 2019 Ukraińska Narodowa Agencja ds. Zapobiegania Korupcji poinformowała, że skierowała do sądu sprawę w związku ze stwierdzeniem złożenia przez niego nieprawdziwego oświadczenia majątkowego za 2017, zarzucając, że polityk zaniżył wartość posiadanego samochodu oraz zataił środki posiadane na rachunkach bankowych[20]. Dwa tygodnie później Sławomir Nowak ustąpił z funkcji, podając jako przyczynę m.in. otrzymanie nowej propozycji pracy[21].
20 lipca 2020 przedstawiciele Prokuratury Okręgowej w Warszawie poinformowali o zatrzymaniu Sławomira Nowaka przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego w związku z podejrzeniem korupcji, kierowania zorganizowaną grupą przestępczą i prania brudnych pieniędzy[22]. Był to wynik trwającego od 2019 polsko-ukraińskiego śledztwa, badającego m.in. przetargi opiewające na kwotę ponad 270 milionów euro[23]. W tym samym dniu szef Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy poinformował, że Sławomir Nowak jako prezes Ukrawtodoru miał przyjmować korzyści majątkowe za zlecenia budowy dróg[23]. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 22 lipca 2020 został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące[24]. Następnie tymczasowe aresztowanie dwukrotnie było przedłużane na trzy miesiące[25][26].
W kwietniu 2021 Sławomir Nowak został zwolniony. Sąd Okręgowy w Warszawie nie uwzględnił wniosku prokuratora o dalsze przedłużenie tymczasowego aresztowania. Zostało natomiast ustanowione poręczenie majątkowe w wysokości 1 miliona złotych, dozór policji oraz zakaz opuszczania kraju[27].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Jest synem Ryszarda i Haliny. Żonaty z Moniką, ma córkę Natalię i syna Juliana.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Cezary Grabarczyk zajmował stanowisko ministra infrastruktury.
- ↑ Elżbieta Bieńkowska objęła stanowisko ministra infrastruktury i rozwoju.
- ↑ Łukasz Broniewski został powołany na szefa Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów 19 listopada 2011, w latach 2009–2011 stanowisko to było nieobsadzone.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nowak Sławomir Ryszard. gedanopedia.pl. [dostęp 2023-02-23].
- ↑ Zasłużeni. gdansk.smd.org.pl. [dostęp 2015-07-31].
- ↑ Powołanie Sekretarza Stanu w Kancelarii Prezydenta RP. prezydent.pl, 29 września 2010. [dostęp 2011-10-07].
- ↑ M.P. z 2010 r. nr 72, poz. 912
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-26].
- ↑ Prezydent odwołał ministra Sławomira Nowaka. prezydent.pl, 26 października 2011. [dostęp 2011-10-26].
- ↑ Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
- ↑ Sławomir Nowak odchodzi! Premier przyjął jego dymisję. rmf24.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-15].
- ↑ M.P. z 2013 r. poz. 1003
- ↑ Zarząd PO zawiesił Sławomira Nowaka w prawach członka partii. wp.pl, 9 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-09].
- ↑ Smutny Sławomir Nowak w ostatniej ławce Platformy. polska.newsweek.pl, 7 maja 2014. [dostęp 2014-06-12].
- ↑ Sławomir Nowak odchodzi z Platformy Obywatelskiej. wp.pl, 16 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-16].
- ↑ Sławomir Nowak złożył mandat poselski. tvn24.pl, 27 listopada 2014. [dostęp 2014-11-27].
- ↑ Marcin Pieńkowski: Sławomir Nowak będzie posłem do stycznia. rp.pl, 15 grudnia 2014. [dostęp 2024-07-10].
- ↑ Sąd umorzył postępowanie wobec Sławomira Nowaka. superstacja.tv, 27 maja 2015. [dostęp 2015-05-27].
- ↑ Керувати „Укравтодором” буде Славомір Новак. ukravtodor.gov.ua, 20 października 2016. [dostęp 2016-10-25]. (ukr.).
- ↑ Главой Укравтодора стал польский экс-министр. liga.net, 19 października 2016. [dostęp 2016-10-19]. (ros.).
- ↑ Sławomir Nowak przyjął ukraińskie obywatelstwo. Czy zrzeknie się polskiego paszportu?. newsweek.pl, 24 października 2016. [dostęp 2020-07-21].
- ↑ Sławomir Nowak przyjął obywatelstwo Ukrainy. tvn24.pl, 24 października 2016. [dostęp 2020-07-29].
- ↑ НАЗК виявило недостовірні відомості у деклараціях очільника Укравтодору та голови Фастівської районної ради. 9 Вересня 2019. s. Національне агентство з питань запобігання корупції. [dostęp 2019-09-29]. (ukr.).
- ↑ Bartosz Goluch: Sławomir Nowak ustępuje z funkcji szefa Ukraińskiej Agencji Dróg. wp.pl, 24 września 2019. [dostęp 2019-09-24].
- ↑ Żaryn o zatrzymaniu Sławomira Nowaka: ta sprawa jest świeża, będzie miała swój dalszy ciąg. pap.pl, 20 lipca 2020. [dostęp 2020-07-20].
- ↑ a b Zatrzymanie Sławomira Nowaka. Badane są przetargi na ponad 270 milionów euro. rmf24.pl, 20 lipca 2020. [dostęp 2020-07-20].
- ↑ Sąd zdecydował. Tymczasowy areszt dla Sławomira Nowaka i Jacka P.. onet.pl, 22 lipca 2020. [dostęp 2020-07-22].
- ↑ Sąd przedłużył areszt wobec Sławomira Nowaka i Jacka P.. gazetaprawna.pl, 15 października 2020. [dostęp 2020-10-15].
- ↑ Sławomir Nowak zostanie dłużej w areszcie. tvn24.pl, 13 stycznia 2021. [dostęp 2021-02-22].
- ↑ Sławomir Nowak opuścił areszt. „Przyjdzie czas na prawdę”. onet.pl, 13 stycznia 2021. [dostęp 2021-04-13].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2014-11-08].
- Absolwenci Uniwersytetu Gdańskiego
- Absolwenci Uniwersytetu Morskiego w Gdyni
- Ministrowie infrastruktury III Rzeczypospolitej
- Politycy i działacze Stowarzyszenia „Młodzi Demokraci”
- Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Politycy Unii Wolności
- Posłowie z okręgu Gdańsk
- Ministrowie w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
- Ministrowie w Kancelarii Prezydenta RP
- Ludzie urodzeni w Gdańsku
- Urodzeni w 1974
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji