Mechitaryści
![]() | |
Pełna nazwa |
Zakon Mechitarystów[1] |
---|---|
Nazwa łacińska |
Ordo Mechitaristarum |
Skrót zakonny |
O. Mech. |
Wyznanie | |
Kościół | |
Założyciel | |
Data założenia |
1701 |
Data zatwierdzenia |
1712 |
Liczba członków |
26 (2007) |
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Venice_San_Lazzaro_degli_Armeni.jpg/200px-Venice_San_Lazzaro_degli_Armeni.jpg)
Mechitaryści (mechitarzyści, benedyktyni ormiańscy, benedyktyni obrządku ormiańskiego; orm.: Մխիթարեան) – ormiański zakon o regule benedyktyńskiej, będący jedynym ormiańskokatolickim zakonem mniszym na świecie.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Zakon został założony 8 września 1701 w Konstantynopolu (obecnym Stambule) przez Mechitara z Sebasty. Wraz ze swoimi dziewięcioma pierwszymi uczniami opuścił on wkrótce imperium osmańskie i założył wzorowany na benedyktyńskiej regule klasztor w Modon (dzisiejszym Methoni), weneckim mieście na Peloponezie. W 1712[2] zgromadzenie otrzymuje oficjalną akceptację papieża Klemensa XI, który mianuje jednocześnie Mechitara opatem.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/San_Lazzaro_Chiostro.jpg/220px-San_Lazzaro_Chiostro.jpg)
W 1715 Mechitar wraz z grupą 16 mnichów udał się do Wenecji, aby założyć drugi klasztor zgromadzenia. W tym czasie Modon zostało zdobyte przez Turków, klasztor zniszczony, a 17 obecnych tam mnichów rozproszyło się. W takiej sytuacji misja w Wenecji, dzięki staraniom opata, uzyskała nadanie w postaci niezamieszkanej wysepki San Lazzaro (Wyspy Świętego Łazarza), na południowy wschód od Wenecji. Mnisi przejęli oficjalnie wyspę 8 września 1717, zakładając tam nowy dom macierzysty zgromadzenia.
Podział
[edytuj | edytuj kod]W 1773 część mnichów oddzieliła się, zakładając klasztor w Trieście. Trwająca do 1805 francuska okupacja tego miasta zmusiła zakonników do ucieczki do Wiednia, gdzie na mocy dekretu cesarza Franciszka I z dnia 5 listopada 1810 znaleźli ostateczne schronienie. Utrwalił się wtedy podział na dwa gałęzie zakonne: Zakon Mechitarystów Weneckich (łac. Ordo Mechitaristarum Venetiarum - OMechVen) i Zakon Mechitarystów Wiedeńskich (Ordo Mechitaristarum Vindobonensis - OMechVind).
Ponowne zjednoczenie
[edytuj | edytuj kod]W czerwcu 2000 na nadzwyczajnym zgromadzeniu mnichów z obu gałęzi zakonu – weneckiej i wiedeńskiej – ustalono zasady ponownego połączenia obu gałęzi zakonu w jedną całość pod jednym zwierzchnictwem. W wyniku tego powstał ponownie jeden zakon na czele z opatem generalnym i wspólną radą administracyjną, przy czym za dom macierzysty zakonu uznano klasztor wenecki, a konwent wiedeński, z własnym opatem, za drugi główny klasztor.
Działalność bieżąca
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Mechitaristenkirche.jpg/220px-Mechitaristenkirche.jpg)
Oprócz działalności ściśle konfesyjnej, w regułę zakonu wbudowana jest troska o podtrzymywanie tożsamości narodowej rozsianych po świecie Ormian. Temu celowi służy działalność edukacyjna, muzealna, kulturalna, wydawnicza rozwijana i popierana przez zakon. Do mechitarystów należą szkoły w Stambule, Bejrucie, Aleppo, Los Angeles, Sèvres pod Paryżem, Buenos Aires. Zakon organizuje letnie obozy w East Falmouth (USA). Mechitaryści mają własne parafie w Budapeszcie, Bostonie i Los Angeles. Przy wiedeńskim klasztorze działa seminarium duchowne, muzeum (m.in. z kolekcją numizmatyczną obejmującą 30 tys. cennych monet) oraz biblioteka bogato zaopatrzona w zabytki piśmiennictwa ormiańskiego (ponad 170 tys. woluminów). W posiadaniu zakonu znajduje się zbiór ponad 5 tys. cennych manuskryptów. Drukarnia zakonna wydaje zarówno periodyczne, jak i zwarte prace filologiczne, filozoficzne, historyczne. Zakon posiada również, od 1889, niewielką wytwórnię alkoholi w Wiedniu, produkującą szczególny zakonny likier, którego recepturę przywiózł z Konstantynopola ponoć sam założyciel zakonu. W chwili obecnej (2007) zgromadzenie liczy 26 członków, w tym 3 biskupów.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- publikacje:
- Lanczkowski J., Życie monastyczne i zakonne, Wydawnictwo Księży Werbistów Verbinum, Warszawa 2003, s. 96, ISBN 83-7192-208-6.
- Pisowicz A., Mechitar z Sebastii i Mechitaryści, "Tygodnik Powszechny" nr 7/1986, s. 4.
- Marciniak T., Rola kapłana w kształtowaniu tożsamości etnicznej Ormian w Polsce i na Ukrainie, "Kultura i Historia" nr 8/2005, za pośrednictwem wortalu wydawnictwa.
- strony WWW:
- Strona Ormiańskiego Kościoła Katolickiego dotycząca zakonu mechitarystów (ang.).
- Encyklopedia Katolicka o Mechitarze i jego braciach (ang.).
- O mechitarystach na stronie Konferencji Wyższych Przełożonych Męskich Zgromadzeń Zakonnych w Austrii (Superiorenkonferenz der männlichen Ordensgemeinschaften Österreichs) (niem.).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona klasztoru mechitarystów na Wyspie św. Łazarza koło Wenecji (wł.)
- Konwent wenecki (zdjęcia). mekhitarian.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-01)]. (fr.)
- Konwent wiedeński – szkoła, muzeum, biblioteka (zdjęcia). mekhitarian.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-01)]. (fr.)
- Biblioteka i muzeum konwentu wiedeńskiego. mekhitarian.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-01)]. (niem.)
- List Ojca Świętego Jana Pawła II do zakonu mechitarystów z okazji 300 rocznicy założenia zakonu. vatican.va. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-02-13)]. (ang.)