Pytia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/John_Collier_-_Priestess_of_Delphi.jpg/200px-John_Collier_-_Priestess_of_Delphi.jpg)
Pytia (stgr. Πυθία (ἱέρεια) Pythía (hiéreia) „pytyjska (domyślnie: kapłanka)”[1] ) – kapłanka w świątyni Apollina w Delfach, przepowiadająca przyszłość[1] .
Pytie wybierane były przez kapłanów i wychowywane przy świątyni od dzieciństwa. Gdy udzielały przepowiedni, siadały na trójnogu, nad szczeliną w ziemi, z której wydobywały się wyziewy[1] . Przypuszcza się jednak, że wspomniane wyziewy pochodziły ze spalanych kadzideł, mających odurzyć pytię i wprowadzić ją w trans (ekstazę)[1] .
Pytia znajdująca się w stanie transu wypowiadała luźne słowa, które kapłani wykorzystywali do układania odpowiedzi, stanowiącej przepowiednię[1] . Odpowiedzi te formułowane były zwykle w formie heksametru, choć niekiedy zawierającego pomyłki pod względem metrum czy stylu, co bardzo dziwiło Greków, jako że Apollo był bogiem poezji[2].
Określenie pytia stosowane jest przenośnie względem osób, które się wypowiadają w sposób niejasny, wieloznaczny bądź zagmatwany; używa się także wyrażenia pytyjska odpowiedź[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Mała encyklopedia kultury antycznej ↓.
- ↑ Kopaliński 1985 ↓, s. 200.
- ↑ Kopaliński 1985 ↓, s. 953.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Pytia. W: Mała encyklopedia kultury antycznej. Wyd. piąte. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 630. ISBN 83-01-03529-3.
- Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Wyd. pierwsze. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985. ISBN 83-06-00861-8.