Reign in Blood
Wykonawca albumu studyjnego | ||||
Slayer | ||||
Wydany |
7 października 1986[1] | |||
---|---|---|---|---|
Gatunek | ||||
Długość |
28:55 | |||
Wydawnictwo | ||||
Producent |
Rick Rubin, Slayer[2] | |||
Oceny | ||||
Album po albumie | ||||
|
Reign in Blood – trzeci album amerykańskiej thrashmetalowej grupy Slayer, wydany w 1986.
Reign in Blood jest jedną z płyt definiujących brzmienie wschodzącej amerykańskiej sceny thrashmetalowej w połowie lat osiemdziesiątych, obok Master of Puppets Metalliki, Among the Living Anthrax i Peace Sells... but Who's Buying? Megadeth. Uważany za jeden z najważniejszych albumów w historii ekstremalnego metalu. Według słów recenzenta serwisu AllMusic Steve'a Hueya "niemal w pojedynkę zainspirował cały gatunek death metalu po amerykańskiej stronie Atlantyku".[6]
W 1994 w Europie ukazała się pierwsza zremasterowana reedycja albumu z dwoma utworami bonusowymi (w Polsce w 1998). W kolejnych latach wydano następne reedycje[2].
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Producentem płyty jest Rick Rubin, wcześniej znany ze współpracy z hiphopowymi zespołami Run-D.M.C. i LL Cool J. Współproducentem jest Andy Wallace, specjalista od miksowania dźwięku. Rubin wniósł ogromny wkład w ewolucję brzmienia zespołu. Przekonał muzyków, że nie potrzebują – jak na swej poprzedniej płycie Hell Awaits z 1985 – modnego wówczas[7] pogłosu na gitarach i wokalu. Rezultatem był dźwięk "suchy jak kość i ciężki jak granit"[8]. Ta zmiana, zdaniem Rubina, od razu wyróżniła grupę spośród innych formacji z thrash metalowego podwórka. "To przypomina album koncertowy, dobrze nagrany w studiu. Slayer brzmiał jak nikt inny, album brzmi inaczej niż reszta metalowych albumów. Naprawdę stworzyli swój własny gatunek."[9]
Kontrowersje wokół wydania płyty
[edytuj | edytuj kod]Utwór Angel of Death, skomponowany przez Jeffa Hannemana i z jego tekstem, stał się przyczyną kontrowersji i problemów zespołu z wydaniem albumu.[10] Tekst utworu nawiązuje do postaci nazistowskiego zbrodniarza Josefa Mengele i opisuje pseudomedyczne eksperymenty na więźniach, których dopuszczał się w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. W związku z tym pojawiły się zarzuty o brak szacunku dla ofiar holocaustu, a nawet o propagowanie nazizmu.[11] Muzycy odpierali je oświadczając, że jedynie interesują się tym tematem i opisują go.
Naciski wydawców na usunięcie utworu z materiału, spowodowały przesunięcie daty premiery albumu o trzy miesiące.[11] Ostatecznie Angel of Death wszedł na płytę.
Okładka
[edytuj | edytuj kod]Okładkę zaprojektował Larry W. Carroll, artysta amerykański, który wcześniej tworzył odważne ilustracje polityczne m.in. dla The Village Voice i The New York Times.
Warunkiem zespołu było umieszczenie na okładce głowy kozła, symbolu będącego w środowisku ekstremalnego metalu połowy lat osiemdziesiątych synonimem diabła. Motywy satanistyczne były powszechnie wykorzystywane w tekstach, na okładkach płyt i w wizerunkach wielu ówczesnych zespołów, np. Venom, Bathory czy Hellhammer.
Figura kozła znalazła się w centralnej części ilustracji. Siedzi on na lektyce niesionej przez trzy zdeformowane postacie. Elementy i postacie wokół sceny centralnej są pomieszaniem wątków religijnych (np. figura Jezusa Chrystusa) z drastycznymi motywami rodem z najmroczniejszych kronik kryminalnych (odwrócone, bezgłowe ciało wbite na pal). Wizja artystyczna ma charakter bluźnierczej fantazji (jeden z mężczyzn ma na głowie rogi i mitrę biskupią, widać też u niego sterczące prącie). Inspirowana jest malarstwem religijnym późnego średniowiecza, w szczególności wizją sądu ostatecznego Hieronima Boscha.
Ilustracja na okładce także wzbudziła kontrowersje, wytwórnia płytowa naciskała na jej zmianę[11]. Sam zespół również nie był z niej początkowo zadowolony. Finalnie jednak pozostawiono ją. Z czasem stała się znakiem rozpoznawczym, nierozerwalnie związanym z muzyką i wizerunkiem grupy. Była m.in. wykorzystywana jako tło sceniczne podczas koncertów Slayera.
W 2006 amerykański magazyn muzyczny Blender umieścił ją na liście dziesięciu najlepszych okładek albumów heavymetalowych wszechczasów.
Larry W. Carroll jest autorem projektów okładek także kolejnych albumów Slayera: South of Heaven (1988), Seasons in the Abyss (1990) i Christ Illusion (2006).
Muzyka
[edytuj | edytuj kod]Reign in Blood trwa niespełna 29 minut. Płytę otwiera Angel of Death, utwór rozpoczynający się rozdzierającym krzykiem Toma Arayi, po którym następuje wściekły muzyczny atak w tempie 210 uderzeń na minutę („Byliśmy młodzi, byliśmy głodni i chcieliśmy być szybsi niż wszyscy inni”[7]). Płytę zamyka Raining Blood, jeden z najważniejszych utworów w repertuarze koncertowym zespołu. Utwór ten rozpoczyna się i kończy dźwiękiem potężnego grzmotu zwiastującego burzę, na końcu słyszalny jest też padający deszcz. Zastosowany w utworze riff stał się jednym z najsłynniejszych w historii thrash metalu. Oba wymienione utwory są najdłuższe na płycie, każdy trwa niespełna pięć minut.
Poza nimi żadna z kompozycji nie przekracza długością trzech minut. Wszystkie odznaczają się jednak ogromną muzyczną gęstością, intensywnością, porażają brutalną energią. Niektóre szybkie utwory (Altar of Sacrifice, Reborn) wskazują powinowactwa z gatunkiem hardcore punk, jednak nowatorstwo realizacji dźwiękowej pozwoliło muzykom wyznaczyć własną drogę, osobny, nowatorski styl.
Brzmienie gitar w porównaniu z Hell Awaits jest masywniejsze i czystsze, riffy bardziej zwarte, zdyscyplinowane. Steve Huey nazywa nagrania "błyskawicznymi wybuchami agresji, które zmieniają tempo lub nastrój bez ostrzeżenia, tworząc chaotyczny, ledwo kontrolowany efekt"[12]. Zwraca też uwagę na "potworną, przerażającą sugestywność"[12] muzyki, która "brzmi równie straszliwie jak przemoc opisana w tekstach"[12].
Partie solowe gitar są znacznie krótsze i mniej skupione na melodii. Kory Grow z magazynu Rolling Stone nazwał solówki Kerry'ego Kinga i Jeffa Hannemana "metalowym odpowiednikiem rozprysków farby Pollocka"[7], zwracał też uwagę na ich "abstrakcyjno-ekspresjonistyczny"[7] styl.
Równie intensywna jest praca sekcji rytmicznej, zwłaszcza perkusji. W zgodnej opinii krytyków niezwykle energetyczna, oszałamiająco szybka, ale uporządkowana gra Dave'a Lombardo jest kluczowym elementem sukcesu płyty.[13] Wokal Toma Arayi chwilami brzmi, jakby artysta próbował wykrzyczeć jak najwięcej słów na jednym oddechu. Zmienia się jego tempo, zdarza się że z trudem nadąża za rozpędzonymi gitarami i perkusją, czasem trudno zrozumieć wykrzyczane słowa. Zabieg ten podnosi temperaturę utworów, wzmacnia ich brutalną ekspresję.
Teksty
[edytuj | edytuj kod]Teksty utworów poruszają typowy dla Slayera, a szerzej dla całego extreme metalu, zakres tematów: zło, przemoc, okrucieństwo, ból, śmierć, a także szaleństwo i religię. Oprócz Mengele (Angel of Death), w centrum zainteresowania umieszczone są postacie innych morderców. Piece by Piece opowiada o seryjnym zabójcy. Necrophobic porusza temat eksperymentów na ludziach i rozczłonkowania ciał. Altar of Sacrifice zawiera wątki satanistyczne: opisuje ofiarę, ubraną na biało dziewicę, na którą czeka przed ołtarzem kapłan wyposażony w sztylet oraz diabelską moc. Następujący po nim bez przerwy Jesus Saves jest krytyką chrześcijaństwa i służalczych postaw jego wyznawców.
Criminally Insane wraca do tematu seryjnych morderców – tym razem przestępca, złapany i uwięziony, planuje ucieczkę, by móc dalej zabijać. Reborn przedstawia perspektywę kobiety, czarownicy skazanej na śmierć na stosie, oczekującej na wyrok. Wierzy ona w odrodzenie po śmierci i przysięga zemstę swym oprawcom. Epidemic opisuje zarazę, która unicestwia ludzkość. Tekst zawiera krytykę społeczną, poruszając przyczynę epidemii: ubóstwo. Post Mortem to opis umierającego, powoli tracącego rozum i osuwającego się w obłęd. Finalny Raining Blood mówi o człowieku uwięzionym w czyśćcu, gdzie oczekuje na zemstę.
Lista utworów[1]
[edytuj | edytuj kod]Nr | Tytuł utworu | Słowa | Muzyka | Długość | ||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1. | „Angel of Death” | Jeff Hanneman | Jeff Hanneman | 4:51 | ||||
2. | „Piece by Piece” | Kerry King | Kerry King | 2:02 | ||||
3. | „Necrophobic” | Jeff Hanneman, Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 1:41 | ||||
4. | „Altar of Sacrifice” | Kerry King | Jeff Hanneman | 2:50 | ||||
5. | „Jesus Saves” | Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 2:55 | ||||
6. | „Criminally Insane” | Jeff Hanneman, Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 2:22 | ||||
7. | „Reborn” | Kerry King | Jeff Hanneman | 2:12 | ||||
8. | „Epidemic” | Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 2:23 | ||||
9. | „Postmortem” | Jeff Hanneman | Jeff Hanneman | 3:27 | ||||
10. | „Raining Blood” | Jeff Hanneman, Kerry King | Jeff Hanneman | 4:16 | ||||
11. | „Aggressive Perfector” | Jeff Hanneman, Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 2:30 | ||||
12. | „Criminally Insane” (remiks) | Jeff Hanneman, Kerry King | Jeff Hanneman, Kerry King | 3:17 | ||||
34:46 |
Twórcy[1]
[edytuj | edytuj kod]Muzycy
[edytuj | edytuj kod]- Tom Araya – gitara basowa, wokal
- Jeff Hanneman – gitara
- Kerry King – gitara
- Dave Lombardo – perkusja
Producenci
[edytuj | edytuj kod]- Rick Rubin – produkcja
- Andy Wallace – inżynieria dźwięku, miksowanie
- Howie Weinberg – mastering
- Larry Carroll – okładka
Listy sprzedaży
[edytuj | edytuj kod]Jest to pierwszy album thrashmetalowy, który znalazł się w zestawieniu Billboard 200, prezentującym dwieście najlepiej sprzedających się albumów muzycznych w Stanach Zjednoczonych (na miejscu 94.). W 1992, sześć lat po wydaniu, Reign in Blood osiągnęła w USA status złotej płyty (sprzedaż 500 tysięcy egzemplarzy).[14]
Lista | Kraj | Pozycja |
---|---|---|
Billboard 200 | Stany Zjednoczone | 94[15] |
UK Albums Chart | Wielka Brytania | 47[16] |
W 2017 Rolling Stone zaprezentował listę stu najlepszych albumów metalowych wszechczasów. Płyta zajęła w nim szóste miejsce, choć nie jest to jedyny album Slayera w tym zestawieniu.[7]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Encyclopaedia Metallum - Slayer - Reign in Blood. www.metal-archives.com. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).
- ↑ a b c Slayer – Reign In Blood. Discogs. [dostęp 2024-03-20]. (ang.).
- ↑ Steve Huey: Slayer Reign in Blood review. AllMusic. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).
- ↑ (red.) Nathan Brackett, (red.) Christian Hoard: The New Rolling Stone Album Guide. Wyd. 4. New York: Simon & Schuster, 2004, s. 741. ISBN 0-7432-0169-8. LCCN 2004058905. (ang.).
- ↑ Jon Dolan. How to Buy Heavy Metal (SLAYER, Reign in Blood). „Spin”. Nr 8. 22, s. 78, sierpień 2006. New York: SPIN Media LLC. ISSN 0886-3032. [dostęp 2024-01-24]. (ang.).
- ↑ Reign in Blood - Slayer | Album | AllMusic. [dostęp 2024-03-29].
- ↑ a b c d e Christopher R. Weingarten i inni, The 100 Greatest Metal Albums of All Time [online], Rolling Stone, 21 czerwca 2017 [dostęp 2024-03-25] (ang.).
- ↑ https://www.discogs.com/master/7728-Slayer-Reign-In-Blood
- ↑ https://www.discogs.com/master/7728-Slayer-Reign-In-Blood
- ↑ https://www.discogs.com/master/7728-Slayer-Reign-In-Blood
- ↑ a b c The 100 Greatest Metal Albums of All Time [online], rollingstone.com [dostęp 2024-04-25] (ang.).
- ↑ a b c Reign in Blood - Slayer | Album | AllMusic. [dostęp 2024-03-29].
- ↑ Slayer - Reign In Blood review [online], Metal Storm [dostęp 2024-03-29] (ang.).
- ↑ https://www.discogs.com/master/7728-Slayer-Reign-In-Blood
- ↑ Slayer Billboard Chart History. www.billboard.com. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).
- ↑ Slayer UK Chart History. www.officialcharts.com. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).